လက်ထပ်စာချုပ် သွားယူကြစို့
Vol. 15 Ch. 142
အချိန်မှာ နောက်ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် ချန်းချန်းမှာ အနည်းငယ် အိပ်ငိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ကို ကျူးယွမ် လူနေရပ်ကွက်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
သူသည် မြေအောက်ကားပါကင်တွင် ကားရပ်လိုက်ချိန်၌ ချန်းချန်းမှာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ပို့ပေးပြီး အိပ်ရာဝင်ဝတ်စုံ လဲပေးခဲ့သည်။ ကျန်းဆူရှင်းကို နှုတ်ဆက် အနမ်းပေးပြီးနောက် ဓာတ်လှေကားတံခါးဝတွင် ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဓာတ်လှေကားတံခါး ပွင့်လာချိန်တွင် လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ ဖုန်းမြည်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
ကျန်းဆူရှင်းသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ထို့နောက် ဖုန်းဖြေဆိုလိုက်ရင်း လုအန်းကျီကို လက်ပြလိုက်သည်။
လုအန်းကျီသည်လည်း ကျန်းဆူရှင်းကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။
အိမ်အပြန် ကားမောင်းနေစဉ်အတွင်း ဖုန်းဖြေဆိုနေသည့် ကျန်းဆူရှင်း၏ အမူအရာမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
မည်သူ ဆက်သွယ်လာခြင်း ဖြစ်သနည်း၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလား ဟု သူ တွေးတောနေမိကာ
သူသည် ထူးဆန်းသလို ခံစားရပြီး စိုးရိမ်စိတ်လည်း ဝင်နေမိ၏။
စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်းထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက ဖုန်းကို ချက်ချင်းပင် ကိုင်လိုက်သည်။
"အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား" ဟု ကျန်းဆူရှင်း မေးသည်ကို လုအန်းကျီ ကြားလိုက်ရသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ"
လုအန်းကျီက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် "ကျွန်တော် ဓာတ်လှေကားထဲ ဝင်သွားတုန်းက မင်း ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အမူအရာက ရုတ်တရက်ကြီး ဆိုးသွားသလိုပဲ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျန်းဆူရှင်းက ဖုန်းထဲမှ ပြန်ပြောသည်။
ကျန်းဆူရှင်း တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို လုအန်းကျီ သိလိုက်သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "တစ်ခုခု ဖြစ်နေရင် ကိုယ့်ကို ပြောလို့ရတယ်၊ ကိုယ့်တို့ အတူတူ ဖြေရှင်းလို့ ရတာပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်က ချန်းချန်းရဲ့ အဖေပဲ မဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။
သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် "ကိုယ်တို့ကို ချစ်သူလို့ သတ်မှတ်လို့ ရတာပဲကို" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"သွားစမ်းပါ၊ ဘယ်သူက ရှင်နဲ့ ချစ်သူပါလို့ ပြောလို့လဲ" ဟု ကျန်းဆူရှင်းက အနည်းငယ် စိတ်ကောက်သည့် လေသံဖြင့် ပြောသည်။
သို့သော် လုအန်းကျီက ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသည်။
လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ လေသံကို ကြားရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသည်။
သူက ပြုံးလျက် "လက်မှတ် တစ်ခုပဲ လိုနေတာ မဟုတ်လား၊ အဲ့ဒါ သွားယူလိုက်ကြရင်ကော" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။
သူ ပြောပြီးသွားသောအခါ ဖုန်းတစ်ဖက်မှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လုအန်းကျီ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထင့်သွားရသည်။
သူသည် အများကြီး မစဉ်းစားဘဲ စကားအသွားအလာအရ နောက်ပြောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စကားက ထွက်သွားပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် အဖြေကို သဘာဝအတိုင်း မျှော်လင့်မိသည်။
သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူအနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။
ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားလို့လားဟု လုအန်းကျီ တွေးနေစဉ်မှာပင် ကျန်းဆူရှင်း၏ အသံကို ဖုန်းထဲမှ ကြားလိုက်ရသည်။
"ကောင်းပြီလေ"
"ဗျာ"
လုအန်းကျီမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။
"မနက်ဖြန် သွားကြမလား" ဟု ကျန်းဆူရှင်းက မေးသည်။
လုအန်းကျီက "နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးဖို့ မလိုဘူးလား၊ ချစ်သူများနေ့တို့၊ ခုနစ်လပိုင်း ခုနစ်ရက်နေ့တို့၊ ငါးလပိုင်း နှစ်ဆယ့်တစ်ရက်နေ့တို့ပေါ့၊ လူအများစုက အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်အောင် အဲ့ဒီလို နေ့ရက်တွေမှာ လက်ထပ်ကြတာလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မက အဲ့ဒါတွေကို သိပ်ပြီး အလေးမထားဘူး၊ အရေးကြီးတာက လက်မှတ်ရဖို့ပဲ၊ ဘယ်နေ့ ဖြစ်ဖြစ် ဘာကွာမှာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လုအန်းကျီက သံသယဖြင့် "ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ သဘောတူတာလား၊ အရမ်း မြန်မနေဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက "ဒီထက် နောက်ကျသွားရင် အရမ်း နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
လုအန်းကျီသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ကိုယ် ဓာတ်လှေကားထဲ ဝင်သွားတုန်းက လာတဲ့ ဖုန်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းသည် လုအန်းကျီ၏ မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ "မနက်ဖြန် လက်မှတ် သွားယူဖို့ ရှင် သဘောတူလား၊ မတူဘူးလား" ဟု ပြန်မေးသည်။
လုအန်းကျီက အမြန်ပင် "သဘောတူတာပေါ့၊ ဘာလို့ သဘောမတူရမှာလဲ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းသည် ခေတ္တမျှ ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အင်း" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သဘောတူပြီးနောက် သူမက "ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် ကျွန်မ အိမ်ကို လာခဲ့ပါ၊ ရှောင်ချင်းကို အသိပေးလိုက်မယ်၊ ချန်းချန်းကို အရင် ပို့ထားပြီးမှ လက်မှတ် သွားယူကြတာပေါ့၊ အသေးစိတ်ကိုတော့ တွေ့မှ ပြောမယ်၊ ဖုန်းထဲမှာက ဘယ်လို ပြောရမလဲ ကျွန်မ တကယ် မသိဘူး ဖြစ်နေလို့" ဟု ဆက်ပြောသည်။
လုအန်းကျီသည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
ကျန်းဆူရှင်းက မနက်ဖြန်မှ ပြောပြမည်ဟု ဆိုသဖြင့် သူမ လက်ခံရရှိသည့် ဖုန်းမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်နိုင်ပေ။
သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းကို သူနှင့် လက်ထပ်စာချုပ် ချက်ချင်းယူရန် မည်သည့်အရာက တွန်းအားပေးလိုက်သနည်း။
အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။
သူသည် ကျန်းဆူရှင်းကို အလောတကြီး မမေးမြန်းတော့ဘဲ "ကောင်းပြီလေ" ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ မှတ်ပုံတင်နဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ယူလာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး" ဟု ကျန်းဆူရှင်းက သတိပေးသည်။
လုအန်းကျီက "ကောင်းပြီ၊ ခဗျားလည်း မမေ့နဲ့ဦး" ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းဆူရှင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး "မနက်ဖြန် ရှင်က ကျွန်မကို လာကြိုမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အဲ့ဒီလောက် စောစော သတိပေးဖို့ လိုလို့လား" ဟု ဆိုသည်။
လုအန်းကျီမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။
ကျန်းဆူရှင်းက "ဂွတ်နိုက်" ဟု ပြောသည်။
လုအန်းကျီကလည်း "ဂွတ်နိုက်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် လုအန်းကျီ၏ စိတ်မှာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေဆဲပင်။
ကျန်းဆူရှင်းနှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် သူသည် ရင်းနှီးသည့် ဆက်ဆံရေးသို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာပင် မြန်လှပြီဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လက်ထပ်စာချုပ် ယူရန်အထိ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။
အရာအားလုံးမှာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ လုအန်းကျီ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားနေရသည်။
သို့သော် ဤအရာအားလုံးမှာ အစစ်အမှန်များသာ ဖြစ်သည်။
လက်မှတ် ယူမည်ဆိုလျှင်လည်း ယူရုံသာ ရှိသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်နေ့နေ့တွင် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။
လုအန်းကျီသည် ထိုသို့ တွေးတောကာ အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်နှင့် အိပ်၍ မရတော့ပေ။
သူသည် ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်နေပြီးနောက် အိပ်ရာမှ ပြန်ထလိုက်သည်။
သူသည် ကွန်ပျူတာ ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ဟယ်ရီပေါ်တာနှင့် မှော်ကျောက်တုံး စာမူကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဤစာမူမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက အမည်ပေးကာ အသစ်ဖွင့်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှ ရေးသားခြင်း မရှိဘဲ အလွတ်အတိုင်း ရှိနေခဲ့သည်။
သူသည် အလုပ်မလုပ်ဘဲ အပျင်းထူနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိသဖြင့် စတင် ရေးသားလိုက်တော့သည်။
"ပရစ်ဗက်လမ်း နံပါတ် လေးမှာ နေထိုင်တဲ့ ဒါစလေ မိသားစုဟာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ လုံးဝ ပုံမှန်ဖြစ်တဲ့ လူတွေလို့ ပြောရတာကို အရမ်း ဂုဏ်ယူကြပါတယ်..."
ကီးဘုတ်နှိပ်သံများနှင့်အတူ စာမူထဲတွင် စာလုံးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သူသည် ဤဝတ္ထုကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် တိုက်ရိုက်ရေးရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း သူသည် တရုတ်နိုင်ငံတွင် နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ပထမဆုံး ဖတ်ရှုမည့်သူများမှာ ပြည်တွင်းမှ စာဖတ်သူများသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် တရုတ်ဘာသာစကားမှာ ပထမဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။
သူသည် ဘာသာစကား နှစ်မျိုးလုံးဖြင့် ရေးသားရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အပျင်းထူသွားခဲ့သည်။
ယခုပင် သူသည် စာမူဖွင့်ကာ စာရိုက်ရန် အချိန်ဆွဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဘာသာစကား နှစ်မျိုးဖြင့် ရေးသားရန် မည်သို့ ကြိုးစားပါမည်နည်း။
သူ့အတွက်မူ ယခင်ဘဝမှ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှိနေသော ဤဇာတ်လမ်းကို ဤကမ္ဘာသို့ ယူဆောင်လာနိုင်လျှင် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ မူရင်းအရသာကို လိုက်ရှာနေရန် မလိုတော့ပေ။
ဤဝတ္ထု၏ မူရင်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှသော်လည်း သူ ဖတ်ဖူးခဲ့သည်မှာ ဤဘာသာပြန် မဟုတ်သဖြင့် သူ၏ ခံစားချက်မှာ ထိုမျှအထိ ပြင်းထန်ခြင်း မရှိပေ။
"တီ တီ တီ"
အယ်ဒီတာ ကူးကူး၏ ကျူကျူ အကောင့်မှာ ရုတ်တရက် လင်းလာပြီး လုအန်းကျီ၏ စာရိုက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက် ပေးလိုက်သည်။
လုအန်းကျီသည် ကူးကူး၏ စာတိုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ "ဆရာ ဘီ၊ နဂါးရာဇာ ရဲ့ ဂိမ်းမူပိုင်ခွင့်ကို ဒီအတိုင်းပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပြီလား" ဟု မေးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
လုအန်းကျီက "ဒါပေါ့၊ သူတို့ ပေးတဲ့ ဈေးနှုန်းက အတော်လေး ကောင်းတယ်လေ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကူးကူး: "အင်း၊ ဒါဆိုရင် စာချုပ်ချုပ်ဖို့ မြန်မြန် စီစဉ်လိုက်မယ်၊ ဂိမ်းကုမ္ပဏီက အလောတကြီး ဖြစ်နေပြီး ပိုက်ဆံပေးဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတယ်၊ အကုန်လုံးကို တိုက်ရိုက်ပေးချင်တယ်လို့တောင် ပြောနေတယ်"
လုအန်းကျီသည် စုန့်ရှောင်ချင်းကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ပိုက်ဆံကို ပိုက်ဆံလို သဘောမထားသည့် ဤအမူအရာမှာ စုန့်ရှောင်ချင်းနှင့် အလွန်ပင် တူလှသည်။
ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် စုန့်ရှောင်ချင်းနှင့် လျန်ကျယ်တို့မှာ အတော်လေး လိုက်ဖက်သည်ဟု ဆိုရမည်။
သို့သော် လုအန်းကျီသည် ထိုသို့သာ တွေးနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။
စီစဉ်ထားသော လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုမှာ စုန့်ရှောင်ချင်း၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် လုအန်းကျီသည် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဤအနှောင့်အယှက်ကြောင့် သူသည် စာရိုက်ရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ ကွန်ပျူတာကို ပိတ်လိုက်သည်။
ထားလိုက်ပါတော့၊ စောစော အိပ်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။
အိပ်မပျော်လျှင်လည်း မျက်စိမှိတ်ပြီး လှဲနေလိုက် ပေမည်။
မနက်ဖြန် လက်ထပ်စာချုပ်အတွက် ဓာတ်ပုံရိုက်ရမည် ဖြစ်ရာ မျက်ကွင်းညိုနေ၍ မဖြစ်ပေ။