ငါဘာမှတောင် အားမသုံးရသေးဘူး၊ မင်းတို့က လဲကျကုန်ပြီလား

အကျပ်အတည်း ဆိုက်နေချိန်တွင်။

နွားကျောင်းသား လင်ချွမ် သည် အန္တရာယ်အရှိဆုံးနေရာ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့​၏။

ဝူတန်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် တပည့်များအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကြီး ၆ ဂိုဏ်း၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံနေရချိန်တွင် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်မှ သူတော်စင်ဂိုဏ်းဘက်က ပညာရှင်များပင် မလှုပ်ရဲကြချေ။

သို့သော် သိုင်းပညာမတတ်ဟု ထင်ရသော သာမန်လူတစ်ယောက်က အသေခံရန် ထွက်လာခြင်းမှာ သူရူးသွားပြီလားဟု ထင်မှတ်စရာပင်။

"လင်ချွမ်၊ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့"

ဟု ဂိုဏ်းချုပ်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သည်။

သို့သော် အသူရာ ကမူ လင်ချွမ်ကို သာမန်နွားကျောင်းသားဟု မထင်တော့ပေ။

အစောပိုင်းတွင် လေးယောက် တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏အစွမ်းမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့​၏။

လင်ချွမ်က ခေါင်းကိုဖြည်းဖြည်းချင်းမော့ကာ နတ်ဆိုးသားများကို အေးစက်စွာကြည့်ရင်း ယင်ဟွိုက်ယွီကို "ဖယ်လိုက်တော့" ဟု အမိန့်

ပေးလိုက်သည်။

ယင်ဟွိုက်ယွီက "ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ" ဟု ရိုသေသေဖြင့် ပြန်ဖြေကာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ယင်ဟွိုက်ယွီ၏ အပြုအမူကြောင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဘက်မှ လူများမှာ မှင်တက်သွားကြပြီး လင်ချွမ်က ဝူတန်​၏ ဝှက်ဖဲဖြစ်နေကြောင်း ရိပ်မိသွားကြသည်။

"ဘယ်သူမှ ပေါ့ပေါ့မဆဆမလုပ်နဲ့၊ အားလုံးပေါင်းပြီး သူ့ကို သတ်ကြစမ်း"

ဟု အသူရာက အမိန့်ပေးကာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ် ၆ ဦးက လင်ချွမ်ကို ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ် တောင်ထိပ်မှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော ဓား များ ပေါ်လာခဲ့​၏။

၎င်းတို့မှာ ရှုရှန်းဂိုဏ်း မှ လူများဖြစ်ကြသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ရီချန်းက လင်ချွမ်ကို ပြုံးပြပြီး

"ဒီမှာ သခင်လေးလင် ရှိနေရင်တော့ ငါတို့လို အဖိုးကြီးတွေ ဝင်ပါဖို့ မလိုလောက်တော့ပါဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

ဤစကားကြောင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သိုင်းလောက၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ရှုရှန်းဂိုဏ်းချုပ်ကပင် လင်ချွမ်ကို ဤမျှ လေးစားနေခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ခြိမ်းခြောက်မှုပင်။

အသူရာမှာ မတိုက်ရသေးခင်မှာပင် ချွေးပြန်နေပြီဖြစ်​၏။

သို့သော် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ် ၆ ဦးမှာ နောက်မဆုတ်ဘဲ လင်ချွမ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ပြင်းထန်သော အတွင်းအားများမှာ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

"ဒုန်း"

ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အသူရာနှင့် အခြားဂိုဏ်းချုပ် ၆ ဦးစလုံးမှာ လွင့်စင်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှက်တကွဲ လဲကျကုန်​၏။

လင်ချွမ်မှာမူ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်မြဲအတိုင်း ရှိနေ၏။

"ဟမ့် ငါ့ခွန်အားကိုတောင် အပြည့် မသုံးရသေးဘူး၊ မင်းတို့က လဲကုန်ကြပြီလား"

"ဒါကြီးက တကယ် ပျင်းဖို့ကောင်းတာပဲ"