ကြားဖြတ်တေးဂီတ ရွေးချယ်ခြင်း
Vol. 14 Ch. 131
ဂုရုယုံနှင့် ဝမ်ကျန်းဖျင်တို့သည် ဆိုင်တွင် ခဏတာ ထိုင်နေပြီးနောက် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မပြန်ခင်တွင် အောက်ထပ်သို့ဆင်း၍ ဆိုင်ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုကာ မှတ်ချက်အချို့ ပေးခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ကျန်းဖျင်က
“မင်းရဲ့ဆိုင်က မဆိုးပါဘူး။ ဟို ဒိုရာဘီဒရင် ဆိုတဲ့လူရဲ့ စာအုပ်တွေ အများကြီး မရှိတာ တော်သေးတယ်။ ငါ သူ့စာအုပ်တွေကို အမုန်းဆုံးပဲ။ အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေကို ဘာလို့ဒီလောက် ရောင်းကောင်းနေလဲဆိုတာ ငါနားမလည်နိုင်ဘူး”
ဟု ပြောသည်။
လုအန်းကျီသည် မိမိရှေ့တွင် အမုန်းပွားသူတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ဆွံ့အသွားရသည်။
ဝမ်ဖျင်နှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် လုအန်းကျီကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ လုအန်းကျီ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ဖျင်က စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိပြီး ကျန်းဆူရှင်းကမူ မနေနိုင်ဘဲ
“ဆရာဝမ်၊ ဒိုရာဘီဒရင်ရဲ့ စာအုပ်တွေ လူကြိုက်များတာ အကြောင်းရှိလို့ပါ။ ကျွန်မ ‘နဂါးဘုရင်’ ကို ဖတ်ဖူးတယ်၊ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်”
ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန်းဖင်က
“ငါ ‘နဂါးဘုရင်’ ကို မဖတ်ဖူးဘူး။ ‘တန်ခိုးရှင်ဂါထာ’ တစ်အုပ်နဲ့ ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ တစ်ဝက်ပဲ ဖတ်ဖူးတယ်။ အရင်စာအုပ်က အပြောအဆိုတွေ အရမ်းများပြီး နောက်တစ်အုပ်က နားလည်ရခက်တယ်။ ‘နဂါးဘုရင်’ ကတော့ တိုးတက်လာတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ငါအာရုံမစိုက်မိလို့ မှတ်ချက်မပေးတော့ဘူး”
ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းဆူရှင်းသည် ဆက်လက် ငြင်းခုံချင်သော်လည်း လတ်တလောတွင် ပြောစရာ စကားလုံး ရှာမတွေ့ ဖြစ်နေသည်။ သူမနှင့် ဝမ်ကျန်းဖင်တို့သည် အမြင်ချင်း မတူညီကြပေ။ ဝမ်ကျန်းဖင်က ‘တန်ခိုးရှင်ဂါထာ’ နှင့် ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ ကို ဖတ်ဖူးပြီး ‘နဂါးဘုရင်’ ကို မဖတ်ဖူးချေ။ သူမကမူ ‘နဂါးဘုရင်’ ကိုသာ ဖတ်ဖူးပြီး ကျန်နှစ်အုပ်ကို မဖတ်ဖူးပေ။
သို့သော် သူမ အံ့သြသွားရသည်မှာ ဂုရုယုံက ရှေ့သို့တိုးကာ
“အမကြီးဝမ် ခင်ဗျား မှားနေပြီ။ ညီလေးလုရဲ့ ဖုန်းဝင်သံ ဇယားထဲက သီချင်းတွေကို မင်းဘယ်လို ဝေဖန်ခဲ့လဲ ပြန်ကြည့်ဦး။ အရောင်းရဆုံး စာရေးဆရာတွေအကြောင်း ပြောတဲ့အခါကျမှ ဘာလို့ အသံပြောင်းသွားတာလဲ။ ဈေးကွက်နဲ့ စာဖတ်သူကို ဦးတည်ပြီးရေးလို့ အုပ်ရေအများကြီး ရောင်းရတာ ဘာမှားလို့လဲ”
ဟု ချေပလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန်းဖင်က ညည်းညူကာ
“ဘာမှမမှားပါဘူး၊ ဘာမှားစရာ ရှိမှာလဲ။ ငါ အွန်လိုင်းမှာ မှတ်ချက်ပေးတုန်းကလည်း ဒီအချက်ကို အကျိုးအကြောင်းနဲ့ သေချာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့တာပဲ၊ ငါက မျှမျှတတ မရှိလို့လား။ အဲ့ဒါကို တုံ့ပြန်ချက်တွေ ရာနဲ့ချီပြီး အပြောခံလိုက်ရတာပဲ။ ငါသာ စာပေလောကမှာ အာဏာရှိရင် အဲ့ဒီ ဒိုရာဘီဒရင် ပရိသတ်တွေကို အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းပစ်တယ်”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့မှာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။
ဂုရုယုံက
“မင်း တော်တော်လေး အငြိုးအတေး ကြီးနေတာပဲ။ တော်တော်လေး အပြောခံလိုက်ရတာကိုး၊ ဟားဟားဟား”
ဟု လှောင်ပြောင် ရယ်မောလေသည်။
ဝမ်ကျန်းဖင်သည် ဂုရုယုံကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လုအန်းကျီအား
“ညီလေး၊ မင်းဆီမှာ ဒိုရာဘီဒရင်ရဲ့ စာအုပ်တွေ နည်းနည်းပဲ ရှိတာဆိုတော့ မင်းလည်း ငါ့လိုပဲ အဲ့ဒီစာရေးဆရာကို မကြိုက်ဘူး မဟုတ်လား”
ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ဝမ်ဖျင်တို့ နှစ်ဦးလုံးသည် လုအန်းကျီကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လုအန်းကျီက ပြုံးပြီး
“တကယ်တော့ ကျွန်တော်က အဆင်ပြေပါတယ် စာအုပ်တွေက အကုန်လုံးနီးပါး ရောင်းကုန်သွားလို့ပါ”
ဟု ဖြေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဂုရုယုံနှင့် ဝမ်ကျန်းဖင်သည် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဂုရုယုံကမူ မထွက်ခွာမီ လုအန်းကျီအား
“မင်းဆီက သတင်းကောင်းကို စောင့်နေမယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။
ဧည့်သည်များ ပြန်သွားပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ဝမ်ဖျင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ကို အနီးနားရှိ အပန်းဖြေဥယျာဉ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ဥယျာဉ်ထဲမဝင်မီ ကျန်းဆူရှင်းသည် ချန်းချန်းကို ဆီးသွားခိုင်းသည်။ ကလေးငယ်မှာ ကစားရင်း စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဆီးသွားရန် မေ့သွားပြီး ဘောင်းဘီထဲ ဆီးထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မျိုး အရင်က ဖြစ်ဖူးကြောင်းလည်း ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို ပြောပြသည်။
ဥယျာဉ်ထဲ ရောက်သည်နှင့် ကလေးငယ်သည် ခုန်ပေါက်ကစားသည့် နေရာသို့ တန်းပြေးကာ
“ချန်းချန်း ခုန်မယ်၊ ချန်းချန်း ခုန်မယ်”
ဟု ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။
လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် အပေါက်ဝတွင်ရပ်ကာ ချန်းချန်းကိုကြည့်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။
ကျန်းဆူရှင်းက
“ဝမ်ကျန်းဖင်က ရှင်ရေးတဲ့ ဝတ္ထုတွေကို အဲ့ဒီလို ဝေဖန်တာကို ရှင် စိတ်မဆိုးဘူးလား” ဟု မေးသည်။
လုအန်းကျီက ပြုံးလျက်
“ဘာလို့ စိတ်ဆိုးရမှာလဲ။ သူပြောတာတွေထဲမှာ အမှန်တရားတွေ ပါပါတယ်။ စာအုပ်နှစ်အုပ်လုံးမှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေတာပဲ၊ လူတွေ ထောက်ပြတာကို တားလို့မရပါဘူး။ ဖုန်းဝင်သံ ဇယားထဲက သီချင်းတွေကိုတောင် မင်းကိုယ်တိုင် အထင်မကြီးတာပဲ မဟုတ်လား”
ဟု ပြန်ပြောသည်။
‘တန်ခိုးရှင်ဂါထာ’ ၏ အရေးအသားသည် ‘ရေခဲပြင်အိပ်မက်’ ကို အတုယူထားသဖြင့် လှပသော စကားလုံးများကို စုပြုံသုံးထားသည်ဟု ထင်မြင်စရာ ရှိသည်။ သို့သော် အားသာချက်မှာ ဇာတ်လမ်းကျောရိုး ရှိနေသဖြင့် အနှစ်သာရမရှိဘဲ ဖြစ်မနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ ၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာမူ အနည်းငယ် ခေတ်ရှေ့ပြေးနေပြီး အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်း ဇာတ်လမ်းကို ဆန်းသစ်စွာ ပြုပြင်ထားခြင်းကြောင့် လူကြီးပိုင်းများ လက်ခံရန် မလွယ်ကူပေ။ အထူးသဖြင့် ဤကမ္ဘာတွင် ထိုဇာတ်လမ်းကို အခြေခံထားသော ရုပ်ရှင်များ မရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျန်းဖင်အနေဖြင့် ဤလက်ရာများကို လက်မခံနိုင်ခြင်းကို လုအန်းကျီ နားလည်ပေးနိုင်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အသက်ကြီးလာသည့် အခါတွင် ထိုလက်ရာများအပေါ် ထားရှိသည့် ခံစားချက်မှာ လူငယ်ဘဝနှင့် ကွာခြားသွားခဲ့သည်။
ကျန်းဆူရှင်းသည် ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ချန်းချန်း ခုန်မယ်၊ ချန်းချန်း ခုန်မယ်”
ကလေးငယ်သည် အတွင်းတွင် ခုန်ပေါက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်တည်း ခုန်ရသည်ကို ပျင်းလာသောအခါ အပေါက်ဝသို့ ပြေးလာပြီး လုအန်းကျီကို ဆွဲကာ
“ဖေဖေ၊ မြန်မြန်လာ”
ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းဆူရှင်းကိုလည်း
“မေမေ၊ အတူတူ ခုန်ရအောင်” ဟု ဆွဲလေသည်။
နှစ်ဦးလုံးက ချန်းချန်းကို တစ်ယောက်တည်း ကစားရန် ပြောလိုက်သောအခါ ချန်းချန်းသည် ဂျီမတိုက်ဘဲ တစ်ကိုယ်တော်တည်း ဆက်လက် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ကာ
“ဆရာဂုရဲ့ ဇာတ်လမ်းအတွက် စိတ်ကူးရပြီလား” ဟု မေးသည်။
လုအန်းကျီက ခေါင်းငြိမ့်ကာ “အင်း၊ ရပြီ” ဟု ဖြေသည်။
ကျန်းဆူရှင်းက စိတ်ဝင်တစားဖြင့်
“ဘာစိတ်ကူးလဲ၊ ကျွန်မကို ပြောပြလို့ရမလား” ဟု ထပ်မေးသည်။
လုအန်းကျီက “ဒန်း ဒန်း ဒန်း ဒန်း ဒန်း ပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းသည် နားမလည်နိုင်ဘဲ “ဘာလဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။
လုအန်းကျီက ပြုံးပြီး
“ကျွန်တော်ရေးပြီးမှ ကြည့်လိုက်ပါ အခုလို ပြောပြနေရင် ခံစားချက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းဆူရှင်းသည် သိချင်စိတ်ကို အောင့်ထားကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရသည်။
ရုံးပိတ်ရက် မဟုတ်သဖြင့် ဥယျာဉ်ထဲတွင် လူနည်းလှသည်။ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် အပေါက်ဝတွင်ထိုင်ကာ စကားပြောရင်း လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်း၏လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ သူမသည် လုအန်းကျီ၏လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး ချန်းချန်းသည် နေရာစုံတွင် ကစားပြီးနောက် ကျေနပ်သွားလေသည်။ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ချန်းချန်းကို အပြင်တွင် ကျွေးမွေးပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။
ညခုနစ်နာရီကျော် အချိန်တွင် လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်း၏အိမ်တွင် သီချင်းများကို စတင် ရွေးချယ်သည်။
သူသည် ဂုရုယုံ တောင်းဆိုထားသည့် ကြားဖြတ်တေး နှစ်ပုဒ်ကို အရင်ဆုံး အချောသတ်သည်။ ထိုတေးသံများအတွက် လိုအပ်သော အခန်းကဏ္ဍများကို ဂုရုယုံ ပေးထားသည့် အခွေထဲတွင် ပါဝင်သည်။
ဇာတ်လိုက်က နတ်ဓားကို စတင်ရရှိချိန်တွင် ထက်သန်သော ဇွဲလုံ့လနှင့် လူငယ်ဘဝ၏ အားမာန်ကို ဖော်ပြရမည် ဖြစ်သည်။ လုအန်းကျီသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ‘ဓားနှင့် နတ်သမီး’ ထဲမှ ‘ဓားဖြင့် ပျံသန်းခြင်း’ ဆိုသည့် တေးသံကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ဤတေးသံသည် ဇာတ်လိုက်ဓားဖြင့် ပျံသန်းနေသည့် မြင်ကွင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အလွန်တရာ လိုက်ဖက်လှသည်။
သို့သော် ဇာတ်လိုက်၏ နောက်ဆုံး အခန်းအတွက်မူ လုအန်းကျီ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေရသည်။ ထိုအဆုံးသတ်မှာ လေးနက်တည်ကြည်ပြီး လွမ်းမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုအောက်တွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အခန်းဖြစ်သည်။
သာမန် ဝမ်းနည်းစရာ တေးသံဆိုလျှင် ဇာတ်လမ်းနှင့် လိုက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။ အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။
ထိုသီချင်းမှာ ‘ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားက အထီးကျန်ရိပ်’ ဖြစ်သည်။ ဤတေးသံသည် ခြောက်ကပ်ပြီး အားမာန်ပါကာ သူရဲကောင်းဆန်သည့် လွမ်းမောဖွယ်ရာကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။
ယခင်ဘဝက လူအများ ပြောလေ့ရှိသည်မှာ ဤတေးသံသည် ရုပ်ရှင်၏ ကျော်ကြားမှု တစ်ဝက်ခန့်ကို တာဝန်ယူထားသည် ဟူ၍ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လေးနက်တည်ကြည်ပြီး လွမ်းမောဖွယ် ကောင်းသော အခိုက်အတန့် ဖြစ်ပါက ဤတေးသံကို နောက်ခံဂီတအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။