ယောက္ခမကို သိမ်းသွင်းမည့် သိုင်းဝတ္ထု

နောက်တစ်နေ့ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် လုအန်းကျီသည် “လင်းယုန်သူရဲကောင်းဒဏ္ဍာရီ” ဝတ္ထု၏ ပထမအခန်းကို တစ်နေကုန် ရေးသားခဲ့ပြီးနောက် ကူးကူးထံသို့ အီးမေးလ်ဖြင့် ပေးပို့လိုက်သည်။

ကူးကူးက “လက်ခံရရှိပါပြီ” ဟု ပြန်ကြားခဲ့ပြီး စာမူကို ချက်ချင်းပင် စတင်စိစစ်လေတော့သည်။

ထို့နောက် လုအန်းကျီသည် ထိုဝတ္ထုအခန်းကို ကျန်းဆူရှင်းထံသို့လည်း တစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။

နံနက်ပိုင်းတွင် ကျန်းဆူရှင်း အိပ်ရာနိုးချိန်၌ လုအန်းကျီထံ ဖုန်းဆက်ခဲ့ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး ဖုန်းဖြင့် စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ် ချန်းချန်းလေးမှာလည်း ထုံးစံအတိုင်း ဝိုင်း၍ ဆူညံနေခဲ့သည်။

“ဖေဖေ မြန်မြန်လာပါဦး ဖေဖေရဲ့”

ကလေးမလေးသည် ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် လုအန်းကျီကို “မြန်မြန်လာပါ” ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပူဆာနေခဲ့သည်။ လုအန်းကျီမှာလည်း “ဖေဖေ ဒီနေ့ အလုပ်များနေလို့ပါ၊ အလုပ်ပြီးရင် ချန်းချန်းနဲ့ လာဆော့မယ်လေ ဟုတ်ပြီလား” ဟု ချော့မော့ပြောဆိုခဲ့ရသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ချန်းချန်းက မချိပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ယခုအခါ ထိုကလေးမလေးသည် စိတ်မပါဘဲ လိုက်လျောသည့် “ဟုတ်ကဲ့ပါ” နှင့် စိတ်ပါလက်ပါ သဘောတူသည့် “ဟုတ်ကဲ့” ဆိုသည့် စကားလုံးများ၏ ကွာခြားချက်ကို ခွဲခြားသိမြင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လုအန်းကျီ ထိုကလေးမလေးနှင့် စတင်တွေ့ဆုံစဉ်ကမူ သူမသည် ဘာမှနားမလည်ဘဲ အရာအားလုံးကို “ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟုသာ တုံ့ပြန်လေ့ရှိသည်။

သဘောတူပြီးနောက် ချန်းချန်းက “ဖေဖေက ဘာတွေ အလုပ်များနေတာလဲ” ဟု ထပ်မေးခဲ့သည်။

လုအန်းကျီက “ ဖေဖေ ဝတ္ထုရေးနေလို့ပါ” ဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။

“အော် ဝတ္ထုရေးနေတာလား”

ချန်းချန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် “ဝတ္ထုဆိုတာ ဘာလဲဟင်” ဟု မေးပြန်သည်။

လုအန်းကျီက “ဝတ္ထုဆိုတာ ပုံပြင်တစ်မျိုးပေါ့၊ ဖေဖေက ပုံပြင်ရေးနေတာ” ဟု ထပ်မံ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အင်း ချန်းချန်း ပုံပြင်နားထောင်ချင်တယ်”

နောက်ဆုံးတွင် ချန်းချန်း၏ အာရုံမှာ ပုံပြင်ဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီနှင့် စကားပြောပြီးလျှင် ပုံပြင်ပြောပြမည်ဟု ချန်းချန်းကို ကတိပေးလိုက်ပြီးမှ လုအန်းကျီကို “ရှင် ဘာလို့ ဝတ္ထုတွေ ထပ်ရေးနေပြန်တာလဲ၊ ဒီနှစ်ထဲမှာတင် အများကြီး ရေးပြီးပြီ မဟုတ်လား” ဟု မေးခဲ့သည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးလျက် “ဒါက ကိုယ်တို့ အဖေ့ကို သိမ်းသွင်းဖို့လေ၊ မင်းပဲ မနေ့က ပြောတော့ သူက သိုင်းဝတ္ထုတွေ ကြိုက်တယ်ဆို” ဟု ဆိုသည်။

“ဟွန်း အဲဒါ ကျွန်မအဖေပါ၊ ရှင့်အဖေ မှ မဟုတ်ပဲ”

ကျန်းဆူရှင်းက ဆိုလိုက်ပြီးမှ “ရှင် တကယ်ပဲ သိုင်းဝတ္ထုတွေ ရေးနိုင်တာလား” ဟု အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းခဲ့သည်။

လုအန်းကျီက ရယ်မောလျက် “ဒါက မင်းအဖေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တွန်းအားပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဘယ်သူက တွန်းအားပေးလို့လဲ၊ မရေးလည်း ရပါတယ်လို့ ကျွန်မ ပြောပြီးသားပဲ၊ ‘မင်းသားလေး’ လို ဝတ္ထုကောင်းတစ်ပုဒ် ရှိနေရင်ကို ကျွန်မအဖေက ရှင့်ကို အထင်မသေးတော့ပါဘူး” ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

လုအန်းကျီက “ပြင်ဆင်ထားတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ပိုရှိလေလေ ပိုပြီး စိတ်ချရလေလေပဲ မဟုတ်လား” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းမှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားကာ “ယောက္ခမကို မျက်နှာသာရအောင် ဒီလိုမျိုး ဝတ္ထုနဲ့ သိမ်းသွင်းတဲ့သူမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး” ဟု ရေရွတ်မိလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက “ယောက္ခမ ဘာဖြစ်လဲ” ဟု ထပ်မေးရာ ကျန်းဆူရှင်းက စိတ်တိုဟန်ဖြင့် “သွားစမ်းပါ” ဟုသာ ပြန်ပြောလိုက်ပါတော့သည်။

လုအန်းကျီသည် ထိုအကြောင်းအရာကို ကျော်လိုက်ပြီး “မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ မင်းအဖေက တရုတ်စာ‌ရေးဆရာ ဖြစ်နေတာကိုး ကျွန်တော့်ရဲ့ ‘ရီဗေဒ’ ထဲက အရေးအသားတွေကို မြင်ရင် သူက ကျွန်တော့်ကို အမှတ်လျှော့ဦးမှာ” ဟု ဆိုသည်။

အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စာလုံးအလှများကို စုပြုံသုံးနှုန်းထားခြင်းမှာ အရည်အချင်းရှိသော တရုတ်စာဆရာတစ်ဦး၏ အမြင်တွင် အမှတ်လျှော့စရာပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က ဈေးကွက်အခြေအနေအရ ထိုသို့သော အရေးအသားများကသာ ပိုမို လူကြိုက်များခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ရှင်ကိုယ်တိုင်လည်း သိသားပဲ အဲဒီလောက် အရေးအသား ကောင်းနိုင်ပါရက်နဲ့ ဘာလို့ အဲဒီတုန်းက အဲဒီလို ဝတ္ထုမျိုး ရေးခဲ့တာလဲ” ဟု မေးသည်။ သူမသည် ‘ရီဗေဒ’ ဝတ္ထုကို အကုန်မဖတ်ဖူးသော်လည်း အချို့သော အခန်းများကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။

ထိုဝတ္ထုထဲ၌ အလှဆင်စာလုံးများ အလွန်အကျွံ သုံးနှုန်းထားသဖြင့် သူမ ဖတ်ရန် လက်တွန့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီက “မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ အဲဒီတုန်းက ပိုက်ဆံရဖို့ အရေးကြီးနေတာကိုး၊ ဈေးကွက်ကို လေ့လာကြည့်တော့ အဲဒီလို ရေးမှ ပေါက်မှာမို့လို့ပါ” ဟု ရှင်းပြသည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် ဖုန်းခေါ်ဆိုသံ သီချင်းများကို စဉ်းစားမိလိုက်ရာ ထိုဝတ္ထုမှာလည်း အလားတူ သဘောမျိုးပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု နားလည်သွားခဲ့သည်။

“ဒါဆို ရှင်အခု ရေးထားတဲ့ သိုင်းဝတ္ထုကို ကျွန်မ အရင်ဖတ်ကြည့်လို့ ရမလား၊ အဖေ့ကို ဘယ်လို လက်ရာမျိုးနဲ့ သွားတွေ့မလဲဆိုတာ သိချင်လို့” ဟု ကျန်းဆူရှင်းက မေးသည်။

လုအန်းကျီက “ရပါတယ်၊ ရေးပြီးရင် ပို့ပေးမယ် ဒါပေမဲ့ ဒီဝတ္ထုက အခန်းဆက် ဖော်ပြမှာဆိုတော့ ဒီနေ့အတွက်တော့ ပထမအခန်းပဲ ရှိဦးမယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ညနေပိုင်းတွင် ပထမအခန်း ရေးသားပြီးစီးသောအခါ လုအန်းကျီသည် အယ်ဒီတာ ကူးကူးထံသို့ တစ်စောင်၊ ကျန်းဆူရှင်းထံသို့ တစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။

ကူးကူးသည် စာမူကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် လုအန်းကျီ၏ ပြောင်းလဲသွားသော အရေးအသားကို မြင်ကာ ဤသိုင်းဝတ္ထုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနှစ်သာရရှိကြောင်း တွေးမိခဲ့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည်လည်း “စွန်ရဲသူရဲကောင်းဒဏ္ဍာရီ” ၏ ပထမအခန်းကို ဖတ်ပြီးနောက် ကူးကူးကဲ့သို့ပင် ခံစားခဲ့ရသည်။

လုအန်းကျီ သိုင်းဝတ္ထု ရေးနိုင်မည်ကို သူမ ယုံကြည်သော်လည်း လက်တွေ့ဖတ်လိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ ကျန်းယွီကျီ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သိုင်းဝတ္ထု အများအပြား ဖတ်ဖူးသူဖြစ်ရာ သိုင်းဝတ္ထုတစ်ပုဒ်၏ အရည်အသွေးကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ရိုးရှင်းပြီး ခန့်ညားသော အရေးအသားဖြင့် နွားမိသားစုရွာ၏ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြပုံမှာ စာပေအရည်အသွေး မြင့်မားလှကြောင်း သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ပထမအခန်း၏ ဇာတ်ကြောင်းမှာ ရိုးရာသိုင်းဝတ္ထုများ၏ အစပျိုးပုံမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းဆုန့်မင်းဆက်ခေတ်ကို နောက်ခံထားပြီး သမိုင်းကြောင်းနှင့် ပေါင်းစပ်ထားပုံ၊ ယန်မိသားစု၏ မျိုးဆက်များကို အဓိကဇာတ်ကောင်အဖြစ် ထားရှိပုံတို့မှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း အလွန်အမင်း ထူးခြားနေခြင်းမျိုးတော့ မရှိသေးပေ။

သို့သော် လုအန်းကျီ၏ ပြောင်မြောက်သော အရေးအသားကြောင့်သာ ဤရိုးရှင်းသော ဇာတ်လမ်းမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“လင်းယုန်သူရဲကောင်းဒဏ္ဍာရီ” သည် ရိုးရာပုံစံအတိုင်း ခန့်ခန့်ထည်ထည်ဖြင့် ဇာတ်အိမ် တည်ဆောက်ထားသည်။ ပထမအခန်းသည် ရုတ်တရက် ဆွဲဆောင်လိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဇာတ်လမ်းကို ဖြန့်ကျက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းအနေဖြင့် ပထမအခန်းကိုသာ ဖတ်ရသေးသဖြင့် ဤသို့ ထင်မြင်ခြင်းမှာ သဘာဝကျပါသည်။

အပြန်အလှန်အားဖြင့် လုအန်းကျီသည် သူမ၏ ဖခင်နှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက် မိမိ မကျွမ်းကျင်သော နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ကာ အရေးအသားကို အထူးအလေးပေး ရေးသားခဲ့ခြင်းကို တွေးမိကာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယခုမှ လက်မှတ်ထိုးထားသော ဤသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် အားကိုးထိုက်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘယ်လိုလဲ မင်းအဖေရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါ့မလား” ဟု လုအန်းကျီက ဖုန်းထဲမှ မေးခဲ့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ သေချာပါတယ်” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။

အယ်ဒီတာ ကူးကူးသည်လည်း ပထမအခန်းကို ဖတ်ပြီးနောက် အယ်ဒီတာချုပ်ထံ ချက်ချင်း တင်ပြခဲ့သည်။ အယ်ဒီတာချုပ်မှာ လုအန်းကျီထံမှ သိုင်းဝတ္ထု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အလွန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

အယ်ဒီတာချုပ်က “ဒီနှစ်ထဲမှာ ဒိုရာဘီဒရင် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ကြက်မတောင် သူ့လောက် ဥ မဥနိုင်ဘူး” ဟု ရေရွတ်မိပါတော့သည်။

ထို့နောက် အယ်ဒီတာချုပ်က ပထမအခန်းကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် အီလက်ထရွန်နစ် မဂ္ဂဇင်းတွင် သိုင်းဝတ္ထု ကဏ္ဍသစ် ထည့်သွင်းရန် အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။

ကူးကူးသည် သူမ၏ အလုပ်ခွင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုအန်းကျီထံသို့ စာပြန်ခဲ့သည်။ “ဆရာဘီ အယ်ဒီတာချုပ်က အတည်ပြုလိုက်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အယ်ဒီတာချုပ်ရဲ့ အမြင်အရတော့ စာမူ အကြောင်းအရာ ပိုများရင် ပိုကောင်းမယ်လို့ ဆိုပါတယ် အီလက်ထရွန်နစ် မဂ္ဂဇင်း ဖြစ်တဲ့အတွက် စာမျက်နှာ တိုးဖို့က ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ဆရာ့ရဲ့ ပထမအခန်းက ကောင်းပေမဲ့ ဇာတ်ကြောင်းက သိပ်မပေါ်သေးဘူးလေ၊ စာဖတ်သူတွေက ဆရာ့နာမည်ကြောင့် လာဖတ်ကြမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အကြောင်းအရာက ပိုပြီး စုံစုံလင်လင် ရှိရင်တော့ စာဖတ်သူတွေကို ပိုပြီး ဆွဲဆောင်ထားနိုင်ပါလိမ့်မယ်”

လုအန်းကျီက “မင်းတို့ မဂ္ဂဇင်းရဲ့ စာမူပိတ်ရက်က ဘယ်တော့လဲ” ဟု မေးသည်။

ကူးကူးက “မနက်ဖြန်က စိစစ်ရေး နောက်ဆုံးရက်ပါ၊ သဘက်ခါကျရင်တော့ အချောသတ် စီစဉ်မှာပါ” ဟု ဖြေသည်။

လုအန်းကျီက “ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို နောက်ထပ် နှစ်ခန်း ထပ်ရေးပြီး မနက်ဖြန် ညနေကျရင် စာမူ ပို့ပေးပါ့မယ်” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့ပါတော့သည်။