ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ဝက်မကြီးနှင့် မြည်းကလေး
Vol. 16 Ch. 152
“လုအန်းကျီ၊ ကြည့်စမ်းပါဦး၊ အင်တာနက်မှာ ရှင့်ကို ဝက်မကြီးလို့ ခေါ်နေကြတယ်”
မေဘယ်လ်ထရီး အီလက်ထရောနစ် မဂ္ဂဇင်းအသစ် ထွက်ရှိပြီးနောက် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် စုန့်ရှောင်ချင်းနှင့်အတူ ချန်းချန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပန်းဖြေခရီး ထွက်ခဲ့ကြသည်။ စုန့်ရှောင်ချင်းက လုအန်းကျီကို သူမ၏ဖုန်းပြရင်း
“ရှင်က ဝက်မကြီးဆိုရင် ဆူရှင်းက ဘာဖြစ်မလဲ”
ဟု ဆိုကာ တဟားဟား ရယ်မောလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် ရေကန်ဘေးရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်၌ အပန်းဖြေဖျာ ခင်းထားကြသည်။ လုအန်းကျီက အအေးဘူးနှင့် အစားအသောက် ခြင်းများကို ဖျာဘေးတွင် ချထားပြီး စားစရာများကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်နေသည်။ ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီလက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ကူယူကာ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ပေးနေသည်။
ချန်းချန်းသည်လည်း ဘေးမှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး လုအန်းကျီက အအေးဘူးများ ထုတ်ပေးသောအခါ သူမက ကူယူ၍ ဖျာပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် ချထားပေးသည်။ စုန့်ရှောင်ချင်းမှာမူ အလုပ်မကူလိုသဖြင့် ဖုန်းကြည့်ရင်း အနားယူနေစဉ် ဟွာခီပေါ်ရှိ မှတ်ချက်တစ်ခုကို မြင်ကာ လုအန်းကျီကို စနောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လုအန်းကျီက စုန့်ရှောင်ချင်း၏ စကားကို ပြုံးရုံသာ တုံ့ပြန်သဖြင့် သူမ စိတ်ပျက်သွားသည်။ ကျန်းဆူရှင်းကမူ
“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”
ဟု ဆိုကာ စုန့်ရှောင်ချင်းကို မသိမသာ တွန်းလိုက်သည်။
စုန့်ရှောင်ချင်းက ရယ်မောလျက်
“ငါပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အင်တာနက်ကလူတွေ ပြောနေတာ ဟွားခီမှာ တစ်ယောက်က ပြောထားတယ်၊ ရှင့်လုအန်းကျီရဲ့ စာရေးနှုန်းက ဝက်မကြီး သားပေါက်သလိုပဲ မြန်လွန်းတယ်တဲ့”
ဟု ရှင်းပြသည်။
လုအန်းကျီက
“ငါ့ရဲ့ စာမူထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်း မြင့်မားတာကို ပြောတာမလား၊ ဒီလို ပြောကြမယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ မင်းကလည်း ကိစ္စအသေးအမွှားလေးကို အထူးအဆန်းလုပ်လို့”
ဟု ဆိုသည်။
အွန်လိုင်းဝတ္ထုခေတ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော လုအန်းကျီအတွက် ဤသည်မှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးကြောင်း သိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤနှုန်းအတိုင်း ဆက်ရေးနေပါက နောင်တွင် စာဖတ်သူများက
“ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က မြည်းကလေးတောင် ဒီလောက် မြန်မှာမဟုတ်ဘူး”
ဟု နေ့တိုင်း လာရောက် ညည်းတွားကြမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။
လုအန်းကျီ၏ ထူးဆန်းသော အမြင်ဖြင့် အလှောင်ခံလိုက်ရသဖြင့် စုန့်ရှောင်ချင်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမက
“ဒါပေမဲ့ လူတွေ ဒီလိုပြောတာလည်း မဆန်းပါဘူး၊ ဒီနှစ်ထဲမှာတင် နင်က နဂါးဘုရင် သုံးတွဲလုံး ထုတ်ပြီးပြီ၊ လကုန်ရင်လည်း မင်းသားငယ်လေး ထွက်ဦးမယ်၊ အခုလည်း လင်းယုန်သူရဲကောင်းများရဲ့ ဒဏ္ဍာရီကို ရုတ်တရက်ကြီး စတင်လိုက်ပြန်ပြီ၊ နင်ဘာလို့ ကိုယ်ခံပညာ ဝတ္ထုရေးဖို့ စိတ်ကူးရတာလဲ”
ဟု မေးမြန်းသည်။
လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စကားလုံးများ မလိုဘဲ နားလည်မှု ရှိနေကြသည်။
စုန့်ရှောင်ချင်းသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ကြည်နူးမှုကို မကြည့်လိုတော့သဖြင့် ဖုန်းကိုသာ ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဟွားခီပေါ်ရှိ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ပြီးနောက် သူမသည် မေဘယ်လ်ထရီး၏ ဝက်ဘ်ဆိုက်သို့ဝင်ကာ ဝတ္ထုအသစ်ကို ဝယ်ယူဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ဝတ္ထု၏အစတွင် အယ်ဒီတာ၏ မှတ်ချက်များကို သူမ တွေ့ရှိသည်။ အယ်ဒီတာက လုအန်းကျီကဲ့သို့ စိတ်ကူးစိတ်သန်း ကောင်းမွန်ပြီး စာမူမှန်ကန်သော စာရေးဆရာကို ရရှိထားခြင်းမှာ ကံကောင်းကြောင်းနှင့် စာဖတ်သူများ အတွက်လည်း ကံကောင်းခြင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။ အထူးသဖြင့် လုအန်းကျီသည် ယခုနှစ်အတွင်း ဝတ္ထုအမျိုးမျိုးကို စဉ်ဆက်မပြတ် ထုတ်ဝေနေသည်ကိုလည်း ချီးကျူးထားသည်။
“အယ်ဒီတာကလည်း လုအန်းကျီကို ဝက်မကြီးလို သားပေါက်သလိုမြန်တယ်လို့ ထင်နေပုံရတယ်” ဟု စုန့်ရှောင်ချင်းက တွေးတောမိသည်။
“ကဲ၊ စားဖို့ပြင်ပြီးပြီ၊ ဖုန်းကို ခဏချထားလိုက်ဦး”
ဟု ကျန်းဆူရှင်းက စုန့်ရှောင်ချင်းကို လှမ်းပြောသည်။ စုန့်ရှောင်ချင်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သော်လည်း ဖုန်းကို မချဘဲ ဝတ္ထုကိုသာ စွဲလန်းစွာ ဖတ်နေသည်။
လုအန်းကျီ၏ စာရေးဟန်သည် ယခင်ဝတ္ထုများနှင့် လုံးဝမတူဘဲ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ သတိပြုမိသည်။
“ဒီလူကတော့ တကယ်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူး”
ဟု သူမက လုအန်းကျီကို ခိုးကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဝတ္ထုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် သူမ စားသောက်ရန်ပင် မေ့လျော့နေသဖြင့် ချန်းချန်းက
“မမ၊ ထမင်းစားရင်း ဖုန်းမကြည့်ရဘူးလေ”
ဟု သတိပေးလိုက်ရသည်။
ကျန်းဆူရှင်းကလည်း ရယ်မောရင်း
“တွေ့လား ချန်းချန်းကတောင် သတိပေးနေရပြီ ကလေးကို စံနမူနာ မကောင်းတာတွေ မပြနဲ့လေ”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
စုန့်ရှောင်ချင်းသည် ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်ရပြီး
“ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဝတ္ထုမျိုးကို ရေးရတာလဲ၊ အရင်က ရေးတာတွေထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်၊ သိုင်းဝတ္ထုကို စောစောကတည်းက ရေးသင့်တာ”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
အပန်းဖြေပြီးနောက် အိမ်အပြန်လမ်းတွင် လုအန်းကျီက ကားမောင်းပြီး စုန့်ရှောင်ချင်းက နောက်ခန်းမှနေ၍ ဝတ္ထုကို အပြီးဖတ်လိုက်သည်။
“နောက်ဘာဆက်ဖြစ်မှာလဲ” ဟု သူမက စိတ်မရှည်စွာ မေးသည်။
လုအန်းကျီက
“နောက်ထပ် မရှိတော့ဘူး”
ဟု ဖြေသည်။ စုန့်ရှောင်ချင်းက
“ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ၊ မဂ္ဂဇင်းမှာ အခန်းဆက် ထည့်နေတာပဲ၊ စာမူအသစ် ရှိရမှာပေါ့၊ နင့်မှာရှိရင် အခုချက်ချင်း ထုတ်ပေးစမ်းပါ”
ဟု ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုသည်။
လုအန်းကျီက
“ဘာလို့ ဒီလောက်လောနေတာလဲ၊ နောက်တစ်စောင်ထွက်ဖို့ ရက်ပိုင်းပဲ လိုတော့တာကို စောင့်ပါဦး” ဟု ဆိုသည်။
လုအန်းကျီသည် စုန့်ရှောင်ချင်းကို အိမ်သို့ အရင်လိုက်ပို့ပြီးမှ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ကို ခေါ်ကာ ကျူယွမ် လူနေရပ်ကွက်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူက
“မင်းအဖေ ငါ့ဝတ္ထုကို ဖတ်ပြီးပြီလား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းဆူရှင်းက
“မေမေပြောတာတော့ ဖတ်ပြီးပြီတဲ့ ဒါပေမဲ့ သူက စိတ်ကောက်နေတုန်းပဲ၊ ဘာတွေးနေမှန်း မသိဘူး” ဟု စိုးရိမ်တကြီး ဖြေသည်။
လုအန်းကျီက
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းအဖေက ကိုယ်ခံပညာဝတ္ထု ဝါသနာရှင်ဆိုရင် ဒီဝတ္ထုကိုကြိုက်မှာ သေချာပါတယ်၊ မင်းအဖေက စကားကို တိုက်ရိုက်မပြောပေမဲ့ မင်းကို ချစ်နေတုန်းပဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်”
ဟု နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီး
“မင်းအဖေကလည်း မင်းလိုပဲ မာနကြီးပြီး စိတ်ကောက်တတ်တာ ဖြစ်မှာပါ”
ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းသည် လုအန်းကျီ၏ စကားကြောင့် စိတ်တိုသွားဟန် ဆောင်သော်လည်း သူ၏ နှစ်သိမ့်မှုကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။။ လုအန်းကျီက ဆက်လက်ပြီး
“ငါ့ရဲ့ မိသားစုဆိုလို့ မင်းနဲ့ ချန်းချန်းပဲ ရှိတာပါ။ မင်းတို့က ငါ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးပဲ”
ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ကျန်းဆူရှင်းမှာ လုအန်းကျီ၏ တစ်ကိုယ်တည်း ဘဝကို စဉ်းစားမိပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကာ လုအန်းကျီ၏ ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ချန်းချန်းကလည်း သူမ၏အမေကို အတုယူကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို လှမ်းကိုင်ချင်သော်လည်း လက်မမီသဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်က
“ဖေဖေ စိတ်ကောက်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ”
ဟု မေးသောအခါ လုအန်းကျီက
“စိတ်ထဲကတစ်မျိုး အပြင်မှာတစ်မျိုး လုပ်တာကို ပြောတာပေါ့”
ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။ ချန်းချန်းက
“ဪ မေမေကလည်း စိတ်ထဲကတစ်မျိုး အပြင်မှာတစ်မျိုး လုပ်တာပဲ”
ဟု ဆိုလိုက်သဖြင့် ကျန်းဆူရှင်းမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရတော့သည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် စာအုပ်ဆိုင်သို့သွားကာ အခန်းလေးကို ရေးသားပြီး အယ်ဒီတာကူးကူးထံ ပေးပို့လိုက်သည်။ ကူးကူးက စာမူကို ဖတ်ပြီးနောက်
“ဆရာကြီးကတော့ တကယ်ကို အံ့သြစရာပါပဲ”
ဟု ပြန်ကြားလာသည်။
လုအန်းကျီက
“မင်းက အယ်ဒီတာ ဖြစ်ပြီးတော့ အံ့သြစရာပဲလို့ပဲ ပြောတတ်တာလား၊ တခြားစကားလုံး မရှိတော့ဘူးလား”
ဟု စနောက်လိုက်ရာ ကူးကူးက
“ဆရာကြီးက တကယ့်ကို ထူးချွန်ပါတယ်”
ဟုသာ ထပ်မံ ချီးကျူးလေသည်။