လက်ထပ်စာချုပ်ဓာတ်ပုံ

ငြင်းဆန်နေကြသော်လည်း လက်ထပ်စာချုပ်ကတော့ ယူရမည်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးယောက် စားသောက်ပြီးနောက် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။

သူတို့သည် စုန့်ရှောင်ချင်း၏ အိမ်သို့ မောင်းနှင်လာခဲ့ကြပြီး စုန့်ရှောင်ချင်းက ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ထို့နောက် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ကာ “နင်တို့နှစ်ယောက် အခုထိ လက်ထပ်စာချုပ် မလုပ်ရသေးဘူးလို့ တကယ်ကို မထင်ထားမိဘူး၊ နင်တို့ တော်တော်လေး သတ္တိကောင်းကြတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်လုံးကတော့ ပြုံးနေရုံသာ ရှိပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောကြပေ။

ဤကိစ္စ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သူတစ်ပါးအား ရှင်းပြရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် ဆက်၍ မမေးတော့ဘဲ လက်ဝေ့ယမ်းကာ “နင်တို့ လူငယ်တွေက တော်တော် ခေတ်မီလွန်းတယ်၊ ငါတော့ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး မြန်မြန်သွားကြတော့၊ နင်တို့လို ရိုးသားပုံပေါက်တဲ့ သူတွေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ကစားပွဲတွေ ကစားနေကြလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို မသိတော့ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်ဘဲ “အဘွားကြီး၊ ခင်ဗျားရဲ့ အဖော်ကို စောစောရှာတွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ခင်ဗျားဟာ တစ်ယောက်ထဲအရိုးထုတ်ရမယ့်သူ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းသည် “နင်ကမှ တစ်ယောက်ထဲအရိုးထုတ် နင့်တစ်မိသားစုလုံး အရိုးထုတ်ကြ”

“အင်း”

ချန်းချန်းသည် စုန့်ရှောင်ချင်းက မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေမှန်း သိရှိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အသံရှည်ဆွဲကာ ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး “ငါက နင့်မိဘတွေကို စကားနှစ်ခွန်းလောက် ပြောတာကိုတောင် နင်က ငါ့ကို စိတ်ဆိုးနေပြီ၊ နင့်အဖေက ငါ့ကို ရှီးထိုက်လို့ ခေါ်တာကိုတော့ နင်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး၊ ငါက နင့်ကို နေ့တိုင်း ကစားပေးပြီး မုန့်တွေ ဝယ်ကျွေးနေတာကို၊ နင်ကတော့ ကျေးဇူးမတင် ဖင်လှန်ပြတဲ့ ကလေးလေးပဲ” ဟု ပြောသည်။

“အင်း”

ချန်းချန်းသည် ကျေးဇူးမတင် ဖင်လှန်ပြတဲ့ ကလေးလေးပဲ ဆိုသည်မှာ ကောင်းသည့်စကား မဟုတ်မှန်း သိသဖြင့် ထပ်မံ ကန့်ကွက်ပြန်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းသည် ချန်းချန်းကို လေသံအေးအေးဖြင့်သာ ချော့ရတော့သည်။

သို့သော်လည်း ချန်းချန်းလေးသည် စုန့်ရှောင်ချင်းနှင့် ဆော့ကစားရန် ဝန်မလေးပေ။

သူမသည် စုန့်ရှောင်ချင်းနှင့် ဆော့ကစားရင်း ကျန်းဆူရှင်းနှင့် လုအန်းကျီတို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်သည်။

ဤကမ္ဘာတွင် လမ်းညွှန်နည်းပညာမှာ များစွာ မဖွံ့ဖြိုးသေးသဖြင့် လုအန်းကျီ၏ ဈေးကြီးသော ကားတွင်ပင် လမ်းညွှန်စနစ် မပါဝင်ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ယနေ့ မြို့ပြရေးရာဌာနသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မနေ့ညကပင် အင်တာနက်တွင် တည်နေရာကို ရှာဖွေထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ခန့်မှန်းရုံသာမက ဆွေးနွေးရင်း မောင်းနှင်လာခဲ့ရာ မနက်ကိုးနာရီ ကျော်ချိန်တွင် မြို့ပြရေးရာဌာန အပြင်ဘက်ရှိ ကားပါကင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကားရပ်ပြီးနောက် လိုအပ်သော စာရွက်စာတမ်းများကို ယူကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး ဌာနအတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရစေရန်နှင့် မလိုအပ်သော ပြဿနာများ မဖြစ်စေရန် နှာခေါင်းစည်းကို ပြန်တပ်ထားသည်။

အနားယူခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ လူကြိုက်များမှုမှာ အရင်ကလောက် မရှိတော့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အထိခိုက်မခံနိုင်သော အချိန်တွင် သတိထားခြင်းက သူမ၏ နေ့စဉ်ဘဝနှင့် ချန်းချန်းအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိစေရန် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယခုသည် လက်ထပ်ရန် လူစည်ကားသော အချိန်မဟုတ်သည့်အပြင် သူတို့က စောစောလာခဲ့ကြသဖြင့် မနက်ကိုးနာရီကျော်တွင် လက်ထပ်စာချုပ် လာလုပ်သူ အလွန်နည်းပါးသည်။

သူတို့ကောင်တာသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့ရှေ့တွင် စုံတွဲတစ်တွဲသာ ရှိသည်။

“ဖောင်ဖြည့်ပါ၊ ဓာတ်ပုံကော၊ ကိုယ်တိုင်ယူလာသလား ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ ရိုက်မလား”

“ကျွန်တော်တို့ ယူလာပါတယ်၊ မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံရိုက်တုန်းက တစ်ခါတည်း ရိုက်ထားတာပါ”

“ကောင်းပါပြီ၊ ဖောင်ဖြည့်ပြီးရင် ပြပါ၊ ပြဿနာမရှိရင် ဓာတ်ပုံပေးပါ”

ထိုစကားသံများကို နားထောင်ရင်း လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

သူတို့သည် လက်ထပ်စာချုပ်အတွက် ဓာတ်ပုံ မရိုက်ရသေးပေ။

ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ထပ်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အရာအားလုံးကို စေ့စပ်အောင် မစဉ်းစားမိဘဲ စာချုပ်ရရှိဖို့ကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိရာ ဓာတ်ပုံလိုအပ်သည်ကို မေ့နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာတွင် ဓာတ်ပုံရိုက်သည့် နေရာရှိသည်။

“မင်္ဂလာပါ၊ ဒီမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့ နေရာက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား”

လုအန်းကျီသည် ရှေ့က စုံတွဲ ဖောင်ဖြည့်နေသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကောင်တာမှ ဝန်ထမ်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းက သူတို့ကို မော့ကြည့်ပြီး ဘေးဘက်ရှိ စင်္ကြံကို ညွှန်ပြကာ “တည့်တည့်သွားပြီး ဘယ်ဘက်ကွေ့ လိုက်ရင် ရောက်ပါပြီ” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီး ကျန်းဆူရှင်းနှင့်အတူ စင်္ကြံအတွင်းသို့ လျှောက်သွားသည်။

ဖောင်ဖြည့်နေသော စုံတွဲမှ အမျိုးသားက မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်ရာ ခဏတာ ကြောင်အသွားသည်။

အမျိုးသမီးက ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး “ဘာကြည့်နေတာလဲ” ဟု မေးသည်။ သူမသည် သေချာ မကြည့်သော်လည်း ခုနက ထွက်သွားသော အမျိုးသမီးမှာ အလွန်လှပလွန်းသဖြင့် သူမနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရမှန်း သတိထားမိသည်။

ယခုအခါ သူမ၏ ချစ်သူက အခြားသူကို လှည့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်တိုသွားသည်။

အမျိုးသားက “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ရင်းနှီးသလို ခံစားရလို့ပါ” ဟု လျင်မြန်စွာ ရှင်းပြသည်။

အမျိုးသမီးမှာ ပို၍ စိတ်ဆိုးသွားပြီး “ရှင်က ရင်းနှီးတောင် နေသေးတယ်ပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

အမျိုးသားက အမြန်ပင် “မဟုတ်ပါဘူ၊ မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ၊ ငါက သူက တစ်ခုခုနဲ့ တူတယ်လို့ ထင်လို့ပါ၊ ကျန်း... ဘာပါလိမ့်၊ နာမည်က ရုတ်တရက် မေ့သွားလို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကောင်တာမှ ဝန်ထမ်းက ထိုစုံတွဲကို မော့ကြည့်သော်လည်း လောလောဆယ် အခြားသူ မရှိသေးသဖြင့် သူမက သူတို့ကို မလောစေပေ။ ထိုအချိန်တွင် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် စင်္ကြံထောင့်ရှိ ရိုးရှင်းသော ဓာတ်ပုံဆိုင်လေးသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဓာတ်ပုံဆရာမှာ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် လုအန်းကျီတို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ “မိမိတို့ အဝတ်အစားနဲ့ပဲ ရိုက်မလား ဒါမှမဟုတ် အင်္ကျီအဖြူတွေ ဝတ်မလား” ဟု မေးသည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ဓာတ်ပုံဆိုင်ဘေးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အင်္ကျီဖြူနှစ်ထည်ကို ထိုအခါမှ သတိပြုမိကြသည်။

လက်ထပ်စာချုပ် ဓာတ်ပုံများသည်လည်း ခေတ်အလိုက် ထူးခြားချက်များ ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်၏ ခက်ခဲသော နှစ်များတွင် လူတို့သည် စစ်ဝတ်စုံဝတ်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်လေ့ ရှိကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ခေတ်ကာလတွင်မူ အင်္ကျီအဖြူများကို ဝတ်ဆင်၍ ရိုက်ကူးခြင်းကို ပိုမို နှစ်သက်ကြသည်။

ဒါဟာ ခေတ်အလိုက် ဂုဏ်ယူစရာ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီက မလိုအပ်ကြောင်း ပြောရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

သူနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ယနေ့တွင် အလွန်သန့်ရှင်း သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် အင်္ကျီအဖြူကို မဖြစ်မနေ ဝတ်ရန် မလိုဟု သူ ခံစားရသည်။

သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ “အင်္ကျီအဖြူလေးတွေ ဝတ်ပြီး ရိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ၊ ပိုပြီး တရားဝင်သလို၊ လေးနက်သလို ခံစားရတယ်” ဟု ပြောလာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။

“ကောင်းပြီလေ”

လုအန်းကျီက ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိမိတို့ အဝတ်အစားပေါ်မှ အင်္ကျီအဖြူများကို ထပ်ဝတ်လိုက်ကြပြီး ကင်မရာရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဓာတ်ပုံဆရာက မီးအလင်းအမှောင်များ ချိန်ညှိပြီးနောက် သူတို့သည် အတူတူ ယှဉ်တွဲ ထိုင်ကြသည်။

ဓာတ်ပုံဆရာ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူတို့သည် ခေါင်းကို အလယ်သို့ အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ကြရာ ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ပြုံးကာ အနေအထားကို ထိန်းထားကြပြီး ဓာတ်ပုံဆရာ၏ ရှပ်တာနှိပ်သံ အနည်းငယ်အပြီးတွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။

ဓာတ်ပုံဖိုး ပေးချေပြီးနောက် ထွက်လာသော ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်ကာ နှစ်ယောက်လုံး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် နှစ်ယောက်လုံးသည် သန့်ရှင်းသော အင်္ကျီအဖြူများကို ဝတ်ဆင်ထားကြရာ စုံတွဲဝတ်စုံများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ခေါင်းများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အနည်းငယ် စောင်းနေကြပြီး နှုတ်ခမ်းများတွင်လည်း ပြုံးယောင်သန်းနေကာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပျော်ရွှင်နေကြသလို ခံစားရသည်။

“မင်းစကား နားထောင်တာ မှန်သွားတယ်၊ ဒီဓာတ်ပုံတွေက ကိုယ့်အဝတ်အစားနဲ့ ရိုက်တာထက် ပိုကောင်းတာပဲ” ဟု လုအန်းကျီက ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

သူမသည်လည်း သူမ၏ ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခဲ့မိခြင်းအတွက် ဝမ်းသာနေမိသည်။

ရလဒ်က တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဓာတ်ပုံဆရာကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။

ဓာတ်ပုံဆရာကမူ လက်ဝေ့ယမ်းကာ “ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ သိပ်မဆိုင်ပါဘူး၊ အဓိကက ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ရုပ်ရည် ချောမောကြလို့ပါ၊ ရုပ်ရည်က သာမန်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ရလဒ် ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ကို ကြည့်ရတာ ရုပ်ရှင် အနုပညာရှင်တွေအတိုင်းပဲ” ဟု ပြောသည်။

သူသည် ကျန်းဆူရှင်းကို မမှတ်မိခြင်းကတော့ ရှင်းလင်းလှသည်။

ကျန်းဆူရှင်းနှင့် လုအန်းကျီတို့သည် ကျေးဇူးတင်စကား ထပ်မံဆိုကြပြီး ဓာတ်ပုံဆရာကို ဓာတ်ပုံများ ညှပ်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဓာတ်ပုံဆိုင်မှ ထွက်ကာ မြို့ပြရေးရာဌာန ကောင်တာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာတော့ လက်ထပ်စာချုပ် ရရှိရန်အတွက် ပုံစံများကို တရားဝင် ဖြည့်စွက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။