သိမ်မွေ့ခြင်း

ကျန်းဆူရှင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိကို စုစည်းကာ

“ဖေဖေ၊ မေမေ ဒါက ဖေဖေတို့ရဲ့ မြေးမလေး ကျန်းချန်းချန်းပါ၊ ပြီးတော့ ဒါက သမီးရဲ့အမျိုးသား လုအန်းကျီပါ”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွီကျီနှင့် မြောင်စုချင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။ ချန်းချန်း၏ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့ရန် ပြင်နေသော မြောင်စုချင်၏ လက်မှာလည်း လေထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

လေထုမှာ ခဏမျှ အေးစက်သွားခဲ့သည်။

“ဦးလေး၊ အန်တီ”

လုအန်းကျီသည် အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် အတင်းအကြပ်ပြုံးလျက် ဦးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း လေးလံနေသော လေထုမှာ လုအန်းကျီ၏ စကားလေးလုံးဖြင့် ပြေလျော့သွားခြင်း မရှိပေ။ ကျန်းယွီကျီနှင့် မြောင်စုချင်တို့မှာ ဤအခြေအနေကို ချက်ချင်း လက်မခံနိုင်သေးဘဲ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ကားထဲသို့သာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် မူလက ဖခင်ဖြစ်သူကို ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်စေလိုသော်လည်း ကျန်းယွီကျီက ငြင်းဆိုကာ နောက်ခန်းသို့သာ ဝင်ထိုင်ကာ မြောင်စုချင်သည်လည်း နောက်ခန်းတွင်ပင် လိုက်ပါထိုင်သည်။

လုအန်းကျီ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် ကျန်းယွီကျီသည် အလွန်ပင် စကားနည်းသွားကာ လုအန်းကျီကို ကြည့်ပင် မကြည့်လိုတော့ပေ။ ကားနောက်ခန်းတွင် ချန်းချန်းသည် လေးလံသော လေထုကို သတိပြုမိဟန်ဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။

မြောင်စုချင်နှင့် ကျန်းယွီကျီတို့သည် ချန်းချန်းကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေကြသည်။ ချန်းချန်း၏ ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံလေးကို မြင်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးရိပ်များ ပေါ်လာသော်လည်း ကလေးမလေးက ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် သူတို့၏အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။

မြောင်စုချင်သည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ

“လုအန်းကျီ ဒီနာမည်က ဘာလို့ ရင်းနှီးနေတာလဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

လုအန်းကျီသည် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွား၏။ မြောင်စုချင်က စဉ်းစားပြီးနောက်

“အော် သိပြီ၊ ဟိုဖုန်းမြည်သံ ဝက်ဘ်ဆိုက်က သီချင်းတွေကို ဆိုထားတဲ့သူ မဟုတ်လား”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွီကျီသည်လည်း သတိရသွားကာ “ဟိုတစ်ပုဒ်လေ” ဟု စကားစရာတွင် မြောင်စုချင်က သူ့ကိုပုတ်ကာ တားလိုက်သည်။ မြောင်စုချင်က

“အဲ့ဒီဝက်ဘ်ဆိုက်က သီချင်းတချို့ကို ငါနားထောင်ဖူးတယ်၊ တချို့ကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်”

ဟု ပြောကာ စကားဖြတ်လိုက်သည်။

လုအန်းကျီသည် ကျန်းယွီကျီ ပြောချင်နေသော သီချင်းမှာ “အဆိပ်သင့်ရေမွှေး” ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခံစားမိနေသည်။ သူသည် ထိုစဉ်က ငွေရရန်အတွက်သာ စဉ်းစားခဲ့ပြီး ယခုကဲ့သို့ ကျန်းဆူရှင်း၏ မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရမည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် မေ့လျော့ခဲ့မိသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုပေးသည်။ သူမက လုအန်းကျီသည် အခြား ပြောင်မြောက်သော သီချင်းများစွာ ရေးသားထားကြောင်း ရှင်းပြသည်။ လုအန်းကျီကလည်း သူ၏ အဓိကအလုပ်မှာ သီချင်းရေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျုံ့အမ်းလမ်းတွင် စာအုပ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက

“ဟုတ်တယ်၊ အန်းကျီက စာအုပ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတာ၊ ပြီးတော့ သူက စာလည်းရေးတယ်လေ၊ အခုဆိုရင် လင်းယုန်သူရဲကောင်းများ၏ ဒဏ္ဍာရီဆိုတဲ့ ဝတ္ထုကို ရေးနေတာ၊ သမီး မေမေတို့ဆီ အဲ့ဒါဖတ်ဖို့ အကြံပေးဖူးတယ်လေ၊ ဖတ်ကြည့်ပြီးပြီလား”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွီကျီနှင့် မြောင်စုချင်တို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်သွားကြပြီး ခဏအကြာတွင် ကျန်းယွီကျီက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ထိုစဉ် ချန်းချန်းက

“ဖေဖေက တကယ်တော်တာပဲ”

ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ကလေးမလေး၏ အပြောကြောင့် လူကြီးနှစ်ဦးစလုံး စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

မြောင်ဆုချင်သည် ကြင်နာသော အမူအရာဖြင့်

“မြေးလေးနာမည်က ချန်းချန်းမဟုတ်လား”

ဟု မေးသည်။ ချန်းချန်းသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသဖြင့် ကျန်းဆူရှင်းက

“ချန်းချန်း၊ ဒါက အဘွားလေ၊ အဘွား စကားပြောနေတယ်လေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အဘွား” ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မြောင်ဆုချင်၏ မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့သွားတော့သည်။ ချန်းချန်းက “အ... အဘွား...” ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သောအခါ မြောင်စုချင်၏ တင်းထားသမျှစိတ်တွေ အရည်ပျော်သွားရသည်။

ချန်းချန်းက

“အဘွားဆိုတာ ဘာလဲ”

ဟု မေးရာ ကျန်းဆူရှင်းက

“အဘွားဆိုတာ မေမေ့ရဲ့ မေမေပေါ့”

ဟု ရှင်းပြသည်။ ချန်းချန်းသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့်

“ကွမ်ကွမ်မှာလည်း အဘွားရှိတယ်၊ အခု ချန်းချန်းမှာလည်း အဘွားရှိပြီ”

ဟု ဆိုကာ မျက်လုံးလေးများ မှေးသွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာကာ မျက်ရည်ဝိုင်းလာသဖြင့် အပြင်ဘက်သို့သာ လှည့်ကြည့်နေတော့သည်။ လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်း၏လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အားပေးလိုက်သည်။

ကားသည် ကျူယွမ် လူနေရပ်ကွက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မြောင်ဆုချင်သည် ချန်းချန်းကို သူမကိုယ်တိုင် ပွေ့ချီကာ ကားပေါ်မှဆင်းသည်။ ကလေးမလေး၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို ခံစားရချိန်တွင် သူမသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေတော့သည်။

သူမသည် ဘေးတွင် တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေသော ကျန်းယွီကျီကို ကြည့်ကာ

“ရှင်လည်း ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီချင်တယ် မဟုတ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွီကျီသည် ရှို့တို့ရှန်းတန်း ဖြစ်သွားကာ

“လာ ပေးလေ”

ဟု ခပ်တည်တည်ဖြင့်ပင် ပြန်ပြောလိုက်ပါတော့သည်။