ဓားပျံသန်းခြင်း ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း

‘ဓားဖြင့် ပျံသန်းခြင်း’ သီချင်းကို အသံသွင်းရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်သည် ‘ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားက အထီးကျန်ရိပ်’ ထက်ပင် ပိုမို ချောမွေ့ခဲ့သည်။

‘ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားက အထီးကျန်ရိပ်’ က အသံသွင်း စတူဒီယိုလေး၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အပူပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ‘ဓားဖြင့် ပျံသန်းခြင်း’ အတွက် ပိုမို ပြည့်စုံသော ပူးပေါင်းမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အသံသွင်းပြီးနောက် စိတ်အားထက်သန်ပြီး ရဲရင့်ပြတ်သားသော တေးသံကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် စုန့်ရှောင်ချင်းတို့သည် နောက်တစ်ကြိမ် မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

‘ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားက အထီးကျန်ရိပ်’ နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ‘ဓားဖြင့် ပျံသန်းခြင်း’ သည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အရသာကို ပေးစွမ်းသည်။ သို့သော် ‘ဓားဖြင့် ပျံသန်းခြင်း’ သည်လည်း အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ဂီတလက်ရာ တစ်ခုဖြစ်သည်မှာ ငြင်းမရနိုင်ပေ။

သို့သော် စုန့်ရှောင်ချင်းနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ နားမလည်နိုင်သော မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

“နင့်သီချင်းနာမည်က ‘ဓားဖြင့် ပျံသန်းခြင်း’ ဆိုတော့ ဓားနဲ့ ပျံတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဘာလို့ အဲ့ဒီနာမည် ပေးထားတာလဲ”

ဟု စုန့်ရှောင်ချင်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လုအန်းကျီသည် အချက်တစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ ဤကမ္ဘာတွင် စိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုများ ထွန်းကားနေပြီး သိုင်းဝတ္ထုများမှာလည်း အဆင့်မြင့် သိုင်းလောက အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ‘စီချွမ်းတောင်တန်းမှ သိုင်းသမားများ’ သို့မဟုတ် ‘နဂါးနှင့်ဓား’ ကဲ့သို့သော လက်ရာများ မရှိသေးသဖြင့် ဓားပေါ်နင်း၍ ပျံသန်းခြင်း ဆိုသည့် အယူအဆမှာ ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ ခေတ်မစားသေးပေ။

ဓားပျံများဖြင့် သွားလာခြင်း ဆိုသည့် အယူအဆမှာ ဆောင်းမင်းဆက် ခေတ်ကပင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဆောင်းမင်းဆက်ခေတ်က ‘ရိကျန့်ကျီ’ စာအုပ်ထဲတွင် ဓားရှင်တစ်ပါးသည် လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ထိုသူ၏အိမ်တွင် အရက်သောက်ခဲ့သည့် အကြောင်း ပါရှိသည်။ ထိုသူက ဓားရှင်၏ အကြောင်းကို မေးမြန်းသောအခါ ဓားရှင်က

“ငါသည် ဓားရှင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်၊ ဤလောကသား မဟုတ်ပါ”

ဟု ပြောကာ သူ၏ ဓားကို မြှောက်၍ ၎င်းပေါ်တွင် နင်းကာ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ထိုမှတ်တမ်းမှာ အလွန် ရှေးကျလွန်းပြီး အများပြည်သူများ အကြားတွင် ရေပန်းမစားလှပေ။ ခေတ်သစ် ကာလတွင် လူသိများသော လက်ရာများ မရှိဘဲ ဤအယူအဆကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

ယခင်ဘဝတွင် လူအချို့သည် ဝတ္ထုများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဓားရှင်များသည် ဓားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆကြပြီး ဓားပေါ်နင်း၍ ပျံသန်းခြင်းကို လက်မခံလိုကြသူများလည်း ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ဤကမ္ဘာတွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော လက်ရာများပင် မရှိသေးချေ။

ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီက ရှင်းပြရန်အတွက် ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းကိုသာ ကိုးကားလိုက်ရသည်။

“ငါတစ်ခါက ဆောင်းမင်းဆက်ခေတ်က ပုံပြင်စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ဖတ်ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ ဓားရှင်တစ်ယောက်က မတရားမှုကို တွေ့တော့ ဝင်ကူညီပြီးတဲ့နောက် သူ့ရဲ့ ဓားပေါ်ကိုနင်းပြီး ပျံထွက်သွားတယ်လို့ ပါတယ်။ အဲ့ဒါက တော်တော်လေး လန်းတယ်လို့ ငါထင်လို့ ဒီသီချင်းကို အဲ့ဒီနာမည် ပေးလိုက်တာပါ”

ဟု လုအန်းကျီက ရှင်းပြလိုက်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက “အဲ့ဒါက စကိတ်စီးရသလိုမျိုးပဲ၊ တော်တော်လေး လန်းမှာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “မင်း အဲ့လို ပြောလိုက်တော့ လုံးဝ မလန်းတော့ဘူး” ဟု ပြန်ပြောသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက ရယ်မောကာ

“နောက်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က တကယ် တော်တာပဲ၊ ဒီလို ရှားပါးပြီး ရှေးကျတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကိုတောင် သိနေတာလား”

ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းကလည်း မျက်လုံးလေးများ တောက်ပကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူမသည် ပို၍ပင် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ သူမအတွက် ဤဂုဏ်ယူမှုသည် သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် မသက်ဆိုင်သဖြင့် ဖိအားလည်း မရှိပေ။

လုအန်းကျီက “အေးဆေးပါ” ဟု နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤအသိပညာများသည် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ ရရှိထားသော လက်ဆောင်များကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသိသင့်သော အရာများပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတတ်သည်။ လိုအပ်သည့် အချိန်တွင် ထိုအရာများကို သူပြန်လည် မှတ်မိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤခံစားချက်မှာ တော်တော်လေး ကောင်းလှသည်။

ချန်းချန်းက “ဖေဖေက အတော်ဆုံး” ဟု အားပေးသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက “မမကရော တော်လား” ဟု မေးသည်။

ချန်းချန်းက “ဟင်း... ဟင်း...” ဟုသာ တုံ့ပြန်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းသည် ဤကလေးမလေးကို ဆက်မစတော့ဘဲ လုအန်းကျီကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

“’ဓားဖြင့် ပျံသန်းခြင်း’ ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ နင် ဘာလို့ ဒီစိတ်ကူးနဲ့ ဝတ္ထု မရေးတာလဲ။ နင့်ရဲ့ ‘နဂါးဘုရင်’ ထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမယ်လို့ ငါထင်တယ်”

လုအန်းကျီက “နောက်မှ အခွင့်အရေး ရရင် ရေးပါ့မယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။

အင်တာနက်ခေတ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ အွန်လိုင်း စာပေလောကတွင်လည်း ထူးခြားသော စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အချိန်တွင် နတ်ဘုရားနှင့် သိုင်းလောက ပေါင်းစပ်ထားသော ဝတ္ထုမျိုးကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် အလွန် သင့်တော်သည်။

ရှေ့နှစ်တွင် ‘ဟာရီပေါ်တာ’ အပြင် ထိုကဲ့သို့သော ဝတ္ထုမျိုး ထပ်ရေးရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မည်သည့်အရာကို ရေးရမည်နည်း။

‘ဓားရှင်နတ်ဘုရား’ လား သို့မဟုတ် ‘ကျူးရှန်း’ လား။

စုန့်ရှောင်ချင်း၏ စကားကြောင့် လုအန်းကျီ စဉ်းစားမိသည်မှာ အကယ်၍ သူသာ ထိုကဲ့သို့သော ဝတ္ထုမျိုးကို ရေးသားဖြစ်ပါက ဓားပျံခြင်း အကြောင်းကို အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြရမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဤကမ္ဘာအတွက် စိတ်ကူးသစ်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သေချာပေါက် လူကြိုက်များလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော လက်ရာများထဲတွင် လုအန်းကျီ အရင်ဆုံး ပြေးမြင်မိသည်မှာ ‘ဓားရှင်နတ်ဘုရား’ နှင့် ‘ကျူးရှန်း’ တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ ‘မင်းသားလေး’ ဖြင့် သူပြန်လည် တည်ဆောက်ထားသော ‘ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်းများ ရေးသူ’ ဆိုသည့် နာမည်ကြီးမှုကို ပြန်လည် ပျက်စီးစေနိုင်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ ဆက်မစဉ်းစားတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စက မလောပါဘူး၊ ဘာလို့ စိတ်ညစ်ခံပြီး စဉ်းစားနေမှာလဲ ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ထို့အပြင် ‘မင်းသားလေး’ ပြီးနောက် ‘ပထမဆုံး ရင်းနှီးသော ထိတွေ့မှု’ ဆိုသည့် ဝတ္ထု ရှိနေသေးသည်။ သူ၏ ‘ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်းများ ရေးသူ’ ဆိုသည့် ဘွဲ့မှာ အလွယ်တကူ ပျောက်ကွယ်သွားမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ လက်ရှိ ကမ္ဘာတွင် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသော စာပေများကို ပိုမို နှစ်သက်နေကြခြင်းမှာလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

အသံသွင်းခြင်း ကိစ္စပြီးနောက် လုအန်းကျီတို့ သုံးဦးသည် ယနေ့အတွက် အလုပ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။ ဂုရုယုံက လုအန်းကျီကို အချိန်အများကြီး ပေးထားသော်လည်း လုအန်းကျီက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြီးစီးအောင် လုပ်နိုင်ခြင်းမှာ ဂုရုယုံ၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် များစွာ သာလွန်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသီချင်းများကို ရက်အနည်းငယ် ခွဲ၍ သွင်းနိုင်သဖြင့် အလွန်အမင်း အပင်ပန်းခံရန် မလိုပေ။

စုန့်ရှောင်ချင်း၏ အိမ်တွင် ညစာစားပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ကို လိုက်ပို့ပေးသည်။ လမ်းတွင် ကျန်းဆူရှင်းက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ခေါင်းထဲမှာ နင့်ရဲ့ သီချင်းနှစ်ပုဒ်နဲ့ပဲ ပြည့်နေတယ် အန်းကျီ၊ နင် ဒီလို သီချင်းမျိုးတွေကို ဘယ်လို စဉ်းစားမိတာလဲ။ အရမ်းကို စွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းတယ်”

သူမသည် ပြောပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေမိသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ‘အန်းကျီ’ ဟု ခေါ်လိုက်ရသည်မှာ အလွန် သဘာဝ ကျနေသည်။ ဤခံစားချက်မှာ တော်တော်လေး ကောင်းလှသည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးကာ

“ကိုယ်လည်း မရှင်းပြတတ်ဘူး၊ ဒီတေးသွားတွေက ခေါင်းထဲမှာ ပေါ်လာတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

သူသည် အမှန်အတိုင်း ပြောခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဆူရှင်းက မည်သို့ နားလည်နိုင်ပါမည်နည်း။ ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီ ကြွားနေသည်ဟုသာ ထင်မြင်ကာ မျက်စောင်းထိုးပြလိုက်သည်။

နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေသော ချန်းချန်းက သူတို့၏ စကားကို ကြားသောအခါ

“ဖေဖေ့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေ ရှိနေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ပြုံးကာ

“ဟုတ်ပါရဲ့၊ ဖေဖေ့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေ ရှိနေတာလဲ” ဟု ထပ်ဆင့် မေးသည်။

လုအန်းကျီကလည်း ပြုံးလျက်

“ဖေဖေလည်း မသိဘူး၊ ဖေဖေ့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ” ဟု ဖြေသည်။

ချန်းချန်းက “ချန်းချန်းလည်း မသိဘူး၊ ဖေဖေ၊ ချန်းချန်းကို ပြပါဦးလား” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက

“ဒါပေမဲ့ ဖေဖေက သမီးကို ပြလို့မရဘူးလေ၊ အဲ့ဒီ အရာတွေက ဖေဖေ့ ခေါင်းထဲမှာ ရှိနေတာ၊ ချန်းချန်းက မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟု ပြန်ပြောသည်။

ချန်းချန်းက “ဖွင့်ကြည့်မယ်၊ ဖွင့်ကြည့်မယ်” ဟု အော်လိုက်သည်။

“ခစ်”

ကျန်းဆူရှင်းမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လုအန်းကျီက

“ဒီကလေးမလေး၊ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ တတ်သွားတာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူ ဤကလေးမလေးနှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း သူမ၏ ကြီးထွားမှုကို သိသိသာသာ ခံစားရသည်။ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က ဤကလေးမလေးသည် ယခုကဲ့သို့စကား မပြောတတ်သေးသလို သူမ၏ အတွေးအခေါ်မှာလည်း ယခုလောက် မရင့်ကျက်သေးပေ။

မသိမသာပင် သူမသည် အများကြီး ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ဦး ကြီးပြင်းလာသည်ကို ကြည့်ရှုရခြင်း၊ အတူတူ ရှိနေပေးရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသော ခံစားချက် ဖြစ်လေသည်။