ကမ္ဘာတိုက်ကြီးခုနှစ်တိုက်နှင့် သမုဒ္ဒရာလေးစင်မှာ လမ်းကြုံဖြတ်သန်းသူတွေသာ ဖြစ်ပြီး ယခု မင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင်တော့
Vol. 15 Ch. 143
နောက်တစ်နေ့တွင် လုအန်းကျီသည် စောစောနိုးလာပြီး အလွန်အမင်း လန်းဆန်းနေကာ ထုံထှိုင်းခြင်း အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။
မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူသည် မှတ်ပုံတင်နှင့် အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ယူကာ ဆိုင်သို့ စောစောရောက်နေသည့် ဝမ်ဖျင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကျူးယွမ် လူနေရပ်ကွက်သို့ မောင်းထွက်ခဲ့သည်။
သူ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲတွင် သူတစ်ဦးတည်းသော စာမျက်နှာသာ ရှိပြီး ၎င်းမှာ ဘွဲ့ရပြီးနောက် တက္ကသိုလ်မှ ပြန်လည် ထုတ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် အပြင်လောကတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသဖြင့် အမြဲတမ်း နေရပ်လိပ်စာ တစ်ခုကို အခြေမချနိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူ၏ သန်းခေါင်စာရင်းမှာ တက္ကသိုလ်တွင်သာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူတစ်ဦးတည်း ပါဝင်သော ထိုအိမ်ထောင်စုစာရင်း စာအုပ်မှာလည်း ရထားဘူတာရုံအပြင်ဘက်ရှိ လမ်းဘေးဆိုင်ငယ်တစ်ခုမှ စိတ်ကူးပေါက်၍ ဝယ်ယူထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
လက်ထပ်စာချုပ် ရပြီးနောက်တွင်တော့ အမြဲတမ်း နေရပ်လိပ်စာ အခြေချရန် စဉ်းစားရတော့မည် ဖြစ်သည်။
လုအန်းကျီသည် သူ့ဘာသာ စဉ်းစားနေမိသည်။
ယနေ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ထုတ်ယူရန် မလိုအပ်ပါက သူသည် ထိုအကြောင်းကို မေ့နေလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
“ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်”
“တောက် တောက် တောက် တောက်”
“ဖေဖေ ဖေဖေ ”
“ကလောက်”
“ ဖေဖေ ”
ကျန်းဆူရှင်း၏ အိမ်တံခါးဝတွင် လုအန်းကျီ၏ တံခါးခေါက်သံ၊ ချန်းချန်း၏ ပြေးလာသံ၊ ခေါ်သံ၊ တံခါးဖွင့်သံနှင့် သူမ၏ အော်ဟစ်သံတို့မှာ ပုံသေ စည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။
ချန်းချန်းက မော့ကြည့်ပြီး သူ့ကို ခေါ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ လုအန်းကျီသည် ထိုကလေးငယ်ကို ချက်ချင်း ပွေ့ချီပြီး ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
“အိုး”
ကလေးငယ်က အာမေဍိတ်သံလေး ထွက်လာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
လုအန်းကျီက အနည်းငယ် နားမလည်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
ချန်းချန်း၏ စကားကြောင့် သူ၏ မျက်နှာတွင် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှိနေသေးသလားဟု သူ စိုးရိမ်သွားမိသည်။ သူ ချန်းချန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပွေ့ချီစဉ်က သူမသည် “အိုး မုတ်ဆိတ်မွေးတွေ” ဟု အော်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့သည်။
ယခုအခါ ချန်းချန်းက “အိုး” ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာတွင် မုတ်ဆိတ်မွေး ရှိနေသည်ဟု ချက်ချင်း ထင်မှတ်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူသည် ယနေ့မနက် အိမ်မှ မထွက်မီကမှ မုတ်ဆိတ်ရိတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ချန်းချန်းက သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် လုအန်းကျီ၏ ပါးကို ပွတ်သပ်ပြီး “ဘာလို့ မုတ်ဆိတ်မွေးတွေ မရှိတာလဲ” ဟု နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
လုအန်းကျီမှာ ခဏမျှ စကားအမ်းသွားပြီးမှ ရယ်မောကာ “ဘာလဲ ဖေဖေရဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးတွေနဲ့ အထိုးခံချင်လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ချန်းချန်းက အမြန်ပင် ခေါင်းခါယမ်းကာ “ဟင့်အင်း မလုပ်နဲ့” ဟု ပြောသည်။
“ကဲပါ ချန်းချန်းကို စမနေနဲ့တော့ မနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ လာစားကြ”
ကျန်းဆူရှင်း၏ အသံက လုအန်းကျီနှင့် ချန်းချန်းတို့၏ စကားဝိုင်းကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“အင်း”
လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ချန်းချန်းကို “ဖေဖေ ကို နမ်းဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်းချန်းက လုအန်းကျီ၏ ပါးကို ချက်ချင်းပင် “မွ” ခနဲ နမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းကို ပြန်ချပေးကာ ဖိနပ်လဲပြီး မနက်စာ စားရန် ဝင်ခဲ့သည်။
မနက်စာ စားနေစဉ်အတွင်း ချန်းချန်းသည် သူမ၏ ထိုင်ခုံမြင့်လေးပေါ်မှ “ဖေဖေ နဲ့ မေမေမှာ လုပ်စရာ ရှိတယ်” ဟု ခဏခဏ ပြောနေသည်။
သူမသည် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ ထမင်းစားစဉ် ပြောဆိုကြသည်ကို အတုယူကာ စကားဝိုင်းတွင် ပါဝင်ချင်နေပုံရသည်။ သို့သော် သူမ ပြောနိုင်သည့် အကြောင်းအရာမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသဖြင့် “ဖေဖေ နဲ့ မေမေမှာ လုပ်စရာ ရှိတယ်” ဟုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ် ဖေဖေ နဲ့ မေမေမှာ လုပ်စရာ ရှိတယ်ချန်းချန်းက အများကြီး သိတာပဲ”
လုအန်းကျီက ပြုံးလျက် ချန်းချန်းကို ပြောပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ကာ “မင်း ကလေးကို ပြောပြထားတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် “မဟုတ်ပါဘူး ဒီနေ့ ရှောင်ချင်းရဲ့ အမေ အိမ်ကို သွားမယ်လို့ပဲ ပြောထားတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ သူက သူ့ဘာသာ စိတ်ကူးယဉ်ပြီး ‘ဖေဖေ နဲ့ မေမေမှာ လုပ်စရာ ရှိတယ်’ လို့ တတွတ်တွတ် ပြောနေတာ ရှင် မလာခင်ကတော့ သူ အဲ့ဒီလို မပြောဘူး ရှင် ရောက်လာမှပဲ မရပ်မနား ပြောနေတော့တာ” ဟု ဆိုသည်။
လုအန်းကျီက ရယ်မောကာ “ဒါဆိုရင် ကိုယ့်အပြစ်ပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက သူမ၏ နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ပြီး “ဟင်း ဒီကလေးက ရှင်နဲ့ စကားပြောဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေတော့တာ ကျွန်မနဲ့တောင် အဲ့ဒီ အကြောင်းအရာတွေကို မဆွေးနွေးချင်တော့ဘူး ရှင့်အပြစ် မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ့အပြစ် ဖြစ်ရမှာလဲ” ဟု ဆိုသည်။
လုအန်းကျီက “သူက ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ပြောနေတာပါ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းကို မဟုတ်ပါဘူး သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ချန်းချန်းကို ကြည့်ကာ “ဟုတ်တယ်မလား ချန်းချန်း” ဟု မေးသည်။
“အင်း”
ချန်းချန်းက နားလည်သည်ဖြစ်စေ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဟင်း”
ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး “ရှင့်ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းနဲ့ မှတ်ပုံတင် ပါရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
“ပါပါတယ်”
လုအန်းကျီက ပြောရင်း သူ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းနှင့် မှတ်ပုံတင်ကို ထုတ်ကာ ကျန်းဆူရှင်းကို ပြလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းသည် ထိုအရာနှစ်ခုကို ယူကာ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ မှတ်ပုံတင်ကို မြင်ဖူးသော်လည်း အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို မြင်ဖူးသည်မှာ ယခု ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
စာအုပ်ထဲရှိ သူတစ်ဦးတည်းသော စာမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူမ ခေတ္တ ငြိမ်သွားမိသည်။ ထိုစဉ်က ဟိုတယ်မှ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးထံမှ သိရှိခဲ့ရသော လုအန်းကျီ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာများကို သူမ ပြန်လည် သတိရသွားသည်။
“ရှင့်ရဲ့ သန်းခေါင်စာရင်းက တက္ကသိုလ်မှာပဲ ရှိနေသေးတာလား”
သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြီး အစာစားရင်း “ဟုတ်တယ် လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လုံးလုံး ငါက လှည့်လည်သွားလာနေတာ နေရပ်လိပ်စာ အသေအချာ မရှိဘူး တက္ကသိုလ်မှာ မထားရင် ဘယ်မှာ သွားထားရမှာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်ပြီး “တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းကို မော့ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ “ဘာအတွက် တောင်းပန်တာလဲ ငါ အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်လား ပိုက်ဆံလည်း အများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့တယ် ကမ္ဘာပတ်ပြီးလည်း ခရီးသွားခဲ့တယ် အခု လှည့်လည်သွားလာရတာ ဝသွားတော့ ပြန်လာပြီး ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ သူမရဲ့ မေမေကိုလည်း ရရှိခဲ့တယ် ဒီအခြေအနေမှာ မင်းက ငါ့ကို သနားနေတုန်းပဲလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို ရန်လိုသော မျက်စောင်းတစ်ခု ထိုးလိုက်သည်။ သူမ ကလေးမွေးဖွားပြီး နာလန်ထူရန် ကြိုးစားနေချိန်နှင့် ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေချိန်တွင် ဤလူက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပတ်ပြီး ခရီးသွားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူမ သတိရသွားသည်။
ဤလူသည် သူမ၏ သနားမှုကို လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။
ပြီးတော့လည်း “ရှင့်ကို မေးစရာ တစ်ခု ရှိတယ်”
သူမ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးမှ စကားကို စပြောလိုက်သည်။
လုအန်းကျီက “ဘာလဲ မေးလေ” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းဆူရှင်းက “ဒီသုံးနှစ်အတွင်း ကမ္ဘာပတ်ပြီး ခရီးသွားနေတုန်းက တခြား မိန်းကလေးတွေ ဘာတွေနဲ့ မဆုံခဲ့ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုစကား ထွက်သွားသည်နှင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာမိသည်။
ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလို မေးခွန်းမျိုးကို မေးမိပါလိမ့်။
အရာအားလုံးက အခုမှ အဆင်ပြေနေတာကို ဒီလိုမေးခွန်းတွေ မေးတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာပဲ မဟုတ်လား။
သို့သော် လုအန်းကျီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “သုံးနှစ်တာ လှည့်လည်သွားလာမှုအတွင်း ကမ္ဘာတိုက်ကြီးခုနှစ်တိုက်နဲ့ သမုဒ္ဒရာလေးစင်မှာ ငါ မြင်တွေ့ခဲ့သမျှဟာ လမ်းကြုံဖြတ်သန်းသူတွေသာ ဖြစ်တယ် အဲ့ဒီ လမ်းကြုံဖြတ်သန်းသူတွေအတွက် ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို အဖြုန်းမခံနိုင်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသော်လည်း “ဟင်း ဘယ်သူက ရှင့်ကို ယုံမှာလဲ” ဟု မာန်တင်းကာ ပြောလိုက်သေးသည်။
လုအန်းကျီက ရယ်မောလျက် “ချန်းချန်းက ကိုယ့်ကို ယုံတယ်” ဟု ဆိုသည်။
“အင်း ဖေဖေက အရမ်း တော်တာပဲ”
ချန်းချန်းက သူမ၏ ဇွန်းလေးကို ကိုင်ကာ အလွန်ပင် ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက အပြုံးတစ်ခုနှင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ချန်းချန်းကို ကြည့်ကာ “ဒီကလေးမလေးကတော့ သစ္စာဖောက်လေးပဲ” ဟု ဆိုသည်။
မထင်မှတ်ဘဲ ချန်းချန်းက ထိုစကားကို နားလည်ပုံရပြီး ချက်ချင်းပင် စိတ်ကောက်သွားသည်။
ကျန်းဆူရှင်းက အမြန်ပင် “ချန်းချန်းက သစ္စာဖောက်လေး မဟုတ်ပါဘူး ချန်းချန်းက သစ္စာဖောက်လေး မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ချော့လိုက်ရသည်။
ထိုအခါမှသာ ကလေးငယ်မှာ စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး ဆက်လက် စားသောက်နေတော့သည်။
အတွေးတစ်ခုက ကျန်းဆူရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကာ လုအန်းကျီကို
“ရှင်က အမြဲတမ်း နေရပ်လိပ်စာ တစ်ခုကို အခြေချဖို့ စဉ်းစားနေတယ်ဆိုရင် ဘာလို့... ဘာလို့ ကျွန်မနဲ့ ချန်းချန်းရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲမှာပဲ လာပြီး စာရင်းသွင်းလိုက်ရတာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လုအန်းကျီသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လုအန်းကျီ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်ကာ “ရှင် မလုပ်ချင်ရင်လည်း ရပါတယ် တက္ကသိုလ်က အိမ်ထောင်စုစာရင်းကလည်း အဆင်ပြေတာပဲကို” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သို့သော် သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် လုအန်းကျီက “ဒါပေါ့ ကိုယ် လုပ်ချင်တာပေါ့ ဘာလို့ မလုပ်ချင်ရမှာလဲ လက်ထပ်ပြီးတော့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း တစ်ခုတည်းမှာ ရှိနေတာက ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ အရာပဲ မဟုတ်လား ပြီးတော့ ချန်းချန်းက ကိုယ့်သမီးပဲလေ ကိုယ့်သမီးနဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း တစ်ခုတည်းမှာ ဘာလို့ မနေချင်ရမှာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်မကကော”
ကျန်းဆူရှင်းသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုက်မိသည်။
ထိုစကား ထွက်သွားသည်နှင့် သူမ နောင်တရသွားပြီး လုအန်းကျီ၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲတော့ပေ။
လုအန်းကျီသည်လည်း ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ရယ်မောကာ “ဒါဆိုရင် မင်းကို ဇနီးလို့ ခေါ်ရမလား ဒါမှမဟုတ် မိန်းမလို့ ခေါ်ရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “ဘယ်ဟာမှ မခေါ်နဲ့ အဲ့ဒီလို မစဉ်းစားနဲ့ဦး” ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။