ပို၍အဆင်ပြေသော နေ့ရက်များဆီ

အသံသွင်းခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသဖြင့် လုအန်းကျီသည် ဂုရုယုံထံ သီချင်းများ ပို့ရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

အသံသွင်းခြင်းအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်မှသာ လုအန်းကျီသည် ထိုအကြောင်းကို သတိရပြီး ဂုရုယုံထံ ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီး ဇာတ်ဝင်တေး နှစ်ပုဒ်၊ အဖွင့်သီချင်း တစ်ပုဒ်နှင့် အပိတ်သီချင်း တစ်ပုဒ်တို့အားလုံး အပြီးသတ်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူက အသိပေးလိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ် နောက်ကျခဲ့သော်လည်း ဂုရုယုံမှာ အံ့အားသင့်သွားရဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“အဲ့ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား”

ဂုရုယုံသည် ထိုအချိန်တွင် ရိုက်ကွင်း၌ ရှိနေပြီး ယနေ့အတွက် ရိုက်ကူးရေးများကို အပြီးသတ်ထားချိန် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ် အနားယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အလေ့အထအရ လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရိုက်ကွင်းတွင် ခေတ္တမျှ ကျန်ရစ်နေကာ ရိုက်ကူးရေးအခြေအနေများကို ပြန်လည်သုံးသပ်လေ့ ရှိသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအချိန်တွင် အခြားသူများမှာ ပြန်သွားကြပြီ သို့မဟုတ် အပြင်၌ သူ့ကို စောင့်နေကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို လာရောက် မနှောင့်ယှက်ကြပေ။

လုအန်းကျီ၏ ဖုန်းခေါ်သံကို ကြားရပြီးနောက် “အဲ့ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား” ဟူသော စကားမှာ သူ့နှုတ်မှ လွတ်ခနဲ ထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မတ်မတ် ထိုင်လိုက်မိသည်။

သို့သော် သူသည် လောကဓံကို ကြုံတွေ့ဖူးသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အီးမေးလ်လိပ်စာ ပေးမယ်၊ အရင်ဆုံး နမူနာ သီချင်းတွေကို နားထောင်လို့ရအောင် ပို့ပေးနိုင်မလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားပြီးနောက် ဂုရုယုံက “ကောင်းပြီ၊ ခဏနေရင် အီးမေးလ်လိပ်စာကို စာပို့လိုက်မယ်၊ ငါ နားထောင်ကြည့်လို့ ကောင်းတယ်ဆိုရင် စာချုပ်ချုပ်ကြတာပေါ့၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူ့ကို သီဆိုခိုင်းမလဲဆိုတာ မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လို့ ရတယ်” ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါ ဖုန်းတစ်ဖက်မှ လုအန်းကျီက “ဆရာဂု၊ အဆိုတော် ရွေးချယ်နေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အသံသွင်းလိုက်တာတွေက နမူနာတွေ မဟုတ်ဘဲ အပြီးသတ် သီချင်းတွေပါ၊ ဆရာ သဘောကျသလိုသာ ဆုံးဖြတ်ပါ” ဟု ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဂုရုယုံမှာ မှင်တက်သွားသော်လည်း ဘာမျှ အများအပြား မပြောတော့ဘဲ “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် အရင် နားထောင်ကြည့်လိုက်မယ်” ဟုသာ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဂုရုယုံသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ ဝမ်ကျန်းဖင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သော လူမှာ အလုပ်လုပ်ပုံ အလွန် ထူးခြားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် အလွန်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

“ဆရာဂု၊ ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ”

အသံတစ်ခုက ဂုရုယုံ၏ အတွေးများကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဂုရုယုံ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ဇာတ်လမ်းတွဲမှ ခေါင်းဆောင်မင်းသား ချောင်ရွှင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

ချောင်ရွှင် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဂုရုယုံက “ဘာလို့ မပြန်သေးတာလဲ၊ မနက်ဖြန် မနက်စောစော ရိုက်ကွင်း ရှိတယ်မဟုတ်လား၊ အမြန်ပြန်ပြီး အနားယူသင့်တယ်လေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချောင်ရွှင်က “ကျွန်တော့်မှာ ဆရာဂုနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိလို့ပါ” ဟု ပြောသည်။

ဂုရုယုံက ခေါင်းညိတ်ပြီး “မင်း အဓိက ဇာတ်ဝင်တေး ဆိုချင်တဲ့ အကြောင်းကို ပြောတာ မဟုတ်လား၊ မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီက ငါ့ကို အကြောင်းကြားထားပြီးသားပါ၊ ငါ သိပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ချောင်ရွှင်က ပြုံးလိုက်ပြီး “ကုမ္ပဏီကနေတစ်ဆင့် ဆရာ့ကို ဖိအားပေးနေတယ်လို့ ဆရာ မထင်ရအောင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ လာမေးတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်လို့ပါ၊ ဆရာ သိတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်က သရုပ်ဆောင်လည်း ဖြစ်သလို အဆိုတော်လည်း ဖြစ်နေတာဆိုတော့” ဟု ဆိုသည်။

ဂုရုယုံက ရယ်မောလိုက်ပြီး “ငါက ဖိအားပေးရတာ လွယ်တဲ့လူလို့ မင်း ထင်နေတာလား၊ အများကြီး မစဉ်းစားပါနဲ့၊ သရုပ်ဆောင်တဲ့ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ၊ ဇာတ်ဝင်တေး ကိစ္စကတော့ ကြည့်ကြတာပေါ့၊ ဒီဘက်ခေတ် လူငယ်တွေက အဆိုတော်ရော သရုပ်ဆောင်ရော နှစ်မျိုးလုံး လုပ်ချင်ကြတယ်၊ ဘယ်အရာကိုမှ အာရုံမစိုက်နိုင်ကြဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချောင်ရွှင်က ထပ်ပြောချင်သော်လည်း ဂုရုယုံက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး “ကဲ၊ ပြန်ပြီး အနားယူတော့၊ မနက်ဖြန် မနက်က အရေးကြီးဆုံး ရိုက်ကွင်းဖြစ်လို့ အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ထားပါ၊ ငါ့ရဲ့ ဖလင်တွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဂုရုယုံ၏ စိတ်မရှည်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချောင်ရွှင်မှာ ထပ်မပြောရဲတော့ဘဲ အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရိုက်ကွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ချောင်ရွှင်သည် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကို ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ကုမ္ပဏီမှ စီစဉ်ပေးထားသော ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

“ဘယ်လို ဖြစ်သွားလဲ”

သူ့၏ မန်နေဂျာနှင့် လက်ထောက်မှာ ကားထဲတွင် စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ချောင်ရွှင် ကားပေါ်တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မန်နေဂျာက အမြန် မေးလိုက်သည်။

“သိပ်မကောင်းဘူး”

ချောင်ရွှင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ လက်ထောက်ပေးသော ရေခွက်ကို ယူလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်နေပြီး “ဂုရုယုံကို ပြောကြည့်ပေမဲ့ သူက ရေရေရာရာ မဖြေဘူး၊ ထပ်ပြောဖို့ လုပ်တုန်းရှိသေးတယ်၊ သူက ငါ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်တာပဲ” ဟု ပြော လိုက်သည်။

မန်နေဂျာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး “မင်း နောက်တစ်ခါ စိတ်တိုပြလိုက်ပြန်ပြီလား” ဟု မေးသည်။

ချောင်ရွှင်က အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် “ကျွန်တော် ဘယ်ရဲပါ့မလဲ၊ သူက ဂုရုယုံလေ၊ သူက ကုမ္ပဏီကိုတောင် မျက်နှာသာပေးတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

မန်နေဂျာက “ကဲပါ၊ ကဲပါ၊ ပါးစပ်ကို ထိန်းပါ၊ စကားကို ဂရုစိုက်ပြော၊ မင်း တစ်ခုခု မှားပြောမိလို့ သူ သိသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ချောင်ရွှင်က “မဖြစ်နိုင်တာ၊ အခု ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားတာပဲ၊ အပြင်မှာ ကျွန်တော်က အရမ်း နှိမ့်ချတာ၊ ဂုရုယုံ ရှေ့မှာဆိုရင် ဒူးတောင် ထောက်တော့မလို့ပဲ” ဟု ဆိုသည်။

သူက ပြောရင်းနှင့် စဉ်းစားကာ “တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကများ နည်းလမ်းရှာပြီး ကြားဖြတ်သွားတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

မန်နေဂျာက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး “ငါ နောက်မှ စုံစမ်းကြည့်ဦးမယ်၊ ဂုရုယုံနဲ့ ပတ်သက်ရင် ငါ့မှာ အာဏာ သိပ်မရှိဘူး၊ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကြိုးစားရလိမ့်မယ်၊ အရမ်း ဂရုစိုက်ပါ၊ စိတ်ကို ထိန်းပြီး ကောင်းကောင်း သရုပ်ဆောင်ပါ၊ ဂုရုယုံက အဲ့ဒီ ဖုန်းမြည်သံ ဘုရင်ကို သီချင်းရေးခိုင်းထားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကတော့ အမှန်ပဲ။

အဲ့ဒီ ဖုန်းမြည်သံ ဘုရင်က ဖုန်းမြည်သံ ဇယားတွေကို စိုးမိုးထားရုံတင်မကဘူး၊ ကျုံ့ပေါ် ရဲ့ ကျော်ကြားမှုကိုလည်း ပိုပြီး မြှင့်တင်ပေးခဲ့တယ်၊ ‘ဘုရင်လေး’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကလည်း လူသိများနေပြီ၊ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံသင့်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

“သိပါတယ်၊ ခင်ဗျား သတိပေးနေဖို့ မလိုဘူး”

ချောင်ရွှင်က စိတ်တိုစွာဖြင့် လက်ကာပြလိုက်သည်။

မန်နေဂျာမှာမူ စိတ်ပျက်သလို ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဟေ့၊ မင်းကို မင်း ကြည့်ဦး၊ အဲ့ဒါ ဘာအမူအရာလဲ၊ ဒါလား မင်းရဲ့ စိတ်ကို ထိန်းထားတယ်ဆိုတာ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချောင်ရွှင်မှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

ချောင်ရွှင်၏ ကား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဂုရုယုံသည် ရိုက်ကွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး “ခုနက ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ချောင်ရွှင် တစ်ယောက် ရုတ်တရက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသလိုပဲ” ဟု မေးသည်။

ဂုရုယုံက “သူ့အကြောင်း မပြောနဲ့တော့၊ လက်တော့ပ်နဲ့ နားကြပ်ကို ယူခဲ့၊ ဟိုတယ်ကို ပြန်ပြီး သီချင်း နားထောင်ကြမယ်” ဟု ဆိုသည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဘာသီချင်းတွေ နားထောင်မှာလဲ” ဟု မေးသည်။

ဂုရုယုံက “ငါတို့ ဇာတ်လမ်းတွဲအတွက် သီချင်းတွေပေါ့၊ အဲ့ဒီ ဖုန်းမြည်သံ ဘုရင်က သီချင်းတွေ အပြီးသတ်လိုက်ပြီတဲ့၊ ငါ အခုလေးတင် သူ့ကို အီးမေးလ် ပို့လိုက်တယ်၊ ခဏနေရင် သူ ပို့လာလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုသည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက အံ့သြစွာဖြင့် “အဲ့ဒီ ဖုန်းမြည်သံ ဘုရင်ကို ဆက်သွယ်ခဲ့တာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်လား၊ သူက ဘယ်လိုလုပ် သီချင်းတွေ အပြီးသတ်နိုင်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဂုရုယုံက ပြုံးလျက် “ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း တော်တော်လေး အံ့သြသွားတယ်” ဟု ဆိုသည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက သံသယဖြင့် “သူ ငါတို့ကို အပျော်သက်သက် လျှောက်လုပ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်” ဟု ဆိုသည်။

ဂုရုယုံက “ရပါတယ်၊ သူ လျှောက်လုပ်ထားတာဆိုရင်လည်း ငါတို့ အသုံးမပြုရင် ပြီးတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဂုရုယုံနှင့် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာတို့ ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ကြသည်။ အီးမေးလ်ထဲမှ သီချင်းဖိုင်များကို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲပြီးနောက် နားကြပ်ကို တပ်ကာ နားထောင်လိုက်ချိန်တွင် ဂုရုယုံမှာ အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာ၏ မျက်နှာတွင်လည်း တုန်လှုပ်သွားသော အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“ဒါကို အပျော်သက်သက် လုပ်ထားတာလို့ မင်း ထင်သလား”

ဂုရုယုံက မေးလိုက်သည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက “ဒါက ဆရာ့အမြင်ပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အမြင်အရတော့ ဒီသီချင်းတွေက အရမ်း ကောင်းလွန်းပါတယ်၊ အပျော်သက်သက် လုပ်တာတောင် ဒီအဆင့်အတန်းမျိုး ထွက်လာတယ်ဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီ ဖုန်းမြည်သံ ဘုရင်က တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့လူပဲ ဖြစ်ရမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဂုရုယုံက ခေတ္တမျှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကွန်ပျူတာ စခရင်ပေါ်မှ “ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြား အထီးကျန်ရိပ်က ငါ့ကို သွားခွင့်ပြုပါ” ဟု အမည်ပေးထားကာ [ဇာတ်ဝင်တေး] ဟု အမှတ်အသားပြုထားသော သီချင်းဖိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ဒါကို တစ်ချက်လောက် ဖွင့်ပေးပါဦး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက ထိုသီချင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“ဟူး...“

နားကြပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဗုံသံများနှင့် ထိုနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဂီတသံများကို နားထောင်ရင်း ဂုရုယုံနှင့် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ရှူမှားသွားကြ၏။

“ဒါကို နောက်တစ်ခါ ပြန်ဖွင့်ပါဦး”

ထိုသီချင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ဂုရုယုံက “ဓားဖြင့် ပျံသန်းခြင်း” သီချင်းကို ထပ်မံ ညွှန်ပြလိုက်ပြန်သည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက မောက်စ်ကို ရွှေ့ကာ နှိပ်လိုက်ပြန်သည်။

“ဟူး...“

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ရှူမှားသွားကြပြန်သည်။

ဂုရုယုံသည် ဝမ်ကျန်းဖင်ထံ ဖုန်းမဆက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဖုန်းဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ဝမ်ကျန်းဖင်က “ဟေ့ လူကြီးမင်းဂု၊ ညကြီးမင်းကြီး ဘာလို့ ဖုန်းဆက်တာလဲ၊ ရိုက်ကူးရေး မလုပ်တော့ဘဲ ငါ့ကို ဘား ခေါ်သွားမလို့လား၊ ငါတောင် အိပ်ပျော်နေပြီ” ဟု ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဂုရုယုံက “အများကြီး မစဉ်းစားနဲ့ဦး၊ မင်း မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ ညီလေး လုအန်းကျီက မင်းထက် အများကြီး ပိုပြီး အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောချင်လို့ပါ၊ ကဲ ငါ ပြောချင်တာ ပြီးပြီ၊ မင်း ဆက်အိပ်တော့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းဖင်“ဟေ့ကောင်...ဟေ့ကောင်” ဟုသာ ဆိုနိုင်ခဲ့ပြီး ဝမ်ကျန်းဖင်တစ်ယောက် အတွေးများနှင့် အိပ်ပျော်ရန် လုံးပမ်းရပါတော့သည်။