အခန်း (၁၇၉)

ချီမေ့ဆိုသည်မှာ ရှန်ကျူးနိုင်ငံတွင်သာ တွေ့ရသည့် ထူးခြားသော မိစ္ဆာသားရဲ အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ နတ်သူငယ်တစ်ဦးနှင့် အလွန်ဆင်တူပြီး ဖမ်းဆီးရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ ရှန်ကျူး တော်ဝင်မိသားစုမှ အစွမ်းထက်သော မှော်ဆရာများသာလျှင် ချီမေ့ကို အမဲလိုက်ခွင့်ရှိပြီး မေတ္တာညှို့ဓာတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ရရှိနိုင်ကြသည်။

သာမန် နှစ်ငါးဆယ်သက်တမ်းရှိသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ခုပင်လျှင် မှော်လောက၌ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းခန့် တန်ကြေးရှိရာ တိဖုန်းက အမှတ်မထင် ပေးလိုက်သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးမှာ အနည်းဆုံး တစ်သန်းခန့် တန်ကြေးရှိပေသည်။

ယွင်ရှန်းမှာမူ ဤတန်ဖိုးကို အတိအကျ မသိရှိသေးပေ။ သူမသည် တိဖုန်း၏ အကူအညီဖြင့် လေနှင့် မိုးကြိုးဓာတ် နှစ်မျိုးစလုံး ကိန်းအောင်းနေသော ထိုဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့သည်။ နံနက်ခင်းတစ်ခုလုံး ကုန်လွန်သွားချိန်တွင် ယွင်ရှန်း၏ မှော်တောင်ဝှေးပေါ်၌ ခရမ်းရောင်နှင့် စိမ်းပြာရောင် ရောယှက်နေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအသစ်လေး တစ်လုံး တင့်တယ်စွာ နေရာယူသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ မှော်တောင်ဝှေးကို စမ်းကြည့်လိုက်ဦး"

တိဖုန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ရှိနေသော်လည်း ယွင်ရှန်းကို ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်များမှာမူ ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယွင်ရှန်းနှင့် ဆုံတွေ့ပြီးနောက်ပိုင်း ဤခန့်မှန်းရခက်သော တိဖုန်းမင်းသားမှာ နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းက စိတ်ကူးလိုက်ရုံမျှဖြင့် မှော်တောင်ဝှေးမှာ အလိုအလျောက် လည်ပတ်လာတော့သည်။ ချက်ချင်းပင် အစွမ်းထက်လှသော မီးလုံးများစွာ တစ်ဟုန်ထိုး ပန်းထွက်လာပြီး ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုမီးလုံးများအတွင်း၌ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသော ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှိုင်းများ ပါဝင်နေခြင်းပင်။

"မင်းရဲ့ မှော်ပါရမီက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ အခု ငါ့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးရဲ့ မှော်ဓာတ် လိုက်လျောညီထွေမှုက ၈၅ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရှိသွားပြီ။ အခု မင်းရဲ့ မှော်တိုက်ကွက်တွေမှာ မိုးကြိုးဓာတ်ရဲ့ ထုံကျင်စေတဲ့ အာနိသင်ပါသွားပြီ။ တိုက်ပွဲထဲမှာဆိုရင် ဒီအာနိသင်က ၁၅ မိနစ်ထက်မက ကြာရှည်နိုင်တယ်"

တိဖုန်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လေနတ်သူငယ်၏ ကောင်းချီးကို ရရှိထားသော ယွင်ရှန်းသည် ဤဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ယွင်ရှန်းသည် တိဖုန်း၊ မဲမဲလေးတို့နှင့်အတူ တောက်ယဲ့တောင် မြို့စောင့်တပ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ တိဖုန်းက ယွင်ရှန်းကို တည်းခိုခန်းတွင် ချထားပေးခဲ့ပြီးနောက် ပါဟွန်းတို့အဖွဲ့နှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူသည် ယနေ့တွင် ရှန်ကျူးနိုင်ငံသို့ ပြန်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ မပြန်မီတွင် ယွင်ရှန်း၏ နေရပ်လိပ်စာကို မေးမြန်းရန် မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။

ယွင်ရှန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် နေပြည်တော်ရှိ ဝူရွှမ်းဝူကျိခန်းမဟု ခေါ်သော နေရာတွင် နေထိုင်ကြောင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

တိဖုန်းသည် ဝူကျိတိုက်ကြီးအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာသူ မဟုတ်သဖြင့် နာမည်ကျော်လှသော ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ သူသည် ယွင်ရှန်းကို ပြန်လာရှာမည်ဟု ပျော်ရွှင်စွာ ကတိပေးပြီးနောက် လေပွေတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် စိတ်ကူးကြည့်ရင်းပင် ရယ်ချင်လာမိသည်။ အကယ်၍ တိဖုန်းတစ်ယောက် သူ၏ မှော်ဆရာဝတ်စုံကြီးဖြင့် သိုင်းပညာသင်တန်းကျောင်းရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပါကကျောင်းရှိ သွေးကြွနေသော သိုင်းသမားများက သူ့ကို ပြဿနာလာရှာသူဟု ထင်ပြီး ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြမည်လား မသိပေ။

ဟွမ်ထိန်နှင့် သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးမှာ ယွင်ရှန်းကို ဘေးကင်းရန်ကင်းဖြင့် ပြန်တွေ့ရသဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။ သို့သော် တစ်ညတာအတွင်းမှာပင် သူမသည် မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်ခြင်းအပေါ် အံ့သြမဆုံး ဖြစ်နေကြရသည်။ ယွင်ရှန်း၏ မှော်တောင်ဝှေးပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအသစ်တစ်လုံး တိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မုနန်ယန့်မှာ အော်ဟစ်မိတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"မိန်းမလျာမလေး... အသံကို နည်းနည်းလျှော့စမ်းပါ။ ငါတို့ သူဌေးလေး ယွင်ရှန်းအတွက် ဒီရက်ပိုင်း ကြုံခဲ့ရတဲ့ ကိစ္စတွေက မလုံလောက်သေးဘူးလား"

ဝမ်ရန်ရွှီက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ သားရဲဒီရေလှိုင်း၊ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများနှင့် ကျင့်ကြံဆင့်တိုးတက်မှုများကို ဆက်တိုက်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ နုနယ်သောအာရုံကြောများမှာ ဆက်လက်မခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် နေပြည်တော် ယွီကျင်းသို့ အမြန်ပြန်ကာ အရက်ကောင်းကောင်းသောက်ပြီး လှပသော အမျိုးသမီးများနှင့်အတူ အပန်းဖြေချင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ဒါက ချီမေ့ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပဲ... ကောင်မလေး….ယွင်ရှန်းမင်းရဲ့ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးက နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာ သက်တမ်းရှိတာလား။ ဒီပစ္စည်းတစ်ခုတည်းတင် အနည်းဆုံး ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သန်းလောက် တန်တယ်ဟ"

ဟွမ်ထိန်တို့အဖွဲ့မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုများမှ ဆင်းသက်လာသူများဖြစ်ရာ ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးလှသော ရတနာကို ကလေးတစ်ယောက်၏ မှော်တောင်ဝှေးပေါ်တွင် အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူတို့အတွက် အတော်ပင် တုန်လှုပ်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သန်း... ထိုအခါမှသာ တိဖုန်း ပေးခဲ့သော လက်ဆောင်မှာ မည်မျှ တန်ဖိုးရှိကြောင်း ယွင်ရှန်း သိလိုက်ရသည်။ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သူတစ်ပါးထံမှ ဤမျှကြီးမားသော ကျေးဇူးကို ခံယူရသည်ကို သူမ မနှစ်သက်ပေ။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် တိဖုန်းနှင့် ဆုံသည့်အခါ သူမ၏ အထူးဖော်စပ်ထားသော လနတ်သမီး၏ ချီးမွမ်းခြင်းဆေးရည်အချို့ကို ပြန်လည်ပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုဆေးရည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်စေသည့်အာနိသင်ရှိပြီး နတ်သူငယ်မျိုးနွယ်များအတွက် ပိုမိုထိရောက်ပေသည်။

သားရဲဒီရေလှိုင်း ဘေးအန္တရာယ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မထွက်ခွာမီ ယွင်ရှန်းသည် လင်းယောင်အာနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့ရာ လင်းအဖေကြီး၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာမှာလည်း လုံးဝပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

ဆေးဝါးဧကရာဇ် နန်းဆောင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ချီအန်းခန်းမမှ ရရှိသော ဆေးကပ်ခွာများမှာ အလွန်စွမ်းသဖြင့် မြို့အတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများအကြား ရေပန်းစားလာခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်းသည် ဆေးဝါးအသစ်များကို ဆယ်ရက်လျှင် တစ်ကြိမ် ပို့ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ပြီး ချီအန်းခန်းမက အရောင်းပိုင်းကို တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ အကူအညီကြောင့် ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ချီအန်းခန်းမမှာ ပြန်လည် ဦးမော့လာနိုင်ခဲ့ပြီး ဆေးဆရာချီသည်လည်း ချီအန်းခန်းမကို မည်သို့မျှ မနှောင့်ယှက်နိုင်တော့ပေ။

ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် ကိစ္စအဝဝတို့ကို စီမံဆောင်ရွက်နေစဉ်မှာပင် ဟောင်းနွမ်းသောနှစ်ဟောင်းသည် သိသိသာသာပင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး နှစ်သစ်သို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တောက်ယဲ့တောင် မြို့စောင့်တပ်နှင့် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးကွာသော ယွီကျင်းမြို့တော်အတွင်း၌မူ နှစ်သစ်ကူးအငွေ့အသက်များမှာ နေရာအနှံ့ လွှမ်းခြုံထားပြီး အိမ်တိုင်း၌ မီးပုံးများထွန်းညှိကာ အလှဆင်ထားကြသည်။ သိုင်းသူရဲကောင်း စစ်သေနာပတိချုပ် အိမ်တော်အတွင်း၌လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။

နှစ်သစ်ကူးရန် သုံးရက်သာအလိုတွင် ကောင်းကင်ယံမှ ငန်းမွေးကဲ့သို့ ဖွေးဖွေးလှုပ်နေသော နှင်းပွင့်များ ကျဆင်းနေပြီး မြေပြင်ပေါ်၌လည်း ထူထဲလှသော နှင်းလွှာကြီး ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်..."

နံနက်စောစောအချိန်တွင် အမိုးစွန်းများမှ တွဲလောင်းကျနေသော ရေခဲချောင်းကလေးများသည် မြင်းခွာသံများ၏ တုန်ခါမှုကြောင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြုတ်ကျကာ ရေခဲမှုန်များအဖြစ် ကြေမွသွားကြသည်။ စစ်သည်တစ်ဦးသည် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး အမူအရာဖြင့် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်အိမ်တော်၏ ရှေ့တံခါးဝသို့ လှိမ့်တက်လာခဲ့သည်။

"အစီရင်ခံစာ... တောင်ဘက်နယ်စပ် ကာကွယ်ရေးတပ်က အရေးပေါ် စစ်ရေးသတင်းပို့ချက် ရောက်လာပါတယ်။ စစ်သူကြီးကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပေးပါ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အစောင့်များသည် စစ်သူကြီးကို အစီရင်ခံရန် အိမ်တော်အတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြသည်။ သို့သော် စစ်သူကြီး၏ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်၍ ကြာမြင့်စွာ ခေါ်ဆိုသော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများအပါအဝင် အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း သိုင်းသူရဲကောင်း စစ်သူကြီး ယန်ပါးဟို၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။

အိမ်တော်ထိန်းကြီး ဦးလေးယန်သည် ထိုသတင်းကို ရရှိသောအခါ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး နယ်စပ်စစ်သည်ကို အိမ်တော်အတွင်း၌ ခေတ္တနားနေစေကာ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အိမ်တော်အတွင်းရှိ ထင်ရှားခြင်းမရှိသော ဝင်းခြံငယ်တစ်ခုဆီသို့ တစ်ဦးတည်း အပြေးအလွှား သွားခဲ့တော့သည်။

ဦးလေးယန်၏ မူလမျိုးရိုးအမည်မှာ ချန်ဖြစ်သော်လည်း စစ်သူကြီးယွင်ထံတွင် တစ်သက်လုံး အမှုထမ်းခဲ့သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် စစ်သူကြီးက ယန်မျိုးရိုးကို ချီးမြှင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်တော်အတွင်း၌ ယွင်မျိုးနွယ် မောင်နှမများပင်လျှင် ဦးလေးယန်ကို အလွန်လေးစားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဦးလေးယန်သည် စစ်သူကြီးယွင်နှင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူဆော့ဖော်ဆော့ဖက်၊ အတူစာသင်ဖက်နှင့် အတူလေ့ကျင့်ဖက်ဖြစ်ခဲ့ရာ စစ်သူကြီးယွင်၏ စစ်မှန်သော သဘောသဘာဝကို ဦးလေးယန်ထက် ပိုသိသူ မရှိသောကြောင့်ပင်။

ယခုနှစ်သည် လဆန်းနှစ်ရက်နေ့ ဖြစ်ပြီး နှစ်စဉ် ဤအချိန်ရောက်တိုင်း စစ်သူကြီးမှာ ထိုသီးခြားနေရာတစ်ခု၌သာ ရှိနေတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။

ထိုဝင်းခြံငယ်မှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး ဆောင်းရာသီသစ်ပင်များမှာလည်း ထူထဲသော နှင်းထုအောက်တွင် နှစ်ရှည်လများ နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

ဤဝင်းခြံငယ်လေးမှာ ယွင်မျိုးနွယ်စု၏ သားကြီးဖြစ်သူ ယန်ခန်းဟိုင် တစ်ချိန်က နေထိုင်ခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က စစ်သူကြီးသည် သားကြီးဖြစ်သူကို အိမ်တော်မှ နှင်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက်ပိုင်း ဤနေရာမှာ လူသူကင်းမဲ့ပြီး ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ဦးလေးယန်သည် နှစ်ရှည်လများပတ်လုံး အစေခံများကို စေခိုင်း၍ ဤဝင်းခြံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်စေခဲ့ပြီး အခန်းတွင်းရှိ အသုံးအဆောင်မှန်သမျှကို မူလအတိုင်း မပျက်မယွင်းအောင် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

ဦးလေးယန် ဝင်းခြံထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သောအခါ အသက် ၇၀ နီးပါးရှိပြီဖြစ်သော သိုင်းသူရဲကောင်း စစ်သူကြီးယန်ပါးဟိုမှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို အမှန်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များပေါ်တွင် နှင်းလွှာပါးပါးလေး ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခြေကျင်းဝတ်များမှာလည်း နှင်းထဲတွင် နစ်မြုပ်နေရာ ဤနေရာ၌ သူရပ်နေသည်မှာ မည်မျှကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ဦးလေးယန်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သားကြီး ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ၁၂ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး စစ်သူကြီးသည် ဤဝင်းခြံသို့ ၁၀ ကြိမ်တိုင်တိုင် လာရောက်ခဲ့ကာ တစ်ခါလာတိုင်းလည်း တစ်နေ့ကုန်နီးပါး မတ်တပ်ရပ်နေတတ်သည်။ ဤနာကျင်မှုကို သူကဲ့သို့ သစ္စာရှိအစေခံတစ်ဦးသာ နားလည်နိုင်ပေသည်။

စစ်သူကြီးသည် အပြင်ပန်းတွင် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ နေသော်လည်း အမှန်တကယ်၌မူ သူသည် သားဖြစ်သူအတွက် အမြဲစိုးရိမ်နေပြီး တစ်နေ့တွင် ခေါင်းမာလှသော သားအဖနှစ်ဦး ပြန်လည်သင့်မြတ်ကာ ယန်အိမ်တော်ကြီး ပြန်လည်စုံစည်းနိုင်မည့်ရက်ကို မျှော်လင့်နေရှာသည်။

"သခင်ကြီး... နယ်စပ်က မြို့စောင့်တပ်ဆီကနေ အရေးပေါ် စစ်ရေးသတင်းပို့ချက် ရောက်လာပါတယ်"

ဦးလေးယန်က အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် တင်ပြလိုက်သည်။

"ဘာ..."

ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော စစ်သူကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် စူးရှတောက်ပလာသည်။

"မင်းပြောတာက တောက်ယဲ့တောင် မြို့စောင့်တပ် အနီးအနားမှာ သောင်းနဲ့ချီတဲ့ သားရဲဒီရေလှိုင်း ဖြစ်ပွားခဲ့တယ် ဟုတ်လား"

မဟာကျိုးနိုင်ငံအတွင်း၌ သားရဲဒီရေလှိုင်း မဖြစ်ပွားသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့ ကပ်ဘေးမျိုး၏ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးမှာ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်အောင် ကြီးမားလှသည်။ နှစ်သစ်ကူးကာလတွင် ယခုကဲ့သို့ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းမှာ ယွီကျင်းမြို့တော်အတွက် ငြိမ်းချမ်းသော နှစ်သစ်တစ်ခု ဖြစ်လာရန် ခဲယဉ်းသွားပေပြီ။

"သားရဲဒီရေလှိုင်းကိုတော့ နှိမ်နင်းပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီထက်ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စနှစ်ရပ် ရှိနေပါသေးတယ်"

ဦးလေးယန်က ဆက်ပြောသည်။

ပထမအချက်မှာ မဟာကျိုးနိုင်ငံအတွင်း၌ လူသူမနီးသော နေရာမှ ပေါ်ထွက်လာသည့် ဆင့်ခေါ်

ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိ တောထွက်ပညာရှင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ဟောက်ချင်းနိုင်ငံမှ သူလျှိုများသည် မုဆိုးအသွင်ဖြင့် တောက်ယဲ့တောင်သို့ ခိုးဝင်လာပြီး မဟာကျိုးမုဆိုးများကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်နေသည့် ကိစ္စပင်။

ဤသတင်းများမှာ စစ်သေနာပတိချုပ်အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယွီကျင်းမြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့လည်း လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ တော်ဝင်နန်းတော်အပါအဝင် တစ်မြို့လုံးမှာ အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။

"အဲဒီ ဆင့်ခေါ်သူအဘိုးကြီးအကြောင်းကို စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်လိုက်စမ်း။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့တပည့်အကြောင်းကိုလည်း အသေအချာ စစ်ဆေးပါ။ သူတို့ရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်တာနဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူတွေကို ငါတို့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်ရမယ်။ ပြီးတော့ ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမက ဒုတိယခန်းမမှူးကိုလည်း ချက်ချင်းသွားဖိတ်လိုက်။ ငါ့မှာ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ"

ယန်ပါးဟိုက ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းမှာမူ သူမ၏ အခြေအမြစ်မရှိသောဆင့်ခေါ်ဧကရာဇ် ဆရာကြီးကြောင့် နေပြည်တော်တွင် သူမသည် အလိုချင်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာနေသည်ကို လုံးဝမသိရှိသေးပေ။