အန္တရာယ်အငွေ့အသက်များ
Vol. 10 Ch. 99
“ဟွန့်... သွားကြစို့ ၊ ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့ကို အနောက်ဘက်ဒေသဆီ ခေါ်သွားပေးမယ် ”
တတိယအကြီးအကဲသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း ၊ ချက်ချင်းပင် မောက်မာသော အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
“မင်းက လင်းရန်ယန် မဟုတ်လား ၊ အခုလေးတင် ငါ့ကို ဂါရဝပြုဖို့ မေ့နေတာလား ၊ ဒါက မကောင်းဘူးနော် ၊ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတွေဆီက မကောင်းတဲ့ အကျင့်တွေကို အတုမယူနဲ့ ၊
မဟုတ်ရင်တော့... ငါက မင်းကို အနောက်ဘက်ဒေသဆီ ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး ”
ထို့နောက် တတိယအကြီးအကဲသည် လင်းရန်ယန်ကို ဆရာလုပ်လိုသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ သူသည် လင်းရန်ယန်ကို လိမ္မာသော တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ရန် ဆုံးမနေသည့်ပုံစံမျိုး ဖမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏အမြင်တွင်မူ သူသာ ခေါ်မသွားပါက ၊ ရှီးကျန့်မှတစ်ပါး အခြားသူများမှာ အနောက်ဘက်ဒေသသို့ မည်သို့မျှ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ဟု ယူဆနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကြွားဝါမှုမျိုးကို ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက ကြည့်ရင်း စကားမဲ့နေကြ၏။
“ဒီအဆင့်မရှိတဲ့ ဒီပျံသန်းတဲ့ သင်္ဘောအစုတ်ကြီးနဲ့ဆိုရင်တော့ ၊ အကြီးအကဲပဲ တစ်ယောက်တည်း စီးသွားလိုက်ပါတော့ ၊ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အရင်သွားနှင့်ပြီ ”
ဤအချိန်၌ လင်းရန်ယန်သည်ပင် ဤလူအိုကြီး၏ ကြွားဝါမှုကို ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။
“ဝူး... ”
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်၌ ငွေရောင်မီးလျှံများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ၊ အောင်းထျန်းလုံ အပါအဝင် ပညာရှင်ကြီး လေးဦးစလုံးကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံလိုက်၏။ နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုအုပ်စုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ပျံတက်သွားကြတော့သည်။
“ဟူး... ညီငယ် လင်းရန်ယန်ရဲ့ မီးလျှံထိန်းချုပ်မှုက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ ၊ သူကိုယ်တိုင် ပျံသန်းနိုင်ရုံတင်မကဘူး ၊ တခြားလူတွေကိုပါ ခေါ်သွားနိုင်တယ် ”
“တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ ”
“ဟား... ဟား... အနည်းဆုံးတော့ တတိယအကြီးအကဲရဲ့ မျက်နှာဆိုးကြီးကို ဆက်မကြည့်ရတော့ဘူးပေါ့ ၊ ဒါကလည်း ကောင်းတာပဲ ”
ပညာရှင်ကြီး သုံးဦးမှာ အံ့အားသင့်လျက် မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ အောင်းထျန်းလုံမှာမူ ဤအရာကို ယခင်က မြင်တွေ့ဖူးသဖြင့် များစွာ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။
“လင်းရန်ယန်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထိန်းချုပ်မှုက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပဲ ”
ရှီးကျန့်ပင်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်သူငယ်များ ကျုံ့ဝင်သွားရတော့သည်။
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ အရင်သွားနှင့်မယ် ၊ တတိယအကြီးအကဲကိုတော့ သူ့ဘာသာသူ အေးဆေးလာခိုင်းလိုက်ပါ ”
လင်းရန်ယန်က ရှီးကျန့်ကို လှမ်းပြောလိုက်၏။
“ကောင်းပြီလေ ”
ရှီးကျန့်ကလည်း အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တော့သည်။
“ဝုန်း... ”
တစ်ခဏချင်းအတွင်း သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်၌ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ၊ ကောင်းကင်ယံသို့ မြားတစ်စင်းအလား ထိုးတက်ကာ အဝေးသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။ လင်းရန်ယန်သည်လည်း လူလေးဦးကို သယ်ဆောင်ထားသည့်တိုင်အောင် ရှီးကျန့်၏နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်ပါသွား၏။
“ဟင်း... ငါ့နှယ် ဒေါသထွက်လိုက်တာ ၊ ဒီကောင်စုတ် လင်းရန်ယန်ကပါ ငါ့ကို အထင်သေးရဲတယ်ပေါ့လေ ”
ဤအခိုက်အတန့်၌ တတိယအကြီးအကဲမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်စိများပင် ပြာဝေသွားရတော့သည်။
“ဟွန်း... သူတို့ ပျံနိုင်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ ၊ ငါ့ရဲ့ ‘ဓားပျံအတတ်’ ကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား ”
ဒေါသအရှိန်ဖြင့် တတိယအကြီးအကဲသည် သူ၏ ပျံသန်းသောသင်္ဘောကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ၊ နှစ်တစ်ထောင် သစ်သီးပင်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဓားကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်၏။
“ချောက်... ”
နောက်တစ်ခဏ၌ ဓားသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ၊ တတိယအကြီးအကဲ၏ ဝတုတ်တုတ် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ၊ လင်းရန်ယန်တို့နောက်သို့ အမီလိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း ရှက်စရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့၏။
သူသည် အမီမလိုက်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ထိုအုပ်စုမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ပင် ဝေးကွာသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ ၊ သူ၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည့်တိုင်အောင် လုံးဝ အမီမလိုက်နိုင်တော့ချေ။ ဤအခိုက်အတန့်၌ သူသည် လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားရတော့သည်။
ရှီးကျန့်သည် ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးစွမ်းအားရှိသည့်အပြင် ၊ တတိယအဆင့် မိုးကြိုးဝိညာဉ်ခန္ဓာပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သူ၏စွမ်းအားမှာ ၁၆ ဆခန့် မြင့်တက်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးစွမ်းအားကို မသုံးလျှင်ပင် ၊ သူ၏ အဆင့်မှာ သာမန် ကောင်းကင်အရှင်သခင် ပဉ္စမအဆင့်လောက်အထိ အစွမ်းထက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းနှင့်အတူ မိုးကြိုးစွမ်းအား၏ အရှိန်အဟုန် မြှင့်တင်မှုကြောင့် ရှီကျန့်၏ အရှိန်မှာ မိမိ၏ ဓားပျံထက် မြန်နေခြင်းကို သူ လက်ခံနိုင်၏။ သို့သော်... လင်းရန်ယန်က ဘာကြီးလဲ။ လူလေးဦးကို သယ်ထားရက်နဲ့တောင် ၊ သူ၏ အရှိန်က မိမိထက် မြန်နေဆဲဖြစ်သည်။
‘သူက မီးဝိညာဉ်ခန္ဓာ ပိုင်ဆိုင်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။’
“ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ ”
တတိယအကြီးအကဲမှာ စိတ်တိုလွန်းသဖြင့် အောင့်သက်သက် ဖြစ်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ၏ မျက်နှာမှာ တကယ်ပင် ပျက်သွားခဲ့ရသည်။
“ဝုန်း... ဝုန်း... ”
အရှေ့ဘက်တွင်မူ ရှီးကျန့်သည် ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးများ ဝန်းရံလျက် ၊ အနောက်ဘက်ဒေသသို့ အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းနေသည်။ သူသည် နောက်ဘက်သို့ ရံဖန်ရံခါ လှည့်ကြည့်လိုက်တိုင်း ၊ ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများက သူ၏ ရင်ထဲ၌ ပြည့်နှက်လာ၏။
“တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ၊ ညီငယ် လင်းရန်ယန်ရဲ့ အရှိန်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်နေရတာလဲ ၊ သူက ငါ့ကို အမီလိုက်နိုင်တာလား ”
ရှီးကျန့်၏ ရင်ထဲမှ တုန်လှုပ်မှုမှာ တတိယအကြီးအကဲ ခံစားရသည်ထက် ပို၍ပင် ကြီးမားလှ၏။ ကနဦးတွင် သူသည် အလွန်အမင်း မြန်မြန်မပျံဘဲ ၊ သာမန် ကောင်းကင်အရှင်သခင်တစ်ဦး၏ ဓားပျံအရှိန်ထက် အနည်းငယ်မျှသာ ပို၍ ပျံသန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းရန်ယန်မှာ လူလေးဦးကို သယ်ဆောင်ထားရင်းနှင့်ပင် အလွယ်တကူ အမီလိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။
လင်းရန်ယန်၏ အစွမ်းကုန် အရှိန်ကို စမ်းသပ်လိုသဖြင့် သူသည် သူ၏အရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်လိုက်၏။ သို့သော် သူ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ၊ လင်းရန်ယန်၏ အရှိန်မှာလည်း လုံးဝ လျော့ကျမသွားဘဲ တစ်ပါတည်း လိုက်ပါလာတော့သည်။
ယခုအခါ သူသည် သူ၏ အရှိန်ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို အသုံးပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ တတိယအကြီးအကဲ၏ ပျံသန်းမှု အရှိန်ပင်လျှင် မိမိကို မမီနိုင်သော်လည်း ၊ လင်းရန်ယန်မှာမူ လူလေးဦးကို သယ်ဆောင်လျက် မိမိ၏ နောက်ကွယ်၌ တည်ငြိမ်စွာ လိုက်ပါနေ၏။ ဤအချက်က သူ့ကို မည်သို့မျှ အံ့သြခြင်း မရှိဘဲ မနေနိုင်ပေ။
သို့သော် သူ အံ့သြနေစဉ်မှာပင် ၊ လင်းရန်ယန်သည် အောင်းထျန်းလုံတို့နှင့်အတူ သူ၏ ဘေးနားသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာတော့သည်။
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... အစ်ကို့အရှိန်က နည်းနည်း နှေးနေသလိုပဲ ၊ ကျွန်တော်ပဲ သယ်ပေးရမလား ”
လင်းရန်ယန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။ ဤစကားကြောင့် ရှီးကျန့်မှာ လန့်သွားလွန်းသဖြင့် ၊ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးစွမ်းအားများမှာ တုန်ခါသွားပြီး အောက်သို့ပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရတော့သည်။
“ဟဲဟဲ... ညီငယ်လေးကတော့ နောက်နေပြန်ပြီ ၊ ငါ အမီလိုက်နိုင်ပါသေးတယ် ”
ရှီးကျန့်က အနေရခက်စွာ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ရင်း ၊ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ အမှန်စင်စစ် သူသည် သူ၏ အရှိန်တစ်ဝက်ကိုသာ သုံးနေသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းရန်ယန်က မိမိ၏ အစွမ်းကုန်အရှိန်ထက် ပိုမြန်နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု သူ ယူဆနေဆဲ ဖြစ်၏။
လင်းရန်ယန်မှာ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဤအရာက မဖြစ်နိုင်ချေ။
“ကောင်းပြီလေ... အဲဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အရင်သွားနှင့်ပြီနော်”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းရန်ယန်က အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။
“ဝူး... ”
ရုတ်တရက် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ များပြားလှသော ‘လေစွမ်းအား’ များ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
“ရှူး... ”
တစ်ခဏချင်းအတွင်း သူနှင့် အောင်းထျန်းလုံ အပါအဝင် လူလေးဦးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ၊ အရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွား၏။
“ဟူး... စတုတ္ထအဆင့် လေစွမ်းအားပါလား ၊ လင်းရန်ယန်က တကယ်ပဲ လူရော ဟုတ်ရဲ့လား ”
ဤအခိုက်အတန့်၌ ရှီးကျန့်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားရတော့သည်။ လေစွမ်းအား ဆိုသည်မှာ အခြေခံ ဝိညာဉ်ခန္ဓာများထဲတွင် အမြန်ဆုံးဟု ကျော်ကြားလှသော အရာ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အရှိန်မြှင့်တင်မှုမှာ အဆင့်တူညီသော မိုးကြိုးဝိညာဉ်ခန္ဓာထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်လှ၏။ အမှန်စင်စစ် မိုးကြိုးဝိညာဉ်ခန္ဓာမှာ ခုခံမှုနှင့် တိုက်ခိုက်မှုတို့ကို မြှင့်တင်ပေးသည့်အပြင် ၊ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော ထိတ်လန့်စရာ စွမ်းအားများလည်း ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
သို့သော် လေဝိညာဉ်ခန္ဓာမှာမူ အရှိန်အဟုန် တစ်ခုတည်းကိုသာ ပံ့ပိုးပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တူညီနေပါက စတုတ္ထအဆင့် လေဝိညာဉ်ခန္ဓာသည် ရှီးကျန့်၏ အရှိန်ထက် သာလွန်နေရန်မှာ လုံးဝ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စတုတ္ထအဆင့် မီးဝိညာဉ်ခန္ဓာ၏ အရှိန်မြှင့်တင်မှုကိုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်မည်ဆိုလျှင်မူ ၊ မြေပြင်အရှင်သခင် အဆင့်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် မိမိ၏ အရှိန်ကို ကျော်တက်သွားနိုင်သည်မှာ မဆန်းချေ။
ယခုအချိန်၌ ရှီးကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ လင်းရန်ယန်ကို မော်ရှန်း သမိုင်းတစ်လျှောက် နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဝေါ်ကြသနည်းဟူသော အချက်ကိုပင်။ စတုတ္ထအဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ခန္ဓာ နှစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဖြစ်ရာ ၊ လက်ရှိ မိမိကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုမျှလောက်သော ထိတ်လန့်ဖွယ် ပါရမီနှင့် မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ချေ။
သေချာပေါက် ရှီးကျန့်သည် မနာလိုစိတ် များများစားစား မရှိပါချေ ၊ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ ချလိုက်၏။ ဤမျှ ပါရမီထူးချွန်သော ညီငယ်လေးမှာ သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည်။
အနောက်ဘက်ဒေသ…. ဟိမဝန္တာ တောင်တန်းကြီး၏ ခြေရင်း၌…….
ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လူမျိုးစု များမှာ ဟိမဝန္တာ တောင်တန်းကြီးကို မှီခိုအားထား၍ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ နေထိုင်လာခဲ့ကြ၏။ ထူးခြားသော ရာသီဥတုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ထိုဒေသရှိ လူသားများအတွက် သဘာဝ အစားအစာနှင့် ရေအရင်းအမြစ်များကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့တော့သည်။
သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကပင် ဟိမဝန္တာ တောင်တန်းကြီး တစ်ခုလုံး၌ ပြင်းထန်သော အအေးလေတိုက်ခတ်မှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏။ ထိုအအေးလေများကြောင့် တောင်ထိပ်များ၌သာ ရှိနေခဲ့သော နှင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြန့်နှံ့လာတော့သည်။
လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် တောင်ခြေ ပတ်ဝန်းကျင် ကီလိုမီတာ တစ်ရာအတွင်းမှာ ရေခဲပြင်နှင့် ဆီးနှင်းများဖြင့်သာ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ သောင်းနှင့်ချီသော ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လူမျိုးစုများမှာ ရေခဲပြင်အတွင်း၌ အေးခဲသေဆုံးခဲ့ကြရသလို ၊ ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း ထိုဒေသမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ကြရ၏။ သို့သော်လည်း ရေနှင့် အစားအစာ မရှိခြင်းကြောင့် နေရာပြောင်းရွှေ့နေစဉ်အတွင်း၌ပင် လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ရပြန်သည်။
ထို့ပြင် ဤသည်မှာ အန္တရာယ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှသာ ရှိသေး၏။ အဆုံးမဲ့လှသော နှင်းဖြူရောင် လောကအတွင်း၌ ‘နှင်းနတ်ဆိုး’ များသည် မကြာခဏ ပေါ်ထွက်လာတတ်ကြသည်။ ဤရေခဲပြင်လောကအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူ မည်သူမဆို အေးခဲသေဆုံးခြင်း မရှိခဲ့လျှင်ပင် ၊ ထိုနှင်းနတ်ဆိုးများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။