တစ်ကိုယ်တော်ဆန်ပြီး ဆရာကြီးဆန်သော အမူအရာ
Vol. 16 Ch. 153
နောက်ထပ် ပိတ်ရက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မေဘယ်လ်ထရီး အီလက်ထရောနစ်မဂ္ဂဇင်း အသစ်သည်လည်း အချိန်မှန် ထွက်ရှိလာသည်။
ထိုနေ့ညနေတွင် ဝမ်ဖျင်သည် စန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်၌ အလုပ်လုပ်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏သားဖြစ်သူ ယန်ရှုနန်နှင့် ချွေးမဖြစ်သူ လျိုရှို့ထင်တို့အကြား ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားမပြောဘဲ ရှိနေကြသည်။
သူမသည် စာမေးပွဲအတွက် စာကျက်နေသော မြေးဖြစ်သူ ယန်ကျွင်းကျဲ့ကို တိတ်တဆိတ် ခေါ်ယူကာ
“မင်းအဖေနဲ့အမေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ”
ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
မြေးဖြစ်သူ ယန်ကျွင်းကျဲ့က ဝမ်ဖျင်ကို လေသံတိုးတိုးဖြင့်
“အဖွားမသိဘူးလား၊ မေမေက ဖေဖေ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာ၊ သားတောင် အပြင်ထွက်မဆော့ရဲဘဲ တစ်နေကုန် စာထိုင်ကျက်နေရတယ်”
ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ဖျင်က
“မင်းက စာကို ပုံမှန်အတိုင်း ကြိုးစားရမှာပေါ့၊ မင်းအဖေနဲ့အမေ စိတ်ဆိုးမှ ကြောက်ပြီး စာလုပ်ရတာလား”
ဟု ငေါက်လိုက်သည်။
ယန်ကျွင်းကျဲ့က
“ဟုတ်ကဲ့ပါအဖွား၊ သားကြိုးစားပါ့မယ် တိုးတိုးပြောပါဦး၊ မေမေကြားသွားရင် သားကိုဆူဖို့ အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ဖျင်က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်ပြီး
“သူတို့က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ” ဟု မေးသည်။
ယန်ကျွင်းကျဲ့က
“ဖေဖေက တစ်နေကုန် ဖုန်းပဲကြည့်နေတာလေ မေမေက အိမ်သန့်ရှင်းရေး ကူခိုင်းတော့ သူက အလုပ်ရှုပ်နေလို့ မအားဘူးလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ မေမေက စိတ်ဆိုးသွားတာ”
ဟု ရှင်းပြသည်။
ဝမ်ဖျင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး
“အော် ဒါဆိုရင်တော့ ကိစ္စမကြီးပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ယန်ကျွင်းကျဲ့က
“ဖေဖေက ဖုန်းထဲမှာ ဒိုရာဘီဒရင်ရဲ့ ဝတ္ထုအသစ်ကို ဖတ်နေတာ၊ ဒိုရာဘီဒရင်က တကယ်တော်တာနော်၊ ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေလည်း သူ့အကြောင်းပဲ ပြောနေကြတာ၊ သူက ကိုယ်ခံပညာ ဝတ္ထုရေးတာ အခုဆို ဒုတိယအပတ်ရှိပြီ စီနီယာအစ်ကိုကြီး တချို့ဆိုရင် ဝတ္ထုဖတ်လွန်းလို့ ဆရာမဆီ ဖုန်းအသိမ်း ခံလိုက်ရတယ်တဲ့၊ ဖေဖေက ပထမအပတ်ကို မဖတ်ရသေးလို့ အခု အကုန်လိုက်ဖတ်နေတာနဲ့ အချိန်ကြာသွားတာ၊ ဖတ်ပြီးရင်တော့ မေမေ့ကို တောင်းပန်လိုက်မှာပါ”
ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ဖျင်၏အာရုံမှာ ယန်ကျွင်းကျဲ့၏ စကားထဲ၌ မရှိတော့ပေ။ သူမက
“မင်းတို့ကျောင်းမှာ ဖုန်းယူသွားလို့ ရတာလား” ဟု မေးသည်။
ယန်ကျွင်းကျဲ့က
“ဟုတ်တယ်၊ သားတို့အတန်းထဲမှာ ဖုန်းယူလာတဲ့သူတွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာမကတော့ ခွင့်မပြုဘူး”
ဟု ဖြေသည်။ ဝမ်ဖျင်က
“ခွင့်မပြုတာ မှန်တာပေါ့၊ မင်းလည်း သူများနောက်လိုက်ပြီး ဖုန်းမယူသွားနဲ့ဦး”
ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
ယန်ရှုနန်သည် ဝတ္ထုကို အကုန်ဖတ်ပြီးနောက် သက်ပြင်းအသာ ချလိုက်သည်။ သူသည် ကျောင်းသားဘဝကတည်းက စိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုများနှင့် ကိုယ်ခံပညာ ဝတ္ထုများကို အလွန်ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သည်။ လူငယ်စိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုများဖြင့် နာမည်ကြီးသော ဒိုရာဘီဒရင်က ယခုကဲ့သို့ ပြောင်မြောက်သော ကိုယ်ခံပညာ သိုင်းဝတ္ထုကို ရေးသားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။
သူသည် မေဘယ်လ်ထရီး အီလက်ထရောနစ်မဂ္ဂဇင်း နှစ်စောင်လုံးကို ဝယ်ယူကာ လင်းယုန်သူရဲကောင်းများ၏ ဒဏ္ဍာရီဝတ္ထုကို အစအဆုံး ဖတ်ရှုခဲ့သည်။ ကျန်းနန်မှ ခုနစ်ဦးသော ဆန်းကြယ်ပုဂ္ဂိုလ်များက ကတိကဝတ်ကို တည်ကြည်စွာ စောင့်ထိန်းရင်း သဲကန္တာရထဲသို့ သွားရောက်ကာ ကော်ကျင့်ကို ရှာဖွေသင်ကြားပေးပုံ၊ လေနက်စုံတွဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရပုံတို့ကို ဖတ်ရင်း သူ၏ရင်ထဲတွင် သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ်များ နိုးကြားလာခဲ့သည်။
ဒိုရာဘီဒရင်သည် ဤဝတ္ထုတွင် တိုတုတ်သော်လည်း အားပါသော စကားလုံးများကို အသုံးပြုကာ ဇာတ်ကောင်များကို ပီပြင်စွာ ဖော်ပြနိုင်ခဲ့သည်။ အခန်းလေးခန်းမျှဖြင့် ဇာတ်လမ်းအိမ်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ တည်ဆောက်နိုင်ခြင်းကို သူအလွန် အံ့သြမိသည်။
သူသည် ဝတ္ထုဖတ်ပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်သွားကာ ဇနီးဖြစ်သူကို တောင်းပန်လိုက်သည်။ ဝမ်ဖျင်က အခန်းပြင်မှနေ၍
“မိန်းမ၊ ငါမှားသွားပါတယ်”
ဟု သားဖြစ်သူ တောင်းပန်နေသံကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့မိသော်လည်း သားဖြစ်သူက အလျှော့ပေးတတ်သည်ကို မြင်ကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
အိပ်ခန်းထဲတွင် လျိုရှို့ထင်က
“ဒိုရာဘီဒရင်ရဲ့ ဝတ္ထုက တကယ်ပဲ အဲ့လောက်ကောင်းလို့လား၊ ရှင်အာရုံ ရောက်နေတာကို ကြည့်ပါဦး သူက အရင်က ကိုယ်ခံပညာသိုင်းဝတ္ထု တစ်ခါမှ မရေးဖူးဘူး မဟုတ်လား”
ဟု မေးသည်။
ယန်ရှုနန်က
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဝတ္ထုက တကယ်ကောင်းတယ်၊ ငါထင်တာတော့ နဂါးဘုရင် ဝတ္ထုထက်တောင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းနေသလိုပဲ”
ဟု ပြန်ဖြေသည်။ လျိုရှို့ထင်က
“အဲ့လောက်တောင်လား”
ဟု အံ့သြစွာ မေးရာ ယန်ရှုနန်က
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါကို ဒိုရာဘီဒရင် ရေးတာဆိုတာတောင် မယုံနိုင်ဘူး၊ ဒါက ဆရာကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာမျိုးရှိတယ်” ဟု ဆိုသည်။
အပြင်မှ နားထောင်နေသော ဝမ်ဖင်သည်
“ဆရာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာ” ဆိုသော စကားကြောင့် လုအန်းကျီကို ပြေးမြင်မိသည်။ သူမ မြင်တွေ့နေရသော လုအန်းကျီသည် ငယ်ရွယ်ချောမောပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ဆရာကြီးဆိုသော စကားလုံးနှင့် အနည်းငယ် လွဲချော်နေသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် သားဖြစ်သူ၏ ဝေဖန်ချက်ကိုလည်း သူမ မငြင်းဆိုလိုပေ။
လုအန်းကျီ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး စိတ်သဘောထား ကြီးမြတ်ပုံ၊ အလုပ်ကိစ္စများကို သေချာစွာ ကိုင်တွယ်ပုံတို့ကို ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ သူသည် တကယ်ပင် တစ်ကိုယ်တော်ဆန်သော ဆရာကြီးတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်ဟု ဝမ်ဖျင်က တွေးတောမိသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဝမ်ဖျင်နှင့် လျိုရှို့ထင်တို့ မီးဖိုချောင်တွင် မနက်စာ ပြင်ဆင်နေကြစဉ် လျိုရှို့ထင်က
“မေမေ၊ မနေ့ညက ရှုနန်ကို မေမေ့ရဲ့ သူဌေးက ဒိုရာဘီဒရင်ဆိုတာ ပြောပြမိတော့မလို့”
ဟု ဆိုသည်။ ဝမ်ဖျင်က
“ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဲ့ဒါကို ပြောချင်ရတာလဲ” ဟု မေးသည်။
လျိုရှို့ထင်က
“သူက ဒိုရာဘီဒရင်ကို ဆရာကြီးတစ်ယောက်လို ချီးကျူးနေတော့ သမီးက လွှတ်ခနဲ ပြောမိမလို့ ဖြစ်သွားတာ၊ မေမေ့သူဌေးက တကယ်တော်တာပဲနော်၊ ဒီနှစ်ထဲမှာတင် စာအုပ်တွေ အများကြီး ထွက်နေတာ၊ ငယ်ငယ်ချောချောနဲ့ ဆရာကြီးတစ်ယောက်လို စာရေးနိုင်တာ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ”
ဟု ပြောသည်။
ထို့နောက် လျိုရှို့ထင်က
“မေမေ၊ သမီးတို့ ယန်ကျွင်းကျဲ့ရဲ့ စာစီစာကုံးကို သူဌေးဆီမှာ လမ်းညွှန်ချက်တောင်းရင် ကောင်းမလား”
ဟု အကြံပြုသည်။ ဝမ်ဖျင်က
“လျှောက်မပြောနဲ့၊ သူဌေးက ဘာလို့လုပ်ပေးမှာလဲ၊ အားနာစရာကြီး”
ဟု ငြင်းဆိုလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်မျိုးစဉ်းစားမိသွားသည်။
ရက်သတ္တပတ်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး လင်းယုန်သူရဲကောင်းများ၏ ဒဏ္ဍာရီ ဝတ္ထုသည်လည်း ပိုမို ရေပန်းစားလာသည်။ ထိုစဉ် လင်ရှု့ဟွာသည် စန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်သို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် ဒိုရာဘီဒရင်၏ ပုံပြင်စာအုပ်အသစ် ကြော်ငြာတွင် ‘ဖားလောင်းလေး မိခင်ရှာပုံတော်’ ဆိုသောအမည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အံ့သြသွားသည်။
သူမသည် စာအုပ်ဆိုင် ပိုင်ရှင်မှာ နာမည်ကြီး စာရေးဆရာ ဒိုရာဘီဒရင် ဖြစ်နေသည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ ဒိုရာဘီဒရင် ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ဟိုင်တုမြို့၏ လမ်းကြားလေး တစ်ခုတွင် စာအုပ်ဆိုင်ဖွင့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး စာရေးနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အိမ်သို့ပြန်ကာ မေဘယ်လ်ထရီး မဂ္ဂဇင်းကို ဝယ်ယူ၍ ဝတ္ထုကို စတင် ဖတ်ရှုပါတော့သည်။