ဝှက်ထားသော ဓားသွား

ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် လျိုရှို့ထင်သည် မင်းသားလေး စာအုပ်ကို မဖတ်ရသေးပေ။ သို့သော် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ယန်ရှုနန်က အကြံပြုထားသဖြင့် လျိုရှို့ထင်သည် မနက်ဖြန် အားလပ်ချိန်တွင် ဖတ်ရှုရန် စီစဉ်ထားသည်။

ညတာသည် အေးချမ်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နိုးလာသောအခါ လျိုရှို့ထင်သည် မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီးသော်လည်း ယန်ကျွင်းကျဲ့မှာ ခုတင်ပေါ်မှ ထမလာသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် အိပ်ခန်းတံခါးဝသို့သွားကာ အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းခေါ်ပြီးနောက်တွင်မှ သားဖြစ်သူသည် မျက်လုံးများ မှေးစင်းလျက် လူကောင်မှာလည်း နုံးချိနေသောပုံစံဖြင့် ထွက်လာသည်။

“မြန်မြန် မျက်နှာသစ်ပြီးစားတော့၊ ကျောင်းနောက်ကျလိမ့်မယ်”

လျိုရှို့ထင်သည် ယန်ကျွင်းကျဲ့ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

“မနေ့ညက ဘယ်အချိန်မှ အိပ်တာလဲ အမေဘယ်နှစ်ခါခေါ်ရလဲ၊ အခုထိ လူက နုံးနေတုန်းပဲလား”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းကျဲ့က အသံတိုးတိုးဖြင့်

“သားလည်း မသိဘူး၊ တော်တော်တော့ နောက်ကျသွားတယ်”

ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လျိုရှို့ထင်၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ကြုတ်သွားသည်။ ယန်ကျွင်းကျဲ့ မျက်နှာသစ်ပြီး ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်သောအခါ လျိုရှို့ထင်က

“မနေ့ညက ဘာတွေလုပ်နေလို့ ဒီလောက်နောက်ကျမှ အိပ်တာလဲ” ဟု ထပ်မေးသည်။

ယန်ကျွင်းကျဲ့သည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မျက်နှာညှိုးငယ်သွားကာ

“ဖေဖေပေးတဲ့ ပုံပြင်စာအုပ်ထဲက နှင်းကလေးဆိုတဲ့ပုံပြင်ကို ဖတ်နေမိလို့”

ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယန်ကျွင်းကျဲ့သည် ဘာမှ ထပ်မပြောချင်တော့သလို နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းကျဲ့ ထမင်းစားပြီးနောက် ဝမ်ဖျင်က မြေးဖြစ်သူကို ကျောင်းသို့လိုက်ပို့သည်။ ထိုအခါမှ လျိုရှို့ထင်သည် သားဖြစ်သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကြည့်သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ယန်ရှုနန်သည် ဒိုရာဘီဒရင်၏ ပုံပြင်တိုများစုစည်းမှု စာအုပ်ကို ပေးထားသည်ကို သူမသိသည်။ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ရှာကြည့်လိုက်ရာ ဒိုရာဘီဒရင်၏ ပုံပြင်တိုများစုစည်းမှု စာအုပ်ကို တွေ့ရှိပြီး လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ နှင်းကလေးဆိုသည့် ပုံပြင်ကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုပုံပြင်စာအုပ်ကို အလုပ်သို့ယူသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အလုပ်နားချိန်တွင် ဖတ်ရှုကြည့်ပြီး သားဖြစ်သူကို ဤမျှ စိတ်ဓာတ်ကျစေသော ပုံပြင်မှာ မည်သို့သော ပုံပြင်မျိုးနည်းဟု သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

ယန်ရှုနန်သည်လည်း အတော်ပင် အားကိုးမရသူဖြစ်ပြီး ယောက္ခမ၏သူဌေး လုအန်းကျီသည် ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်းများ ရေးတတ်သည်ကို သိပါလျက်နှင့် သားဖြစ်သူကို ပေးဖတ်ရဲသည်။ သူသည် မင်းသားလေးကို ဖတ်ပြီး ကောင်းသည်ဟု ယူဆကာ ပုံပြင်တိုများကိုလည်း စိတ်ချလက်ချ ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်မည်။

လျိုရှို့ထင်သည် နေ့လယ်စာ စားချိန်အတွင်း ပုံပြင်တိုများအားလုံးကို အပြီးဖတ်လိုက်သည်။ ဖတ်ပြီးသောအခါ သူမ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

ဤစုစည်းမှုထဲရှိ ပုံပြင်အားလုံးမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော စိတ်ကူးစိတ်သန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ပုံပြင်အားလုံးသည် ပျော်ရွှင်စရာ အဆုံးသတ်များ ရှိကြသော်လည်း နှင်းကလေး တစ်ပုဒ်တည်းသာ ဝမ်းနည်းဖွယ် အဆုံးသတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒိုရာဘီဒရင်သည် ပျော်ရွှင်စရာ ပုံပြင်များကြားတွင် ဤကဲ့သို့သော ဝမ်းနည်းစရာ ဓားသွားတစ်ခုကို ဝှက်ထည့်ထားခြင်းမှာ တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းလှသည်ဟု သူမတွေးမိသည်။

ညနေပိုင်းတွင် သားဖြစ်သူ ကျောင်းမှ ပြန်လာသောအခါ လျိုရှို့ထင်သည် ယန်ကျွင်းကျဲ့၏ စိတ်အခြေအနေကို ကူညီရန် စာအုပ်အကြောင်း စကားစမြည် ပြောဆိုသည်။ သို့သော် ကလေးသဘာဝအရ ကျောင်းတွင် တစ်နေကုန် သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆော့ကစားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းကျဲ့မှာ မနေ့ညက ဝမ်းနည်းမှုများကို မေ့ပျောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းကျဲ့က မနေ့ညက ထိုပုံပြင် တစ်ပုဒ်တည်းကိုသာ ဖတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်သည့် ပုံပြင်များမှာလည်း နှင်းကလေးကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆက်မဖတ်ရဲခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

“တခြားပုံပြင်တွေက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အကုန်လုံး ကောင်းပါတယ်၊ အမေ ဖတ်ကြည့်ပြီးပြီမို့ စိတ်ချလက်ချ ဖတ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး စာစီစာကုံး အရင်ပြီးအောင်လုပ်၊ ညဘက်လည်း အကြာကြီး မဖတ်နဲ့ဦး”

ဟု လျိုရှို့ထင်က စာအုပ်ကို ပြန်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဖျင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ လျိုရှို့ထင်က ဤကိစ္စကိုပြောပြရာ ဝမ်ဖျင်ကလည်း သက်ပြင်းချလျက်

“ဒါကတော့ အမေလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးလေ အမေက သွားပြီးတော့ သူဌေးကို ဒီလိုမျိုးတွေ မရေးပါနဲ့လို့ ပြောလို့မှမရတာ၊ အဓိက အပြစ်ရှိတာက ရှုနန်ပဲ၊ သူက ဘာလို့ မစစ်ဆေးဘဲ ကလေးကို ပေးဖတ်ရတာလဲ”

ဟု ဆိုသည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ရှုနန် အလုပ်မှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဝမ်ဖျင်နှင့် လျိုရှို့ထင်တို့ နှစ်ဦးပေါင်းကာ သူ့ကို ဆူပူကြလေသည်။ သို့သော် လျိုရှို့ထင်သည်လည်း မင်းသားငယ်လေး စာအုပ်ကို စိတ်ဝင်စားသွားသဖြင့် ထိုညတွင် အပြီးဖတ်လိုက်သည်။ ဖတ်ပြီးနောက်တွင် ဒိုရာဘီဒရင်၏ လက်ရာမှာ တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်လှကြောင်း သူမ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

“ရော့ အဘိုး၊ သမီးပြောပြဖူးတဲ့ ပုံပြင်စာရေးဆရာအသစ်ရဲ့ စာအုပ်တွေ သမီးဝယ်လာတယ် အဘိုး ဘယ်လိုထင်လဲ”

လင်ရှုဟွာသည် မင်းသားလေးနှင့် ဒိုရာဘီဒရင်၏ ပုံပြင်တိုများစုစည်းမှု စာအုပ်ကို အဘိုးဖြစ်သူ လင်ကူထံ ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် မနေ့ညက စာအုပ်နှစ်အုပ်လုံးကို အရင်ဖတ်ကြည့်ပြီးမှ ယနေ့တွင် အဘိုးအား ပေးခြင်းဖြစ်သည်။

သူမသည် ဝတ္ထုကိုဖတ်ရင်း ပန်းခြံထဲတွင် လုအန်းကျီ၏ဘေး၌ တွေ့ခဲ့ရသော ဇနီးနှင့် ကလေးမလေးကို ပြေးမြင်မိသည်။ ထိုချစ်စရာကောင်းသော ကလေးလေးသည်ပင် ဆိုင်ရှင်အတွက် ဤကဲ့သို့သော ပြောင်မြောက်သည့် လက်ရာများ ရေးသားရန် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ပေးစွမ်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူမ တွေးတောမိသည်။

ဒိုရာဘီဒရင်ဆိုသော ဤစာအုပ်ဆိုင် ပိုင်ရှင်သည် လင်းယုန်သူရဲကောင်းများ၏ ဒဏ္ဍာရီ ကဲ့သို့သော ကိုယ်ခံပညာဝတ္ထု၊ နဂါးဘုရင် ကဲ့သို့သော လူငယ်စိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုနှင့် ယခုကဲ့သို့သော ပုံပြင်စာအုပ်များကို အမျိုးအစား မတူညီသော်လည်း အားလုံးကို ပြောင်မြောက်စွာ ရေးသားနိုင်ခြင်းမှာ အံ့သြဖွယ်ပင် ဖြစ်သည်။

“အော် ဟုတ်လား၊ ဒါဆို အဘိုး ဖတ်ကြည့်ရတာပေါ့”

လင်ကူသည် စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ယူကာ ဖတ်ကြည့်သည်။ ပုံပြင်တိုများစုစည်းမှုထဲရှိ ဖားကလေး မိခင်ရှာပုံတော်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက်

“ဒါ သမီးပြောတဲ့ ပုံပြင်မလား” ဟု မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်အဘိုး၊ သမီး ဆိုင်ရှင်နဲ့တွေ့တုန်းက သူဒီပုံပြင်ကို ရေးနေတာ”

ဟု လင်ရှုဟွာက ပြန်ဖြေသည်။

လင်ကူသည် မျက်မှန်ကိုတပ်ကာ စာအုပ်ကို အာရုံစိုက်၍ ဖတ်ရှုနေသည်။ လင်ရှုဟွာသည်လည်း ဘေးမှနေ၍ အခြားစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေစဉ် မကြာမီမှာပင် လင်ကူက စားပွဲကိုရိုက်ကာ အံ့သြ ချီးကျူးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။