ရင်ထဲ၌ ဒီရေအလား ခံစားချက်များ တိုးဝှေ့လျက်

လက်ရှိ လင်းရန်ယန် အတွက်မူ ထိုအရာများမှာ အသေးအဖွဲလေးများသာ ဖြစ်သော်လည်း ၊ ဤကမ္ဘာသို့ သူ ရောက်ရှိလာမှတော့ ထိုရုပ်ရှင်ဇာတ်ကွက်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မခံစားကြည့်ရလျှင် ပျင်းရိစရာ ကောင်းနေလိမ့်မည်။

“ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အရင်သွားနှင့်တော့မယ် ၊ အနောက်ဘက်ဒေသက ပြန်လာပြီး အချိန်ရရင် အစ်ကို့ဆီကို လာရှာပါ့မယ် ”

လင်းရန်ယန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဦးလေးကိုး ကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... ညီငယ်လေး ၊ လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပါဦး ”

ဦးလေးကိုး ကလည်း ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်၏။ အမှန်စင်စစ် လင်းရန်ယန်မှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ပင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ တိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်မှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသော်လည်း ၊ ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူမိတော့သည်။

ထို့အပြင် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည့်တိုင်အောင် ၊ မိမိကို ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဟု ခေါ်ဝေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည့်အတွက် ဦးလေးကိုး ၏ ရင်ထဲ၌ ဒီရေအလား ခံစားချက်များ တိုးဝှေ့နေတော့သည်။ အကယ်၍ အခြားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါက ၊ သူတို့၏ စွမ်းအားက မိမိထက် သာလွန်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ၊ မိမိကို ဂိုဏ်းတူအစ်ကို သို့မဟုတ် ဦးလေး လေးဟုပင် ပြန်လည်ခေါ်ဝေါ်ခိုင်းလိမ့်မည်။

“ဦးလေး လေး... လာဖြစ်အောင် လာခဲ့နော်”

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ် ၊ မေ့မသွားနဲ့ဦး”

ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့က အလုအယက် ပြောလိုက်ကြတော့သည်။

“သေချာပေါက်ပေါ့ ၊ နင်ရွှမ်း... သွားကြစို့”

လင်းရန်ယန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ၊ အောင်းနင်ရွှမ်း ၏ လက်ကို တိုက်ရိုက်ဆွဲ၍ စားသောက်ဆိုင်အတွင်းမှ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“ဝုန်း... ဝုန်း... “

နောက်တစ်ခဏ၌ မိုးကြိုးသံများနှင့်အတူ လင်းရန်ယန်နှင့် အောင်းနင်ရွှမ်း တို့၏ ပုံရိပ်မှာ ‘ရင်ကျား’ မြို့၏ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လင်းရန်ယန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဦးလေးကိုး သည် သူ၏ အကြည့်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

“ဆရာကြီး... ဦးလေး လေးရဲ့ စွမ်းအားတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာရတာလဲ ”

ဝိန်ချိုက် က အံ့သြတသစွာဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။

“ဟုတ်ပါရဲ့... ဆရာကြီးပြောတော့ အခုခေတ်က ‘ကျင့်ကြံခြင်း ဆုတ်ယုတ်တဲ့ခေတ်’ ဆို ၊ ဒီလိုခေတ်မျိုးမှာ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်က ဒီလောက်အထိ မြန်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား ”

ချိုးရှန်း ကမူ မျက်မှောင်တစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး တွေးတောနေဟန် ရှိသည်။ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဦးလေးကိုး အနေဖြင့် ထိုကလေး ချိုးရှန်း ဘာပြောချင်သည်ကို သိရှိလိုက်ပါပြီ။

“ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ မြန်နေတယ်ဆိုရင် ၊ ဒါက တစ်ချို့ အကြောင်းရင်းတွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ် ၊

ပထမတစ်ခုကတော့ မိစ္ဆာအတတ်တွေကို ကျင့်ကြံတာပဲ ၊ ရေတွက်လို့မရတဲ့ သက်ရှိတွေရဲ့ သွေးနဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို အာဟာရအဖြစ် သုံးပြီးတော့ စွမ်းအားတွေကို မြှင့်တင်တာပေါ့ ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလူမျိုးတွေက ဘယ်ကိုပဲသွားသွား သွေးညှီနံ့နဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အအဝါတွေ ထွက်နေတတ်တယ် ၊

မင်းတို့ရဲ့ ဦးလေး လေးဆီမှာတော့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ အရှိန်အဝါ တွေပဲ ရှိတာ ၊ သူ့ဆီမှာ ဖျော့တော့တော့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းလေးတောင် ရှိသေးတယ် ၊ ငါ မမှားဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒီအလင်းတန်းက ‘ကုသိုလ်တော် ရွှေရောင်အလင်း’ ပဲ ၊

ဒီအလင်းကို ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ကံ ရှိတဲ့သူတွေပဲ ပိုင်ဆိုင်နိုင်တာ ၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ဦးလေး လေးက မိစ္ဆာအတတ်ကို ကျင့်ကြံနေတာ လုံးဝ မဟုတ်နိုင်ဘူး ၊ အဲဒီအစား ဒုတိယ အမျိုးအစား ဖြစ်ဖို့ များတယ် ”

ကိုးလေး က တဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြလိုက်၏။

“ဆရာကြီး... ဒုတိယ အမျိုးအစားက ဘာလဲဟင် ”

ချိုးရှန်း က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။

“ဒုတိယ အမျိုးအစားကတော့ ‘ကုသိုလ်ကံ ကျင့်ကြံခြင်း’ ပဲ ၊ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားခေတ်တုန်းကဆိုရင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓတွေဟာ ကံတရားကို ရရှိဖို့အတွက် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားခဲ့ကြတယ် ၊ ကံတရား ပိုများလေလေ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်က ပိုမြန်လေလေပဲ ၊ စွမ်းအားတွေကလည်း ပိုပြီး တောင့်တင်းလာတယ် ၊ အချို့ဆိုရင် ‘ကောင်းကင်ဘုံ တာအို’ ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကိုတောင် ရရှိကြတယ် ၊

သူတို့ကို ရန်စရဲတဲ့ သာမန်လူတွေဟာ ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုကို ဆန့်ကျင်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ ၊

စိတ်မကောင်းစရာကတော့ ကျင့်ကြံခြင်း ဆုတ်ယုတ်တဲ့ခေတ်ကို ရောက်လာတာနဲ့အမျှ ကုသိုလ်ကံကို ရရှိဖို့ ခက်ခဲလာတာပဲ ၊ ကုသိုလ်ကံ ကတစ်ဆင့် ကျင့်ကြံဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ၊

ဒါပေမဲ့ ချွင်းချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ် ၊ အဲဒါကတော့ ‘ပင်ကိုယ် နတ်ဘုရား’ အချို့ ပြန်လည်ဝင်စားလာတာပဲ ၊

ပြန်လည်ဝင်စားလာသူတွေဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ‘ပင်ကိုယ် မှော်လက်နက်’ တွေကို သယ်ဆောင်လာတတ်သလို ၊ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ အဆုံးမဲ့တဲ့ ကံတရားတွေ ဒါမှမဟုတ် အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာတွေကို သယ်ဆောင်လာတတ်ကြတယ် ၊

မင်းတို့ ဦးလေး လေးကတော့ ဒုတိယနဲ့ တတိယ အမျိုးအစား နှစ်ခုလုံး ပေါင်းစပ်ထားတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ် ၊

သာမန်လူတစ်ယောက်က အဲဒီထဲက တစ်ခုတည်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားရင်တောင် ကမ္ဘာကြီးကို စိုးမိုးနိုင်တဲ့ အထူးချွန်ဆုံး ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်တယ် ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဦးလေး လေးကတော့ နှစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာဆိုတော့ ၊ သူရဲ့ နောင်အနာဂတ် အောင်မြင်မှုတွေကတော့ တကယ်ကို ခန့်မှန်းလို့မရနိုင်ဘူး ”

ဦးလေးကိုး က တဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြနေသော်လည်း ၊ ‘ပင်ကိုယ် မှော်လက်နက်’ များအကြောင်း ပြောဆိုချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ချက်မျှ လှုပ်ခတ်သွားတော့သည်။

“ဟူး... ဒီလိုမျိုးတွေလည်း ရှိတာလား ၊ နတ်ဘုရား ပြန်လည်ဝင်စားတာပေါ့ ၊ ကျွန်တော်လည်း ဘာလို့ အဲဒီလိုလူမျိုး မဖြစ်ရတာလဲ ”

ချိုးရှန်း က အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားရင်း အံ့သြတသစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဟုတ်ပါရဲ့... ကျွန်တော်သာ နတ်ဘုရား ပြန်လည်ဝင်စားတဲ့သူ ဖြစ်ရင်တော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လွှမ်းမိုးပစ်လိုက်မှာ ”

ဝိန်ချိုက် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း အားကျတောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လား ၊ မျက်နှာသွားသစ်ပြီး အိပ်လိုက်ကြပါဦး ”

ကိုးလေး က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်၏။

“ဒါနဲ့ ဆရာကြီး... ဆရာကြီးသိတဲ့ ဒီအကြောင်းအရာတွေက မော်ရှန်း ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ပါလို့လား ၊ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး ၊ ဆရာကြီး ကိုယ်တိုင်တောင် ဦးလေး လေးရဲ့ စွမ်းအားတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် တိုးတက်လာရတာလဲဆိုတာကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား ၊

အခုကျမှ ဆရာကြီးက ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ ”

ရုတ်တရက် ချိုးရှန်း က ဦးလေးကိုး ကို သံသယရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်တော့သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ် ၊ ကျွန်တော်လည်း မှတ်မိတယ် ၊ ဆရာကြီး အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ ၊ ‘ဒီညီငယ်လေးရဲ့ ပါရမီကတော့... ငါ တကယ်ပဲ မသိတော့ပါဘူး ၊ သူ မိစ္ဆာအတတ်တွေ ကျင့်နေတာလား ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်နိုင်ရတာလဲ’ ဆိုပြီးတော့လေ ၊

ကျွန်တော် အသေအချာ မှတ်မိနေတယ်”

ဉာဏ်သိပ်မကောင်းသော ဝိန်ချိုက် ပင်လျှင် ဦးလေးကိုး ကို သံသယရှိစွာ ကြည့်လိုက်၏။

စိတ်မကောင်းစရာမှာ ဦးလေးကိုး သည် သူတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ ၊ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကြီးကိုသာ ငေးကြည့်နေတော့သည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့... မင်းတို့ရဲ့ ဆရာကြီး ငါကလည်း နတ်ဘုရား ပြန်လည်ဝင်စားတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပေါ့ ”

ဦးလေးကိုး က သူ၏ ရင်ထဲ၌သာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်၏။

မော်ရှန်း ပင်မတောင်ထိပ်! စန်းချင်း ခမ်းမဆောင်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင်!

ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ တာအိုရွှမ်ဇီ သည် သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ပညာရှင်ကြီး လေးဦးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေတော့သည်။

ထိုအုပ်စုကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အောင်းထျန်းလုံ ပင် ဖြစ်၏။ ယခုအချိန်၌ အောင်းထျန်းလုံ မှာ ‘မြေပြင်အရှင်သခင် ဒသမအဆင့်’ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်တော့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အပြင်လောက၌ တိုက်ပွဲများ ဆင်နွှဲခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ အဆင့်မှာ တက်လှမ်းရန် နီးကပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင် အပြောင်းအလဲနှင့် မော်ရှန်း တောင်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကြောင့် သူ၏ အဆင့်တက်လှမ်းမှုမှာ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ‘ကောင်းကင်အဆင့်’ လက်နက်နှင့် အစွမ်းထက်သော တာအိုအတတ်ပညာများ ရှိနေသဖြင့် ၊ သူ၏ စွမ်းအားမှာ မော်ရှန်းရှိ မြေပြင်အရှင်သခင် ဒသမအဆင့်ရှိသူများထဲတွင် အထူးချွန်ဆုံး တစ်ဦးအဖြစ် တည်ရှိနေတော့သည်။

သူ၏ ဘေးနားရှိ အခြားသုံးဦးမှာမူ မြေပြင်အရှင်သခင် ဒသမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြသော မော်ရှန်း၏ ဝါရင့် တပည့်ကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။ ၎င်းတို့၏ မျိုးဆက်ထဲ၌ အောင်းထျန်းလုံ နှင့် ရှီးကျန့် တို့သာလျှင် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရွှမ်ထျန်း... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အဖွဲ့ကို ဘယ်သူက ဦးဆောင်မှာလဲ ”

တာအိုရွှမ်ဇီ က သူ၏ ဘေးနားရှိ ဂိုဏ်းချုပ် ရွှမ်ထျန်းဇီကို လှည့်၍ မေးလိုက်၏။

“အကြီးအကဲကြီး... ဒီတစ်ကြိမ် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်မယ့်သူကတော့ ‘တတိယ အကြီးအကဲ’ ပဲ ဖြစ်ပါတယ် ”

ရွှမ်ထျန်းဇီ က ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်တော့သည်။

“ဪ... ဟိုလူ လုံယွီရှင်း လား ၊ ”

အကြီးအကဲကြီးသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

လုံယွီရှင်း သည် လုံ မိသားစု၏ ဘိုးဘေးကြီးဖြစ်သလို ၊ သူတို့၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ဘိုးဘေးနှင့် မော်ရှန်း ၏ တတိယမြောက် အကြီးအကဲလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ‘ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆဋ္ဌမအဆင့်’ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် ကောင်းကင်အရှင်သခင်များထဲတွင် အားအနည်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ၊ ကျင့်ကြံခြင်းလောက တစ်ခုလုံးတွင်မူ အလွန်ပင် ကျော်ကြားလှသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာမူ ၊ ထိုလူသည် အောင်းထျန်းလုံ ၏ ဆရာနှင့် ရန်ငြိုးအချို့ ရှိနေခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က လို မိသားစုမှ ပါရမီရှင်တစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဝမ်ယွမ် နှင့် ခေတ်ပြိုင် တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။ သို့သော်လည်း ထိုပါရမီရှင်မှာ ဝမ်ယွမ် နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သဖြင့် ၊ နောက်ဆုံး၌ စိတ်ဓာတ်ကျကာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယွမ် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သည့်ရှုထောင့်မှ ကြည့်ကြည့် ဝမ်ယွမ် တွင် အမှားမရှိသော်လည်း ၊ လို မိသားစုမှာမူ ဤကိစ္စကြောင့် ဝမ်ယွမ် အပေါ် ရန်ငြိုးထားခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ယွမ် ၏ တပည့်များဖြစ်သော အောင်းထျန်းလုံ နှင့် အခြားသူများအား လုံ မိသားစုမှ တပည့်များနှင့် ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားစေရန် တွန်းပို့ခဲ့၏။

ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် လုံ မိသားစု၏ လက်ရှိ အကြီးအကဲဖြစ်သူ လုံဖျင်နန် သည် ကျူးကော မိသားစု၌ သေဆုံးသွားခဲ့၏။ အကြီးအကဲကြီးသည် တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ရန်အတွက် လုံဖျင်နန် ၏ ဝိညာဉ်ကို ငရဲပြည်မှ ဆင့်ခေါ်၍ အမှန်တရားကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ၊ လုံဖျင်နန် ၏ သေဆုံးမှုမှာ သူကိုယ်တိုင်၏ အမှားကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး ၊ ဝတ်ရုံနီ မီးနတ်ဆိုးဘုရင်၏ လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ၊ ထိုကိစ္စမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရ၏။

ယခုအခါ တတိယအကြီးအကဲက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်မည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ၊ အကြီးအကဲကြီးအနေဖြင့် သေချာပေါက် စိတ်မအေး ဖြစ်မိရတော့သည်။