နောက်ဆုံး အဆုံးစီရင်ခြင်း တိုက်ကွက်
Vol. 10 Ch. 92
သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထိုရေတွက်၍မရသော သစ်ကိုင်းကြီးများသည် အသက်ဝင်လာသယောင် ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ လိမ်ယှက်သွားကြပြီးနောက် ၊ နောက်ဆုံးတွင် မီတာထောင်ချီ ရှည်လျားသော ဧရာမ သစ်သားနဂါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် မြေပြင်ပေါ်၌ ပေါ်ထွက်လာတော့၏။
“ဟိန်း... “
သစ်သားနဂါးကြီးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် ၊ လေထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ထိုးတက်သွားကာ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မိုးကြိုးဘီလူးကြီးကို ဝါးမျိုရန် ကြိုးစားတော့သည်။
“ဟွန်း... ၊ ”
ဤအခိုက်အတန့်၌ မိုးကြိုးဘီလူးကြီးသည်လည်း အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ သူသည် မိမိပတ်လည်ရှိ သစ်သားတိုင်များကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီးနောက် ၊ အပေါ်မှ ထိုးဆင်းလာသော သစ်သားနဂါးကြီးဆီသို့ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။
“ဝုန်း... “
ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးသည် တစ်လောကလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။ သစ်သားနဂါးကြီးမှ သယ်ဆောင်လာသော ထိတ်လန့်စရာ စွမ်းအားသည် မိုးကြိုးဘီလူးကြီးကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ရာ ၊ ၎င်းမှာ လွင့်စင်သွားသော လျှပ်စီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သို့သော်လည်း မိုးကြိုးဘီလူးကြီး၏ မျက်ခုံးအလယ်၌ ရှိနေသော ‘အနန္တပြောင်းလဲခြင်းဓား’ မှာမူ တစ်ချက်မျှ လက်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ၊ ဟင်းလင်းပြင်ကို ပုံပျက်သွားစေကာ မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။
“သေစမ်း... ”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရန်ယန် သည် ‘ခါဂဲ သတ္တမအဆင့်’ ရှိသော ‘ရှိန်းရင်’ တစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ သူ၏ ဓားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။
“ရှုး... “
နောက်တစ်ခဏ၌ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ၊ ထို ‘ရှန်းရင်’ ပညာရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လင်းရန်ယန်၏ ဓားချက်အောက်တွင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွား၏။ လင်းရန်ယန်သည် လက်ဝါးဖြင့်လည်း ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
“ဝုန်း... “
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ငွေရောင်မီးတောက် အမြောက်အမြား ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ၊ ထို ‘ရှိန်းရင်’ ၏ အလောင်းကို ဘာမျှမကျန်အောင် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်တော့သည်။
“ဝူး... “
ဤအခိုက်အတန့်၌ လင်းရန်ယန်၏ ဘေးနားတွင် ဟင်းလင်းပြင် တုန်ခါမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ နောက်တစ်ခဏ၌ အနက်ရောင် အနန္တပြောင်းလဲခြင်းဓားမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
“ဪ... မိုးကြိုးဘီလူးကြီး ပေါက်ကွဲသွားတာလား ”
လင်းရန်ယန်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း အံ့သြခြင်း မရှိချေ။ တစ်ဖက်ရန်သူ ပျက်စီးသွားသောအရာမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဆယ်ပုံနှစ်ပုံခန့်ကို အသုံးပြု၍ စုစည်းထားသော မိုးကြိုးဒြပ်စင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တာအိုအတတ်ပညာ အဆင့်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတွင် နည်းစနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုများစွာ မပါဝင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
“ဟိန်း... “
ထိုစဉ် မြေပြင်မှနေ၍ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လင်းရန်ယန်က ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဦးခေါင်းမှာ အနည်းငယ် ချိုင့်ဝင်နေသော ဧရာမ သစ်သားနဂါးကြီးသည် သူ့ထံသို့ ဟိန်းဟောက်ရင်း ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။ ၎င်း၏ ဧရာမ နဂါးလက်သည်းကြီးများက မြေပြင်ကို နင်းခြေလိုက်သည့်အခါ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုမှာ တစ်ခဏချင်း ပြိုကျပျက်စီးသွားရ၏။
“ဟူး... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အရွယ်အစားဆိုရင် ၊ ‘အော်ထရာမန်း’ တောင် သူ့ခြေသည်းလောက်ပဲ ရှိတော့မှာပဲ”
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လင်းရန်ယန်မှာ မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ မီတာသုံးထောင်ကျော် ရှည်လျားသော သစ်သားနဂါးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းမှာ သေချာပေါက် ပျက်စီးခြင်းကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းလာလိမ့်မည်။
လင်းရန်ယန်မှာ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဟင်းလင်းပြင်၌ လွင့်မျောနေသော အနန္တပြောင်းလဲခြင်းဓားကို ဆွဲကိုင်လိုက်တော့သည်။
“ဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်ဓားသိုင်း... ”
နောက်တစ်ခဏ၌ လင်းရန်ယန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
“ဝုန်း” “ဝုန်း” “ဝုန်း”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မတူညီသော အရောင်ငါးမျိုးရှိသည့် ‘ဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအား’ များသည် လင်းရန်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ အနန္တပြောင်းလဲခြင်းဓားအတွင်းသို့ အားလုံး စုစည်းသွားတော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ အနက်ရောင် အနန္တပြောင်းလဲခြင်းဓားမှာ အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော အနက်ရောင်အဖြစ်သို့ တစ်ခဏချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့၏။
“ပိုင်းဖြတ်စမ်း... ”
လင်းရန်ယန်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ဓားကို မြေပြင်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။
“ချွမ်... “
တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကျယ်လောင်လှသော ဓားသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ မီတာထောင်ချီ ရှည်လျားသော ငါးရောင်ခြယ် ဓားအရှိန်အဝါ သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ပိုင်းဖြတ်ကာ မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။ ၎င်းဖြတ်သန်းသွားရာ အရပ်မျက်နှာတိုင်း၌ လေထုနှင့် ဟင်းလင်းပြင်တို့မှာပင် စုတ်ပြတ်သွားသယောင် ရှိနေသည်။
“ဟိန်း... “
သို့သော်လည်း သစ်သားနဂါးကြီးမှာမူ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဆုံးမဲ့လှသော စိမ်းစိုသည့် သစ်သားဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ၊ ဓားအရှိန်အဝါကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။
“ဟွန်း... မိုက်မဲတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအင်ပါယာသားပဲ ၊ ဒါက ‘ဝိညာဉ်အဆင့်’ ရှိတဲ့ သစ်သားဓာတ် ဗုဒ္ဓကျင့်စဉ် ‘အာဂျွန်တာ’ ပဲ ၊ ရှေးဟောင်းပညာရှင် ‘နဂါးသစ်ပင် ဗောဓိသတ်’ ဆီက ဆင်းသက်လာတဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုပေါ့ ၊ သာမန် ဓားအရှိန်အဝါလေး တစ်ခုနဲ့ ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် တားနိုင်မှာလဲ ”
ယာမဂူချီ ရှိန်းရင် က မလှမ်းမကမ်းမှ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
လင်းရန်ယန်၏ ဓားမှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်သော်လည်း ၊ စိတ်မကောင်းစရာမှာ သူတို့ကြားရှိ အဆင့်ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလွန်းနေ၏။ ထို့အပြင် ဤတိုက်ကွက်မှာ ယာမဂူချီ ရှိန်းရင် က သူ၏ သက်တမ်း နှစ်ပေါင်းငါးရာကို ရင်း၍ ထုတ်ဖော်ထားသော အစွမ်းထက်ဆုံး အဆုံးစီရင်ခြင်း တိုက်ကွက် ဖြစ်သည်။ မော်ရှန်း မှ ဘိုးဘေးကြီးများနှင့် ၊ ဝိညာဉ်ခန္ဓာပိုင်ဆိုင်ထားသော ထိပ်တန်းဘိုးဘေးကြီးအချို့ ရောက်မလာပါက ၊ ကောင်းကင်ဘုံအင်ပါယာမှ အခြားသော ‘စစ်မှန်သော အရှင်သခင်’ အဆင့်ပိုင်းသို့ ရောက်နေသူများပင်လျှင် ဤတိုက်ကွက်အောက်၌ သေဆုံးသွားကြလိမ့်မည်။
[ဒင်... တိုက်ခိုက်မှု ကွဲပြားခြင်း စွမ်းရည် ပေါ်ထွက်လာပါပြီ။]
ထိုအခိုက်အတန့်၌ လင်းရန်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ရှိန်... ရှိန်... ရှိန်... ရှိန်”
တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တစ်ခုတည်းသော ငါးရောင်ခြယ် ဓားအရှိန်အဝါသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဆယ့်ခြောက်ခုအဖြစ် ကွဲပြားသွားတော့သည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ”
မလှမ်းမကမ်းရှိ ယာမဂူချီ ရှိန်းရင် ၏ မျက်နှာမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားတော့၏။ စိတ်မကောင်းစရာမှာ နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုဓားအရှိန်အဝါ ဆယ့်ခြောက်ခုနှင့် တိုက်ခိုက်မှုများသည် ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားတော့သည်။
“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း”
တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဓားအရှိန်အဝါ ဆယ့်ခြောက်ခုသည် မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် ဧရာမ သစ်သားနဂါးကြီးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြိတ်ချေပစ်လိုက်တော့သည်။ ထိုဓားအရှိန်အဝါ ဆယ့်ခြောက်ခုမှာ စွမ်းအားလျော့ပါးမသွားဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွား၏။
“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဓားအရှိန်အဝါ ဆယ့်ခြောက်ခုမှာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ အဆုံးမဲ့လှသော ငါးရောင်ခြယ် လေလှိုင်းများသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။ ဤဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားသည် ဖူဂျီတောင်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် တစ်ခဏချင်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။ ထိုဖျက်ဆီးရေး လေလှိုင်းများသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့နေသေးသည်။
“မကောင်းတော့ဘူး... အမြန်ပြေးကြ ”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ‘ရှိန်းရင်’ သုံးဦးသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အဝေးသို့ ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ လင်းရန်ယန် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ‘လေမိုးကြိုးခြေလှမ်း’ ကို အသုံးပြုကာ နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်၏။ ယာမဂူချီ ရှိန်းရင် မှာမူ ပေါက်ကွဲမှု မထိမှန်မီကပင် မြေပြင်အတွင်းသို့ ငုပ်လျှိုးကာ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးမှာ ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာ တည်ရှိနေခဲ့ပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ဖူဂျီတောင် ပတ်ဝန်းကျင် ကီလိုမီတာ ဆယ်ဂဏန်းအတွင်းရှိ နေရာအားလုံးမှာ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရ၏။ မြေပြင်ပေါ်၌လည်း ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
တိုကျို မြို့ကြီးမှာ လုံးဝဥဿုံ သုတ်သင်ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပါပြီ ဖြစ်၏။
ဤတိုက်ကွက်ကြောင့် တုန်ရင်ကျွန်းတစ်ခုလုံးတွင် အနည်းဆုံး ပြင်းအားအဆင့် ၇ ရှိသော ငလျင်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ၊ လူပေါင်းများစွာ ငလျင်ဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရတော့သည်။ သေချာပေါက် လင်းရန်ယန်ကမူ ထိုအရာများကို ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ချေ။
ကံတရား ဟု ခေါ်ဆိုသောအရာမှာ သေချာပေါက် တည်ရှိ၏။ သို့သော်လည်း စိတ်မကောင်းစရာမှာ ထိုကံတရားများသည် လင်းရန်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အဆုံးမဲ့လှသော ‘ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် ကုသိုလ်’ များကြောင့် တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။ သိသာထင်ရှားသည်မှာ အကယ်၍ ဒဏ္ဍာရီထဲက ‘ပင်ကိုယ်ကံတရား’ သာ မဟုတ်ပါက ‘ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် ကုသိုလ်’ ရှိသောသူတစ်ဦးကို ကံတရားက အညစ်အကြေး စွန်းထင်စေရန် ယခုအချိန်အထိ မတတ်နိုင်ပေ။
အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ၊ ယာမဂူချီ ရှိန်းရင် မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို လင်းရန်ယန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ သေဆုံးခြင်းမရှိသော ‘ရှိန်းရင်’ သုံးဦးအနက် လင်းရန်ယန်က တစ်ဦးကိုသာ ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
“တောက်... ‘ရှိန်းရင်’ နှစ်ယောက်ပဲ သတ်နိုင်ခဲ့တာလား ၊ ယာမဂူချီ လို အဘိုးကြီးတောင် ထွက်ပြေးသွားနိုင်တယ်”
လင်းရန်ယန်က မတတ်သာသလို ရေရွတ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် ယာမဂူချီ ရှိန်းရင် ၏ စွမ်းအားမှာ တကယ့်ကို ထူးကဲလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် တုန်ရင်ကျွန်းတစ်ခုလုံးတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး နင်ဂျာဖြစ်သလို ၊ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ပထမတန်းစား ဂိုဏ်းကြီးအချို့၏ အစောင့်အရှောက် နတ်ဘုရားများထက်ပင် အနည်းငယ် သာလွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းမှာ ‘ဝိညာဉ်ခန္ဓာ’ ကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေ။
အချို့သော ‘စစ်မှန်သော အရှင်သခင်’ အဆင့်ပိုင်းသို့ ရောက်နေသူများ၏ စွမ်းအားမှာပင် ၊ တတိယအဆင့် သစ်သားဝိညာဉ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ယာမဂူချီ ရှိန်းရင် ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ လင်းရန်ယန်အနေဖြင့် သူ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါ့ရဲ့ အဆင့်က ‘ကောင်းကင်အရှင်သခင်’ ကို ရောက်သွားပြီဆိုတော့ ၊ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက အရင်ကနဲ့ မတူဘဲ သိသိသာသာကို တိုးတက်လာခဲ့တာပဲ ၊
အကယ်၍ ငါ အဆင့်မတက်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ၊ သူ့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ နေနေသာသာ ၊ ငါပါ ဒီမှာ တင် အဆုံးသတ်သွားနိုင်တယ် ”
လင်းရန်ယန်က အနည်းငယ် မတတ်သာသလို ပြောလိုက်၏။ သူအနေဖြင့် ပြန်သွားပြီး ‘ဝိညာဉ်ငွေစက္ကူ’ အချို့ကို ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်မည်ဟု ထင်သည်။ ထိုသို့ဆိုပါက ဤသို့သော ရန်သူမျိုးနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံပါက ၊ လင်းရန်ယန်အနေဖြင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဆင့်ခေါ်၍ သတ်ဖြတ်ခိုင်းနိုင်မည်။
“နှမြောစရာကောင်းတာက... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တာဝန် တစ်ခုမှ ပေါ်မလာတာပဲ ၊ ကြည့်ရတာ ပြဿနာကို ကိုယ်တိုင်လိုက်ရှာရင် တာဝန်တွေ ပေါ်မလာဘူး ထင်တယ် ၊ တာဝန်တွေက ငါ့ဆီကို ကိုယ်တိုင်လာမှပဲ အဆင်ပြေမှာ ”