မံမီ
Vol. 10 Ch. 94
“ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ အပြင်ထွက်ခွင့် ရခဲ့ပြီပဲ ၊ ဒါပေမဲ့ အစိတ်လှုပ်ရှားရဆုံး အပိုင်းကို လွဲသွားတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ ၊ ဒီတစ်ခေါက်ခရီးက အလကား ဖြစ်သွားပြီလား မသိဘူး ”
အောင်းနင်ရွှမ်း သည် စားပွဲဘေးတွင် မေးထောက်ထိုင်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်၏။ သူမသည် ယနေ့နံနက်မှ နိုးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၊ နိုးလာချိန်တွင် ရင်ခွဲရုံတစ်ခုလုံး ပျက်စီးနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဦးလေးကိုး က လူလွှတ်၍ သူမကို စောင့်ကြိုစေပြီး ‘မူးယစ်နတ်မိမယ်’ စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူမအနေဖြင့် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
“ဘာလို့ အလကား ဖြစ်သွားရမှာလဲ ”
ထိုစဉ် ဧည့်ဆောင်တံခါးမှာ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် လင်းရန်ယန် က ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာ၏။
“ဦးလေး လေး ”
“အစ်ကို လင်းရန်ယန် ”
“ညီငယ်လေး ”
လင်းရန်ယန် ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
“ဦးလေး လေး... ကယ်ပါဦး ၊ လူတစ်ယောက် သေတော့မယ် ”
ချိုးရှန်း သည် သူ၏ ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အားကိုးတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“ဟေ့... ချိုးရှန်း ၊ မင်းရဲ့ ပုံစံကလည်း ဘယ်လိုကြီးလဲ ၊ မံမီ လုပ်တမ်း ကစားနေတာလား ”
ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ပတ်တီးများ စည်းထားသော ချိုးရှန်း ကို ကြည့်ရင်း လင်းရန်ယန်က မစဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“ဝူး... ဝူး... ဦးလေး လေးရယ် ၊ ကျွန်တော့်ကို မစပါနဲ့တော့ ၊ ဘယ်က မံမီလဲ ၊ ကျွန်တော့်ကို အမြန်လေး ကယ်ပေးပါဦး ”
ချိုးရှန်း မှာ ငိုတော့မည့် မျက်နှာဖြင့် တောင်းပန်နေရှာ၏။
“ကဲ... ထားပါတော့ ၊ ဒီလောက် နာကျင်တာလေးကိုတောင် မခံနိုင်ရင် ၊ နောင်ကျရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အောင်မြင်တဲ့သူ ဖြစ်လာမှာလဲ ”
လင်းရန်ယန်က ညည်းညည်းညူညူ ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ ညာဘက်လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။
“ဝူး... “
တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အလွန်အမင်း သန့်စင်လှသော သစ်သားဓာတ် စွမ်းအားတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်ကာ ချိုးရှန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ ချိုးရှန်း သည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ နာကျင်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်ရာ ၊ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ဒဏ်ရာအားလုံးမှာ လုံးဝဥဿုံ သက်သာပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ။
“မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား ”
ချိုးရှန်း က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပတ်တီးများကို အလျင်အမြန် ဖြေချလိုက်တော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အစင်းရာလေးတစ်ခုမျှပင် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ဟူး... မြန်လိုက်တာ ၊ ညီငယ်လေး... မင်းရဲ့ သစ်သားဝိညာဉ်ခန္ဓာက..... ”
ကိုးလေး ကလည်း လင်းရန်ယန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်တော့သည်။ လင်းရန်ယန်၏ သစ်သားဝိညာဉ်ခန္ဓာ အဆင့်မှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ ထပ်မံတက်လှမ်းသွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟုသာ တွေးတောမိသည်။ ယခင်ကလည်း သူသည် လင်းရန်ယန်၏ ကုသပေးမှုကို တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ် ခံယူဖူးသော်လည်း ၊ ယခုကဲ့သို့ တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ မမြန်ဆန်ခဲ့ချေ။
“စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်သွားလို့ပါ ၊ အစွမ်းက နည်းနည်းလေး ပိုထက်လာတာပေါ့ ”
လင်းရန်ယန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် စတုတ္ထအဆင့် ဖြစ်သော်လည်း ၊ သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားမှာမူ ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်တော့သည်။ မဟုတ်ပါက စတုတ္ထအဆင့်မျှဖြင့် ချိုးရှန်း ကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဒဏ်ရာများကို တစ်ခဏချင်း ကုသပေးနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။
ချိုးရှန်း : ...
“ဟူး... စတုတ္ထအဆင့် ၊ ဒဏ္ဍာရီထဲက စတုတ္ထအဆင့်ပါလား ၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ”
ဦးလေးကိုး မှာ လုံးဝဥဿုံ မှင်တက်သွားရတော့သည်။ စတုတ္ထအဆင့်… ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ပိုင်ဆိုင်ထားသူတိုင်း အိပ်မက်မက်ကြရသော အဆင့် ဖြစ်၏။ ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလများတွင်ပင် ‘စစ်မှန်သော အရှင်သခင်’ အဆင့်အထက်ရှိ ပညာရှင် အနည်းငယ်သာလျှင် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကို စတုတ္ထအဆင့်သို့ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအဆင့်ရှိသော ဝိညာဉ်ခန္ဓာမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ အထိတ်လန့်စရာအကောင်းဆုံး တည်ရှိမှု ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လင်းရန်ယန်တွင် မိုးကြိုးဝိညာဉ်ခန္ဓာနှင့် မီးဝိညာဉ်ခန္ဓာတို့လည်း ရှိသေး၏။ ဤသည်မှာ လင်းရန်ယန်ကို မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့ပြီ။ သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အပြတ်မသတ်နိုင်ပါက ၊ လင်းရန်ယန်သည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်မည် ဖြစ်၏။
လင်းရန်ယန်၏ လက်ရှိ စွမ်းအားမှာ ‘ကောင်းကင်အရှင်သခင်’ အဆင့်တွင် ရှိနေပြီး ၊ သေဆုံးရန် ခက်ခဲလှသော ထိုစွမ်းအားများကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို တွေးမိသောအခါ ၊ ကိုးလေး မှာ အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားရတော့သည်။ မကြာမီ အချိန်အတွင်း လင်းရန်ယန်၏ ကျော်ကြားလှသော အမည်နာမမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့မည်။
“ဟုတ်သားပဲ... ညီငယ်လေး ၊ မသေမျိုးဂိုဏ်း က ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ”
ဦးလေးကိုး က လင်းရန်ယန်ကို အလျင်အမြန် မေးလိုက်တော့သည်။
“ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ၊ အဲဒီဂိုဏ်းက တော်တော်လေးကို ရွံစရာကောင်းလွန်းလို့ ၊ အဲဒါကို မဖျက်ဆီးပစ်ရင် ကျွန်တော် ညဘက် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး”
လင်းရန်ယန်က ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြောလိုက်၏။ သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဦးလေးကိုး မှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားရတော့သည်။
“ဟူး... မင်း အဲဒါကို ဒီအတိုင်းပဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလား ၊ တစ်ညတည်းနဲ့လား ”
ဦးလေးကိုး ၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအထက်အလွန် ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။ အကယ်၍ လင်းရန်ယန်က မသေမျိုးဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဆိုပါက ၊ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်အရှင်သခင် စတုတ္ထ သို့မဟုတ် ပဉ္စမအဆင့်တွင်သာ ရှိနေမည် မဟုတ်ဘဲ ၊ အနည်းဆုံး သတ္တမအဆင့်တွင် ရှိနေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မသေမျိုး ဘိုးဘေးကြီး၏ စွမ်းအားမှာပင် ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဦးလေး လေး ယိမေ ၊ မသေမျိုးဂိုဏ်း ဆိုတာ ဘာလဲဟင် ၊ သူတို့က အရမ်း အစွမ်းထက်တာလား ”
အောင်းနင်ရွှမ်း က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။
“အစွမ်းထက်တာပေါ့... အရမ်း အစွမ်းထက်တာ ၊ ငါတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ မြင်းစီးဓားပြ သုံးယောက်က သူတို့ဂိုဏ်းက တပည့်လေးတွေပဲ ရှိသေးတာ ၊ မသေမျိုးဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးမှာ ကောင်းကင်အရှင်သခင် အဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ လေးငါးယောက်လောက် ရှိတယ်လို့ နာမည်ကြီးတယ်”
ဦးလေးကိုး က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“ရှင်... ဘာပြောတယ် ၊ အဲဒီလောက်တောင် အားကောင်းတာလား”
ဦးလေးကိုး ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အောင်းနင်ရွှမ်း မှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း မှင်တက်သွားရတော့သည်။ လင်းရန်ယန်က ‘ဖုတ်ကောင်ဘုရင်’ ကို သတ်နိုင်သည်ဟု သူမ သိထားသော်လည်း ၊ သူသည် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။
“ကဲ... ထားပါတော့ ၊ ဒီမှာပဲ ကျွန်တော့်ကို ချီးမွမ်းမနေကြပါနဲ့ဦး ၊ ကျွန်တော်တို့ မော်ရှန်း ကို အရင်ဆုံး ပြန်သွားဖို့ လိုတယ် ၊ ဒီနေ့ မော်ရှန်းက လူတွေ စုပေါင်းပြီး အနောက်ဘက်ဒေသကို ချီတက်ကြတော့မှာ ၊
ဒီခရီးစဉ်က အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေမှာ အသေအချာပဲ ၊ ဘာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး ၊ ဒါကြောင့် ပြန်သွားပြီး အချို့အရာတွေကို ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ် ”
ဦးလေးကိုး နှင့် အခြားသူများ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းရန်ယန်က မတတ်သာသလို ပြုံးလိုက်၏။
“အနောက်ဘက်ဒေသကို သွားမလို့လား ”
ဦးလေးကိုး က ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်တော့သည်။ အကယ်၍ လင်းရန်ယန် ကဲ့သို့သော စွမ်းအားပိုင်ရှင်ကပင် အနောက်ဘက်ဒေသမှာ အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ပြောဆိုနေပါက ၊ ထိုနေရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမားလိမ့်မည်။
“ဒါနဲ့... ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ၊ ရင်ခွဲရုံလည်း ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ ၊ နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ ”
လင်းရန်ယန်က ဦးလေးကိုး ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပါပေသည်။ မူလက ဦးလေးကိုး ‘ရင်ကျား’ မြို့ သို့ လာရောက်ရခြင်းမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းကို စောင့်ကြပ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုသင်္ချိုင်းကုန်းမှာ လင်းရန်ယန်၏ လက်ချက်ဖြင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို ၊ ထိုနေရာ၌ မြှုပ်နှံထားသော ‘ရွှေချပ်ဝတ် ဖုတ်ကောင်’ မှာလည်း အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ရာ ၊ ဦးလေးကိုး အနေဖြင့် ဤမြို့၌ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။
“ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီပေါ့ ၊ ငါ့ရဲ့ ဇာတိမြို့က ‘ကျိုချွမ်’ လို့ ခေါ်တယ် ၊ အနောက်ဘက် ကီလိုမီတာ သုံးရာလောက် အကွာမှာ ရှိတာ ၊ ညီငယ်လေး... အချိန်ရရင် ငါ့ဆီကို လာလည်ဦးနော် ”
ဦးလေးကိုး က အသာအယာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်၏။
“ဟင်... ဆရာကြီး ၊ ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားကြတော့မှာလား ၊ မဖြစ်နိုင်တာ... ကျွန်တော့် ဒေါ်လေးက သွားခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်တယ် ဆရာကြီး ၊ ကျွန်တော်တို့ မသွားလို့ မရဘူးလား ၊ ကျွန်တော်တို့က ရင်ကျားမြို့မှာပဲ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြီးပြင်းလာတာလေ ”
သို့သော်လည်း ဦးလေးကိုး က ထွက်ခွာတော့မည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ၊ ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့မှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ကြောင်အမ်းသွားကြတော့သည်။
“ဘာလဲ... မင်းတို့က မလိုက်ချင်ဘူးလား ၊ ကောင်းပြီလေ... အခုပဲ မင်းတို့ကို ဂိုဏ်းကနေ ထုတ်ပစ်လိုက်မယ် ၊ အဲဒါဆိုရင် မင်းတို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့ ”
ဦးလေးကိုး က ချက်ချင်းပင် ပြုံး၍ ပြောလိုက်တော့၏။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့လုပ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသာ တာဝန်သိတတ်သူ တစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ပါက ၊ ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့ကို ဂိုဏ်းမှ ထုတ်ပစ်ခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။
“ဟဲဟဲ... ကျွန်တော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ် ၊ ကျွန်တော့် ဒေါ်လေးက ကျွန်တော့်ကို တားမှာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှာ ရှိရမှာပေါ့ ၊ ရင်ကျားမြို့လို နေရာလေးမှာပဲ အတားအဆီး ခံနေလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ ”
ဦးလေးကိုး ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ၊ ချိုးရှန်း သည် မသွားတော့ဟု မပြောရဲတော့ဘဲ ၊ အလျင်အမြန်ပင် ဟန်ကိုယ်ဖို့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ် ၊ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးပဲ ၊ ဆရာကြီး ဘယ်ကိုသွားသွား ကျွန်တော် လိုက်မှာပါ ”
ဝိန်ချိုက် ကလည်း အလျင်အမြန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တော့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ချိုးရှန်း မှာ ရင်ကျားမြို့၌ ဒေါ်လေးတစ်ဦး ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ၊ သူ့မှာမူ မည်သူမျှ မရှိပေ။
“ဟွန်း... စကားတွေ များနေလိုက်တာ ၊ ကဲ... အမြန် ထကြစမ်း ”
ဦးလေးကိုး က ထိုလူမိုက်လေး နှစ်ယောက်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တော့သည်။ သူတို့ကို ဂိုဏ်းမှ ထုတ်ပစ်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ထပ်မံဆုံးရှုံးသွားရပြန်ပြီ။ တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းလိုက်လေခြင်း။
“ကျိုချွမ် မြို့လား ”
‘ကျိုချွမ်’ ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းရန်ယန်၏ မျက်မှောင်များမှာ မြင့်တက်သွားတော့သည်။ ထိုမြို့နှင့် ပတ်သက်၍ သူ သေချာပေါက် မှတ်မိနေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမြို့မှာ ရုပ်ရှင်တစ်ကားထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ လင်းရန်ယန် မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ထိုရုပ်ရှင်ထဲ၌ ‘ဗန်ပိုင်းယား’ တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။
“ဒီဇာတ်လမ်းက မကြာခင် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ ၊ အနောက်ဘက်ဒေသက ပြန်လာရင်တော့ သွားကြည့်ရမယ် ”
လင်းရန်ယန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်၏။ ထိုဇာတ်လမ်းထဲရှိ ဖုတ်ကောင်မှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းမထက်သော်လည်း ၊ အားနည်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဦးလေးကိုး ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုဖုတ်ကောင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။