ယောက္ခမကို သိမ်းသွင်းရန် မည်သည့်ဝတ္ထုကို အသုံးပြုရမည်နည်း

ချန်းချန်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ရှောင်ချင်းက ကလေးမလေးကို အမြန်ချော့မြှူလိုက်သည်။ “ချန်းချန်းရေ စူပါ ”

ချန်းချန်းက စုန့်ရှောင်ချင်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောရန် သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် စုန့်ရှောင်ချင်း၏ ပါးစပ်ကို အတင်းပိတ်လိုက်ပြီး “စူပါချစ်စရာလေး” ဟု အော်လိုက်သည်။ သူမသည် လုအန်းကျီ၏ ပွေ့ချီထားခြင်းကို ခံထားရပြီး စုန့်ရှောင်ချင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသဖြင့် ကိုယ်ကိုဆန့်ကာ စုန့်ရှောင်ချင်း၏ ပါးစပ်ကို လှမ်းပိတ်ရန် လွယ်ကူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ စကားကို အားရပါးရ ပြောပြီးနောက် “ချန်းချန်း နိုင်ပြီ” ဟု ပျော်ရွှင်စွာ ဆိုသည်။

လုအန်းကျီသည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ “စူပါချစ်စရာလေး” ဆိုသည်မှာ ချန်းချန်း အခုတလော အကြိုက်ဆုံး ကာတွန်းကားဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိပါသည်။ သို့သော် ကာတွန်းအမည်လေး တစ်ခုကြောင့် ကလေးမလေး ဤမျှ ပျော်ရွှင်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

စုန့်ရှောင်ချင်းက “ဒီကလေးမလေးက ဒီနေ့ ကျွန်မကို အဲဒီ လေးလုံးတည်းသော စကားလုံးကို ဘယ်သူ အမြန်ဆုံး ပြောနိုင်မလဲဆိုပြီး အမြဲ ပြိုင်ခိုင်းနေတာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို အရင်ပြောခွင့် လုံးဝမပေးဘူး၊ ကျွန်မက သူ့ထက် မြန်သွားရင် သူက စိတ်ကောက်တော့တာပဲ၊ အခုတော့ သူက တိုက်ရိုက် လူလိမ်လုပ်ပြီး ကျွန်မပါးစပ်ကို လာပိတ်တော့တာပဲ” ဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့မှာ ရယ်မောမိကြပါတော့သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက သက်ပြင်းချလျက် “ရှင့်သမီးကတော့ တကယ်ကို လူလည်လေးပဲ” ဟု ဆိုကာ ချန်းချန်းအနားသို့ တိုးသွားပြီး “ချန်းချန်းက လူလည်လေးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်းချန်းက ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ငြင်းဆိုသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက “ဒါဆို ဘယ်သူက လူလည်လေးလဲ” ဟု ထပ်မေးရာ ချန်းချန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ လက်ညှိုးလေးကို စုန့်ရှောင်ချင်းထံသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်း “...”

စုန့်ရှောင်ချင်း၏ အိမ်တွင် နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ကို ကျူးယွမ်ရပ်ကွက်သို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။ သူနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ချန်းချန်းကို သိပ်ပြီးနောက် ခေတ္တမျှ အတူရှိနေခဲ့ကြပြီးမှ လုအန်းကျီက ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက နားမလည်နိုင်သလိုဖြင့် “ရှင် တစ်ခုခု လုပ်စရာရှိလို့လား၊ အစောကြီး ပြန်တော့မလို့လား” ဟု မေးခဲ့သည်။

လုအန်းကျီက “ကိစ္စလေး နည်းနည်း ရှိနေလို့ပါ၊ အဲဒါကို အရင် သွားလုပ်လိုက်ချင်လို့” ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဘာကိစ္စလဲ၊ ကျွန်မ ကူညီပေးဖို့ လိုသေး လား” ဟု မေးရာ လုအန်းကျီက “ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လုပ်လို့ ရပါတယ်၊ ပြီးသွားမှ မင်းကို ပြောပြမယ်” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “အော် ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုအန်းကျီသည် ကျူးယွမ်ရပ်ကွက်မှ ထွက်လာပြီးနောက် စန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့သည်။

စာအုပ်ဆိုင်ထဲတွင် စာအုပ်ရွေးနေသူများနှင့် စားပွဲရှည်ကြီး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် စာထိုင်ဖတ်နေသူ အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ လုအန်းကျီသည် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခါက သူ့ကို ဘာရေးနေတာလဲဟု မေးခဲ့ဖူးသော မိန်းကလေးတစ်ဦး စာဖတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ စာဖတ်ခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် လုအန်းကျီကို သတိမထားမိပေ။ လုအန်းကျီသည်လည်း သူမကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ ဝမ်ဖျင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူနှင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ စကားနှစ်ခွန်း သုံးခွန်းမျှသာ ပြောဖူးကြသဖြင့် အသိအကျွမ်းဟု မခေါ်နိုင်ပေ။ ရုတ်တရက် သွားရောက် နှုတ်ဆက်ခြင်းမှာလည်း အလိုက်မသိရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

အပေါ်ထပ်တွင် လုအန်းကျီသည် စားပွဲ၌ တိုက်ရိုက်ထိုင်ကာ လက်ပ်တော့ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ကွန်ပျူတာ ပွင့်လာချိန်တွင် ကျူကျူမှ ကူးကူး၏ စာတစ်စောင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “ဆရာဘီ မူပိုင်ခွင့်စာချုပ် ပို့လိုက်ပါပြီ၊ ကြည့်ရှုပေးပါအုန်း၊ ပြဿနာမရှိရင် ပုံနှိပ်ထုတ်ပြီး လက်မှတ်ထိုးကာ စာတိုက်ကနေ ပြန်ပို့ပေးပါ၊ ကျန်တာတွေကို ကျွန်မပဲ ဆက်လုပ်ပေးပါ့မယ်” ဟု ရေးထားသည်။

လုအန်းကျီက “ဖတ်ပြီးပြီ” ဟု ပြန်စာပို့လိုက်သည်။

ကူးကူးက “ဆရာဘီ.ဆရာ နောက်ဆုံးတော့ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီပဲ” ဟု ချက်ချင်း ပြန်စာပို့ခဲ့သည်။

လုအန်းကျီသည် ကူးကူးကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အီးမေးလ်ကို ဖွင့်ကာ မူပိုင်ခွင့်စာချုပ်ကို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲ၍ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ စာချုပ်ပါ အကြောင်းအရာများမှာ ယခင် စာချုပ်များနှင့် တူညီသော်လည်း မူပိုင်ခွင့်ကြေးမှာမူ ကွာခြားမှု ရှိနေသည်။

ယွမ်တစ်ဆယ့်တစ်သန်း ဆိုသည်မှာ နည်းပါးသော ပမာဏ မဟုတ်ပေ။ စာအုပ် ရောင်းရငွေနှင့် နှစ်ကုန်တွင် ရရှိမည့် ဖုန်းခေါ်ဆိုသံ ဝင်ငွေများကိုပါ ထည့်သွင်းတွက်ချက်လျှင် ယခုနှစ်သည် သူ၏ ဝင်ငွေ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်သော နှစ်တစ်နှစ်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။

ထို့အပြင် ယခုနှစ်မှာပင် ချန်းချန်းလေးသည် သူ၏ ဘဝထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုကလေးမလေးမှာ သူ၏ ကံကောင်းခြင်း နတ်သမီးလေး ဖြစ်ရမည်ဟု လုအန်းကျီ တွေးမိသည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် လုအန်းကျီမှာ ပြုံးမိသွားသည်။ သူသည် စာချုပ်ပါ အချက်အလက်များကို သေချာဖတ်ရှုပြီးနောက် ပြဿနာမရှိသည်ကို အတည်ပြုကာ ကွန်ပျူတာထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ယခု သူ အာရုံစိုက်ရမည့်အရာမှာ မူပိုင်ခွင့်စာချုပ် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အစီအစဉ်သစ် ဖြစ်သည်။

ထိုအစီအစဉ်မှာ ဝါဆိုဝါခေါင်ပွဲတော် မတိုင်မီ ဝတ္ထုအသစ်တစ်ပုဒ်ကို ရေးသားပြီး ထုတ်ဝေရန် ဖြစ်သည်။

အီလက်ထရွန်နစ် မဂ္ဂဇင်းတွင် ဖြစ်စေ၊ စာအုပ်အဖြစ် ဖြစ်စေ ဦးစွာ ထုတ်ဝေနိုင်ရန် လိုအပ်သည်။

ပိုက်ဆံရဖို့ မဟုတ်ဘဲ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခုအတွက် စာကူးရေးခြင်းမှာ ယခုအကြိမ်သည် ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော အမူအရာမှာလည်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

စာရေးလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေသော်လည်း မည်သည့်စာအုပ်ကို ရေးရမည်နည်းဟု သူ သေချာ စဉ်းစားရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်မျိုး ရှိပါသည်။ ခေတ်ပေါ် စာပေလက်ရာကောင်းများ သို့မဟုတ် သိုင်းဝတ္ထုများ ဖြစ်သည်။

ခေတ်ပေါ် စာပေလက်ရာကောင်းများမှာ ပြောစရာ မလိုအောင်ပင် ကောင်းမွန်သော်လည်း ထိုဝတ္ထုများတွင် ခနဲ့တဲ့တဲ့ သရော်စာများ ပါဝင်လေ့ရှိသဖြင့် စိစစ်ရေးတွင် အချိန်ကြာမြင့်နိုင်ကာ ဝါဆိုဝါခေါင်ပွဲတော် မတိုင်မီ ထွက်ရှိရန် ခက်ခဲနိုင်ပါသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် အတွေ့အကြုံအရ ထိုကဲ့သို့ လေးနက်သော ဝတ္ထုများကို ရေးသားနိုင်ခြင်းမှာ အငြင်းပွားဖွယ်ရာများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပါသည်။ လက်ရှိတွင် သူသည် လူငယ်အကြိုက် စိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုရေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုသို့သော လက်ရာများမှာ လူပြောများစရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လုအန်းကျီသည် ယောက္ခမနှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို မဖန်တီးလိုပေ။

သူသည် လက်ထပ်စာချုပ် ရပြီးခါစ ဖြစ်သဖြင့် “အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည်မှာ ဝိုင်းရံထားသော ခံတပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်၊ အပြင်ကလူက အတွင်းကို ဝင်ချင်ပြီး အတွင်းကလူက အပြင်ကို ထွက်ချင်နေကြသည်” ဟူသော အယူအဆမျိုးပါသည့် ဝတ္ထုများကို ရေးမိလျှင် ကျန်းဆူရှင်းက အထင်လွဲသွားနိုင်သလို သူမ၏ ဖခင်ကလည်း သူ့ကို အိမ်ပေါ်မှ မောင်းချနိုင်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် သိုင်းဝတ္ထုကိုသာ ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သိုင်းဝတ္ထုကို ရွေးချယ်မည်ဆိုပါက အစပိုင်းတွင် အီလက်ထရွန်နစ် မဂ္ဂဇင်း၌သာ အခန်းဆက် ဖော်ပြနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝတ္ထု၏ အစမှာ စာဖတ်သူကို ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်ရန် လိုအပ်သည်။

မည်သည့် သိုင်းဝတ္ထုက အစမှာ ဆွဲဆောင်မှု အရှိဆုံး ဖြစ်မလဲ။

လုအန်းကျီသည် ကွန်ပျူတာတွင် ဖိုင်အသစ်တစ်ခု ဖွင့်လိုက်ပြီး အမည်အမျိုးမျိုး ရေးသားကြည့်သော်လည်း ပြန်လည် ဖျက်ပစ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အကြီးအကျယ် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဖိုင်အသစ်တွင် “လင်းယုန်သူရဲကောင်းဒဏ္ဍာရီ” ဟူသော အမည်ကို ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။

ဤဝတ္ထုသည် အချိုးအစား ညီညွှတ်မျှတပြီး ဇာတ်လမ်း ပြောပြပုံမှာလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ဤဝတ္ထုသာ ထွက်ရှိလာပါက တရုတ်စာဆရာ တစ်ဦးကို သိမ်းသွင်းရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အမှန်စင်စစ် ဤဝတ္ထုမှာ သူ့အတွက် အကျိုးအမြတ် အမြောက်အမြား ပေးစွမ်းနိုင်သော ဝတ္ထုလည်း ဖြစ်သည်။

ယခုခေတ်တွင် သိုင်းဝတ္ထုများမှာ မှေးမှိန်နေပြီး ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲများတွင်သာ ကျန်ရှိနေတော့သဖြင့် လုအန်းကျီသည် အစပိုင်းတွင် ဤဝတ္ထုကို ရေးရန် မစဉ်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ယောက္ခမကို ကျေနပ်စေရန်အတွက် ဤဝတ္ထုကို ထုတ်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီသည် ပထမအခန်း၏ ခေါင်းစဉ်ဖြစ်သော “နှင်းထဲက မုန်တိုင်း” ကို ရေးသားပြီးနောက် ဝတ္ထုကို စတင် ရေးသားလေတော့သည်။