လက်ထပ်စာချုပ်ယူရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ပြည်တွင်းရေးရာဌာနမှ လက်တွဲလျက် ထွက်ခွာလာပြီး ကားပါကင်ရှိ ၎င်းတို့၏ကားထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် လုအန်းကျီနှင့် သူမ၏ လက်ထပ်စာချုပ်နှစ်စောင်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် လုအန်းကျီကို “ရှင် ကိုယ်တိုင်ပဲ သိမ်းထားမလား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မပဲ အကုန်သိမ်းထားပေးရမလား” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

လုအန်းကျီက “မင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ကိုယ့်အတွက် လောလောဆယ် မလိုသေးပါဘူး” ဟု ပြောပြီးမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ရယ်မောလျက် “ဒီစာချုပ်ရှိပြီဆိုတော့ ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ပေါင်းစည်းသွားကြပြီပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

“ကျွန်မတို့က အရင်ကတည်းက ပေါင်းစည်းနေကြတာပဲကို”

ကျန်းဆူရှင်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး ပေါင်းစည်းနေရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ချန်းချန်းကြောင့် ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်းချန်းတစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ ဖြစ်ပြီး အခြားသော ခံစားချက်များ မရှိခဲ့လျှင် ကျန်းဆူရှင်းသည် ယနေ့ကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ ချမှတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဆုံးစွန်၌ သူမသည် ချန်းချန်းမှတစ်ဆင့် လုအန်းကျီနှင့် ထိတွေ့ခွင့်ရခဲ့ပြီး သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လုအန်းကျီနှင့် သူမတို့ကြားတွင် အပြန်အလှန် ဆွဲဆောင်မှုများ ရှိလာခဲ့ကာ အတူတူရှိချင်သည့် ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သောကြောင့်သာ ယခုကဲ့သို့ ပြည်တွင်းရေးရာဌာနသို့ အတူတူ လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အခြားသော အကြောင်းရင်း အနည်းငယ်လည်း ရှိနေသေးသည်။

“ဆူရှင်း”

လုအန်းကျီသည် ကားစက်နှိုးလိုက်ပြီး လီဗာကို နင်းကာ စတီယာရင်ကို လှည့်ရင်း သူမအမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

“ရှင်”

ကျန်းဆူရှင်းက မျက်တောင်လေး ခတ်လျက် ထူးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက “အခု ကိုယ့်ကို ပြောပြလို့ ရမလား၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ကိုယ်နဲ့ လက်မှတ်ထိုးဖို့ သဘောတူလိုက်တာလဲ” ဟု မေးခဲ့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက နှုတ်ခမ်းလေး စုလိုက်ရင်း “ဘာလို့လဲ ရှင်က ကျွန်မနဲ့ လက်မှတ်မထိုးချင်လို့လား” ဟု ပြန်မေးသည်။

လုအန်းကျီက “ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ ကိုယ်သာ မင်းနဲ့ လက်မှတ်မထိုးချင်ရင် ဒီနေ့ အစောကြီး မင်းအိမ်ကို လာပြီး ပြည်တွင်းရေးရာဌာနကို အတူတူ လာပါ့မလား” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။

“အင်း”

ကျန်းဆူရှင်းသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားလို့ လျှောက်မေးလိုက်မိတာပါ” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက “ရပါတယ်၊ မင်းပြောဖို့ ခက်နေရင် နောက်မှ ပြောလည်း ရတယ်၊ သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ ကိုယ့်ကို ပြောပြပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ဒီကိစ္စကို အချိန်ဆွဲမနေသင့်ပါဘူး၊ ကျွန်မ စိတ်ကို အေးအေးထားပြီး ခဏနေရင် ပြောပြပါ့မယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ကောင်းပါပြီ”

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကားကို ကားပါကင်မှ မောင်းထွက်ခဲ့သည်။

သူသည် မူလက စုန့်ရှောင်ချင်း နေထိုင်သည့် ရီဖင်နေအိမ်ရာသို့ မောင်းရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ကျန်းဆူရှင်းက ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်ကို ညွှန်ပြကာ “ဟိုဘက်ကို မောင်းပါဦး ကျူးယွမ်ရပ်ကွက်ရဲ့ ရဲစခန်းက ဟိုဘက်မှာ ရှိတာ ရှင့်ကို အိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲ အရင်သွားသွင်းရအောင်” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက ရယ်မောလျက် “ကျွန်တော် အဲဒါကို မေ့တော့မလို့ပဲ” ဟု ပြောကာ ကျန်းဆူရှင်း ညွှန်ပြသည့်အတိုင်း ကားကို မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် ကျန်းဆူရှင်းသည် စကားလုံးများကို သေချာစီစဉ်ပြီးပုံရကာ “မနေ့ညက ရှင် ဓာတ်လှေကားနဲ့ တက်သွားတုန်း ကျွန်မ မိဘတွေ ဖုန်းဆက်လာတယ်” ဟု စတင်ပြောဆိုခဲ့သည်။

လုအန်းကျီက ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည်လည်း ထိုသို့ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “နှစ်နှစ်ကျော်လုံးလုံး ကျွန်မ ချန်းချန်းကိစ္စကို မိဘတွေကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့တယ်၊ သူတို့ ကျွန်မဆီ လာလည်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ ကျွန်မ နေရပ်လိပ်စာကို တစ်ခါမှ မပြောပြရဲခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးလေ” ဟု ဆိုသည်။

သူမ၏ အသံမှာ ပိုမို တိုးညင်းလာပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည့် ပုံစံဖြင့် “ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လုံးလုံး နှစ်သစ်ကူးတိုင်း မိဘတွေဆီ မပြန်ရအောင် အကြောင်းပြချက်တွေ ရှာခဲ့ရတာ ကျွန်မအတွက် အရမ်းခက်ခဲတယ်၊ သူတို့ လာလည်ချင်တဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မက အလုပ်များနေလို့၊ အခြေမကျသေးလို့ ဆိုပြီး အမြဲ တားခဲ့ရတယ်၊ အဲဒီအတွက်ကြောင့် မိဘတွေက စိုးရိမ်လွန်းလို့ ရဲတိုင်မယ်အထိ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ကျွန်မကပဲ ဖျောင်းဖျပြီး တားခဲ့ရတာ၊

မိဘတွေကို အမှန်အတိုင်း မပြောပြချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်မ သူတို့နဲ့ တစ်သက်လုံး ဝေးနေလို့ မရသလို ချန်းချန်းကိုလည်း သူ့အဖိုးအဖွားတွေနဲ့ မတွေ့စေချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကိစ္စကို စပြောဖို့ စဉ်းစားလိုက်တိုင်း ကျွန်မမှာ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး”

ကျန်းဆူရှင်း၏ တိုးညင်းသော အသံကို နားထောင်ရင်း လုအန်းကျီက သက်ပြင်းချလိုက်ကာ “မင်း တကယ် ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

သူမ ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲ၏ အရင်းအမြစ်ကို သူ သိရှိပါသည်။ ထိုပြဿနာအားလုံးမှာ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်လုံးလုံး ကျန်းဆူရှင်း၏ ဘေးတွင် အားကိုးရမည့်သူ မရှိခဲ့ခြင်းနှင့် ချန်းချန်းတွင် ဖခင်တစ်ဦး မရှိခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သူမ၏ နေရာတွင် အစားထိုး စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ တစ်နေ့တွင် ချန်းချန်းက ကလေးတစ်ယောက်နှင့် သူ့ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ကလေးမွေးထားကြောင်း၊ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ မည်သူမှန်း မသိကြောင်း ပြောလာလျှင် သူ ဒေါသထွက်မိမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ စဉ်းစားမိသည်နှင့် လုအန်းကျီသည် သူ၏ အတွေးများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ နှစ်နှစ်ကျော်လုံးလုံး တစ်ရက်ချင်း ဖြတ်ကျော်လာပြီး ချန်းချန်းကို ဒီလောက်ကြီးအောင် ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါက ကောင်းတဲ့အချက် မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ဆိုသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်”

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံခဲ့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက သက်ပြင်းချရင်း “ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ နည်းနည်းတော့ ကောက်ကျစ်မိသွားတယ်၊ ရှင်နဲ့ ကျွန်မနဲ့ လက်မှတ်ထိုးပြီးသွားရင် ရှင်က ကျွန်မနဲ့အတူ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိသွားပြီလေ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက ရယ်မောလျက် “ဘာလို့ ကျွန်တော်က မင်းနဲ့အတူ မရင်ဆိုင်သင့်ဘူးလို့ ထင်တာလား” ဟု မေးခဲ့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ကျွန်မ... ကျွန်မ...” ဟု ဆိုကာ စကားများ ထစ်ငေါ့သွားခဲ့သည်။

ကားသည် ကျုံ့အမ်းရဲစခန်းသို့ ရောက်လာကာ လုအန်းကျီသည် ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းဆူရှင်း လက်ကမ်းပေးကာ “လက်ပေးပါဦး”ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူမ၏လက်ကို လုအန်းကျီ၏ လက်ထဲသို့ အလိုက်သင့် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မိမိလက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လုအန်းကျီကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့လက်မှ နွေးထွေးမှုနှင့် ခွန်အားကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ငါတို့က အခု လင်မယားတွေ ဖြစ်သွားပြီ၊ အရာအားလုံးကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြမယ်”

လုအန်းကျီက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက နှုတ်ခမ်းလေး စုလိုက်ပြန်ကာ “အင်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက “ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ၊ တကယ် ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် စကားနဲ့တင် မဟုတ်ဘဲ အနမ်းလေးတစ်ခုလောက် ပေးပါဦး” ဟု စနောက်လိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကားအပြင်ဘက်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အနီးအနားတွင် လူမရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ သူမသည် လုအန်းကျီ၏ ပါးကို ခပ်ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်သည်။

လုအန်းကျီမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီးနောက် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤခံစားချက်မှာ အမှန်ပင် ထူးခြားလှသည်။

“ဘာရယ်တာလဲ”

ကျန်းဆူရှင်းသည် ရှက်ရွံ့ပြီး စိတ်ဆိုးသလိုပုံစံဖြင့် လုအန်းကျီ၏ ပခုံးကို အသာအယာ ထိုးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကဲ... ကားပေါ်က ဆင်းရအောင်” ဟု အမြန်ပြောလိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ရဲစခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

လမ်းလျှောက်နေရင်း လုအန်းကျီက “မိဘတွေကို ဘယ်လို ပြောပြမလဲဆိုတာ သေချာ တိုင်ပင်ရမယ်၊ ဒါနဲ့ မင်း ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာရင် ကျွန်တော် ရှိနေရင်တောင် သူတို့အတွက် လက်ခံဖို့ မလွယ်လောက်ဘူးနော်” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အခု အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နေတာကို သူတို့ သိသွားရင်တော့ လက်ခံရတာ ပိုလွယ်သွားမှာပါ” ဟု ပြန်ပြောသည်။

လုအန်းကျီ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားခဲ့သည်။ ကျန်းဆူရှင်း၏ စကားမှာ သူ့ကြောင့် သူမနှင့် ချန်းချန်းတို့၏ ဘဝ ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ အသိအမှတ်ပြုခံရခြင်းကြောင့် သူ အလွန် ဝမ်းသာမိသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်”

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “မနေ့ညက မိဘတွေနဲ့ စကားပြောပြီး ရှင်နဲ့လည်း ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်၊ လက်မှတ်ထိုးပြီးရင်တော့ မိဘတွေကို အခုနေရပ်လိပ်စာ ပြောပြပြီး ထပ်ပြီး ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘူးလို့” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “အခုက တပို့တွဲလပြည့် ဝါဆိုဝါခေါင်ပွဲတော် နီးနေပြီဆိုတော့ အဲဒီအချိန်ကျမှ ချန်းချန်းကို ခေါပြီး အိမ်ပြန်ကြမလား၊ ချန်းချန်းကလည်း ခရီးသွားလို့ရတဲ့ အရွယ် ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။