ပြင်ဆင်ခြင်း

လင်ရှု့ဟွာသည် တစ်နေကုန် ဝတ္ထုဖတ်ရင်း အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ သူမသည် မေဘယ်လ်ထရီး အီလက်ထရောနစ်မဂ္ဂဇင်းမှ လင်းယုန်သူရဲကောင်းများ၏ ဒဏ္ဍာရီ အခန်းဆက် သုံးစောင်လုံးကို ဖတ်ပြီးသော်လည်း အာသာမပြေနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

ဝတ္ထု၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းမှာ အလွန်ကြီးကျယ် ခမ်းနားပြီး ဇာတ်ကွက်ဆင်ပုံမှာလည်း တည်ငြိမ်မှု ရှိလှသဖြင့် သူမကိုယ်သူမ သတိမထားမိဘဲ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် နစ်မျောသွားရသည်။ လင်ရှု့ဟွာသည် လုအန်းကျီနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်ကပုံစံကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။ ထိုလူသည် သူ၏ ဝတ္ထုကဲ့သို့ပင် အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိလှသော်လည်း လူတို့၏ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်အသား တစ်ခုကို မသိမသာ ချန်ရစ်ခဲ့နိုင်သည်။

သို့သော် လင်ရှု့ဟွာသည် သူမ၏သူငယ်ချင်းများ ဝယ်ယူထားသည့် ဒိုရာဘီဒရင်၏ အခြားဝတ္ထုအချို့ကို ဖတ်ဖူးသော်လည်း ဤဝတ္ထုကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ဤစာအုပ်တွင် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ အံ့သြစရာပင် ဖြစ်သည်။

“အမျိုးအစား မတူလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ”

ဟု လင်ရှု့ဟွာက တွေးတောရင်း သူမ၏အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူ လင်ကူသည် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် စာရေးကိရိယာများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏အဘိုး လင်ကူသည် ပုံပြင်လောကတွင် အလွန်ထင်ရှား ကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်နီးပါး ဝတ္ထုများ ရေးသားခဲ့ပြီး အမြဲတမ်း စက္ကူနှင့် ကလောင်ကိုသာ အသုံးပြုကာ စာမူများကို လူကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ စာတိုက်မှဖြစ်စေ ပေးပို့လေ့ရှိသည်။ လင်ကူသည် မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ရေပန်းစားလာသော ကွန်ပျူတာများကို အသုံးပြုရသည်ကို ဝါသနာမပါပေ။

လင်ရှု့ဟွာသည် အဘိုးဖြစ်သူ စာရေးနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ယခုတစ်ခါ ဘာများရေးနေသနည်းဟု သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။ သို့သော် အဘိုးသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဝတ္ထုထက် ဆောင်းပါးများကိုသာ ပိုမို ရေးသားလေ့ရှိသည်။ လင်ရှု့ဟွာသည် အဘိုးကို ဒိုရာဘီဒရင်အကြောင်း ပြောပြရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးက အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် မနှောင့်ယှက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ မင်းသားလေးနှင့် ဒိုရာဘီဒရင်၏ ပုံပြင်တိုများစုစည်းမှု စာအုပ်သည် နောက်တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်း ရောင်းချတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုစာအုပ်များကို ဝယ်ယူပြီးမှသာ သူမတွေ့ရှိထားသော လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးကို အဘိုးအား ပြောပြရန် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ လင်းယုန်သူရဲကောင်းများ၏ ဒဏ္ဍာရီ ဝတ္ထုကို ထပ်မံဖတ်ရှုနေတော့သည်။

လုအန်းကျီသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ကျူယွမ် လူနေရပ်ကွက်၌ အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် သူ၏ဝတ္ထုများ ထွက်ရှိတော့မည်ကိုပင် သတိမမူနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ အယ်ဒီတာ ကူးကူးမှာမူ ကျူကျူပေါ်တွင် လုအန်းကျီကို စောင့်ကြည့်နေရပြီး သူအွန်လိုင်းတက်လာတိုင်း အလုပ်အကြောင်းများကို လှမ်း၍ သတိပေးနေရသည်။

“ဆရာကြီး၊ ရှင်ကတော့ တကယ်ကို အေးဆေးလွန်းတယ်၊ ရှင့်ရဲ့ဝတ္ထုတွေက ထွက်တော့မှာလေ၊ ရှင်ကတော့ ဘာမှမသိသလိုပဲ ကျွန်မဖြင့် ရှင့်ကိုယ်စား ရင်တုန်နေရတာ အိုးကမပူ စလောင်းကပူနေသလို ဖြစ်နေပြီ”

ဟု ကူးကူးက ညည်းတွားလိုက်သည်။

လုအန်းကျီကမူ

“ငါ့စာအုပ်တွေ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”

ဟုသာ ဝတ်ကျေတန်းကျေ မေးလိုက်သည်။ ကူးကူးက လင်းယုန်သူရဲကောင်းများ၏ ဒဏ္ဍာရီ ဝတ္ထုသည် မဂ္ဂဇင်းတွင် ရေပန်းအစားဆုံး ဖြစ်နေကြောင်းနှင့် ကိုယ်ခံပညာဝတ္ထု တစ်ပုဒ်က ဤမျှ လွှမ်းမိုးမှု ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြောင်း ပြန်ကြားလာသည်။ စာဖတ်သူများသည် လုအန်းကျီ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ယုံကြည်သွားကြသဖြင့် မကြာမီထွက်ရှိမည့် ပုံပြင်စာအုပ်များ အတွက်လည်း ရောင်းအားကောင်းရန် အလားအလာရှိကြောင်း ဆိုသည်။

လုအန်းကျီသည် ယောက္ခမဖြစ်သူကို စိတ်ကျေနပ်စေရန် ကိုယ်ခံပညာဝတ္ထု ရေးသားခဲ့ခြင်းက သူ၏ ပုံပြင်စာအုပ်များအပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေသည်ကို အံ့သြမိသည်။ ထို့နောက် ဂိမ်းမူပိုင်ခွင့်အတွက် ငွေများဝင်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ကူးကူးက အသိပေးသဖြင့် သူစစ်ဆေးကြည့်ရာ လူချောလေးဂီတ ကုမ္ပဏီမှ ငွေများရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လမုန့်စားပွဲတော် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းဆူရှင်းသည် သူမ၏ မိဘများထံ ဖုန်းဆက်ကာ ဟိုင်တုမြို့သို့ လာရောက်ရန် လေယာဉ်လက်မှတ်များ ဝယ်ယူပေးလိုက်သည်။ လူကြီးနှစ်ဦးသည် လမုန့်စားပွဲတော် မတိုင်မီ တစ်ရက်တွင် ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ကျူယွမ်ရှိအိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ အဝတ်အထည်နှင့် အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းသစ်များ ဝယ်ယူခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

သူတို့သည် ကျန်းဆူရှင်း၏ မိဘများအတွက် ဧည့်ခန်းကို ပြင်ဆင်ပေးကြပြီး လူကြီးများ အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နိုင်ရန် စီစဉ်ကြသည်။ ထိုညတွင် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ချန်းချန်းနှင့်အတူ အိပ်ခန်းမကြီးထဲ၌ အတူတူ အိပ်စက်ကြသည်။ ချန်းချန်းသည် သူမ၏ဖခင်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အတူအိပ်ရသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် ခုန်ပေါက် ဆော့ကစားနေသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကလေးကို ချော့မော့၍ အိပ်ခိုင်းရန် အတော်ပင် ကြိုးစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လုအန်းကျီ နိုးလာသောအခါ ချန်းချန်းမှာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် ကလေးနိုးမည် စိုးသဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ နေလိုက်သည်။ ဘေးသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းဆူရှင်းသည်လည်း နိုးနေပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ”

ဟု လုအန်းကျီက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက

“ကျွန်မ စဉ်းစားနေတာက မိဘတွေကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ် ကျွန်မတို့ အတူတူ နေနေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေရင် အဖေက ရှင့်ကိုပိုပြီး မုန်းသွားလိမ့်မယ်၊ သုံးနှစ်လောက် အိမ်နဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်တာက ရှင့်ကြောင့်လို့ သူထင်သွားမှာကို ကျွန်မစိုးရိမ်တယ်”

ဟု ပြန်ပြောသည်။

လုအန်းကျီက

“ဒါပေမဲ့ မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်က ကိစ္စတွေကို မပြောချင်ဘူး မဟုတ်လား၊ အခု မိဘတွေကို ပြောပြဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား”

ဟု မေးသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက

“တကယ်တော့ အဲ့ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကုမ္ပဏီက ကိစ္စအချို့ကို မမှတ်မိချင်လို့ပါ၊ အခုတော့ အချိန်အတော် ကြာသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မအားလုံးကို လက်လွှတ်နိုင်ပါပြီ၊ မိဘတွေကို ပြောပြလိုက်တာက ရှင့်အပေါ် အပြစ်တင်တာမျိုး မဖြစ်စေတော့ဘူးပေါ့”

ဟု ဆိုလေသည်။