အခန်း (၁၈၃)

ယွီကျင်းမြို့၏ ဆောင်းရာသီမှာ မတ်လအစောပိုင်းအထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ဆေးခန်းအပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားများတွင် ဝါကျင့်ကျင့် အစိမ်းနုရောင် အဖူးအပွင့်ကလေးများ စတင်ဝေဆာလာချိန်တွင်မူ နှစ်သစ်ကူးကာလကို အိမ်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သော ဂူဖုန်းတစ်ယောက် ဒေသထွက်လက်ဆောင် အထုပ်အပိုးမျိုးစုံကို ဆွဲလျက် တံခါးလာခေါက်တော့သည်။

ထိုငတုံးလေးမှာ မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားသော အသားထုပ်ကြီးကို ပခုံးထမ်းကာ ဆေးခန်းအတွင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပတ်ချာလည်နေပြီး ယွင်ရှန်းကို အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် အမှတ်မမိနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရှာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆရာဝန်ကြီးဖန်က မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် ထိုငတုံးလေး၏ နဖူးကို လက်ဆစ်ဖြင့် တောက်လိုက်မှပင် သူ သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

"ဘာ... နင်က ယွင်ရှန်း ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ"

မိန်းကလေးများမှာ စောစောထွားကြသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း လပိုင်းမျှသာ ခွဲခွာရသေးသည့်အချိန်တွင် ယွင်ရှန်းမှာ လုံးဝကို တခြားလူတစ်ယောက်အလား ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ယခင်က ယွင်ရှန်းမှာ ကလေးအသားစိုင်လေးများဖြင့် ချစ်စရာကောင်းသော လော်လီမလေးပုံစံရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဆင့်ခေါ်မိစ္ဆာလက်ကို ရရှိပြီး ၎င်း၏ မှော်စွမ်းအင်အချို့ကို စုပ်ယူခဲ့ပြီးနောက် ယွင်ရှန်း၏ ရုပ်ရည်နှင့် မှော်စွမ်းအား နှစ်မျိုးစလုံးမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ယွင်ရှန်းသည် ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးနှင့် မတူတော့ဘဲ ၁၂ နှစ် ၁၃ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ယခင်က ဂူဖုန်းနှင့် အရပ်တူခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမက ဂူဖုန်းထက် ခေါင်းတစ်ဝက်စာမျှ ပိုမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နုနယ်လှပသော မျက်ခုံးမျက်ဖန်၊ ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆီဥကဲ့သို့ ဖြူဝင်းဥနေသော အသားအရေတို့ကြောင့် လူတိုင်းက ငေးကြည့်နေမိရတော့သည်။

ယွင်ရှန်း၏ အပြောင်းအလဲမှာ သူမ၏ အဆင့်တိုးတက်မှုကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ ဂူဖုန်းမှာ ပို၍ပင် မနာလိုဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် ယွင်ရှန်း၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တပ်

ဆင်ထားသော မှော်တောင်ဝှေးကို ကြည့်ရင်း တတွတ်တွတ် ညည်းညူနေတော့သည်။

"နှစ်လ၊ သုံးလအတွင်းမှာ နင်တို့တွေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အဆင့်တွေ တက်ကုန်ကြတာလဲ။ ချီယဲ့ကလည်း မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်သွားပြီ။ နင်လည်း ဖြစ်သွားပြီ။ နင်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတောင် တပ်ပြီးသွားပြီလား"

ဂူဖုန်း၏ လူပျိုပေါက်အရွယ်သိက္ခာမှာ အကြီးအကျယ် ထိုးနှက်ခံလိုက်ရပြီး မှော်ဆေးရည် အုပ်စု ၁၃ အတွင်း၌ သူသည် ထပ်မံ၍ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ သူပြောမှပင် ချီယဲ့လည်း အဆင့်တက်သွားကြောင်း ယွင်ရှန်း သိလိုက်ရသည်။

ဂူဖုန်းသည် ယွင်ရှန်းထံ မလာမီ ချီယဲ့ထံသို့လည်း လက်ဆောင်များ သွားရောက်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမသို့ အတူတကွ သွားရောက် သတင်းပို့ရန် ချိန်းဆိုထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ သူမ၏ ဘဝခရီးလမ်းသစ်တစ်ခုပင်။ သူမ၏ ဖခင် ဒဏ်ရာရခဲ့ရသော၊ သူမ၏ မိသားစု အရှက်ရခဲ့ရသော ထိုနေရာသို့ သူမသည် အသွင်သစ်၊ အင်အားသစ်ဖြင့် ပြန်လည်ဝင်ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ချီယဲ့၏ ကျင့်ကြံဆင့် တိုးတက်မှုမြန်ဆန်ပုံမှာ အတော်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ ယွင်ရှန်းမှာ ဓာတ်ကြီးငါးပါးမှော်ဝိညာဉ် ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် မြန်ဆန်ခြင်းမှာ သဘာဝကျသော်လည်း ချီယဲ့မှာမူ တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီတွင် ရှိစဉ်က မှော်မျှော်စင်သို့ပင် တစ်ခါမျှ မသွားခဲ့သလို ကျင့်ကြံခြင်းကိုလည်း အထူးတလည် အားထုတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားမှာ မှန်မှန်ကြီး တိုးတက်နေခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်းနှင့် ဂူဖုန်းတို့မှာ သိချင်စိတ်ရှိကြသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းမှာ တစ်ဦးချင်းစီ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သဖြင့် အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းကြပေ။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လင်းယောင်အာ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီတွင် ကျောင်းအပ်ပြီးခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ယွင်ရှန်း၏ ထောက်ခံမှုကြောင့် ဆရာမမေလီ၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဆေးခန်းဖွင့်မည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ယွင်ရှန်းသည် ဆရာဝန်ကြီးဖန်နှင့် တိုင်ပင်ခဲ့ရာ ဆရာဝန်ကြီးက ဟွေချွန်းဆေးခန်းငယ်နှင့် ချီအန်းခန်းမတို့ကို ပူးပေါင်းကာ စမ်းသပ်လည်ပတ်ကြည့်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်းကလည်း ထိုအကြံကို သဘောကျသဖြင့် ဆရာဝန်ကြီးဖန်အား အားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲရန် လွှဲအပ်ထားခဲ့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ အသုံးအဆောင်များနှင့် ဆေးဝါးများကို သားရဲဘာသာစကား လက်စွပ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းကာ ချီယဲ့နှင့် ဆုံရန် ဝမ်လုံလောင်းကစားရုံသို့ အမြန်သွားခဲ့သည်။

ချီယဲ့မှာမူ ယခင်အတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်း၏ ရုပ်ရည်ပြောင်းလဲသွားမှုကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့သြသွားဟန် ပြသော်လည်း များမကြာမီမှာပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကာ ဝူကျိခန်းမဆီသို့ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

"ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမက မြို့မြောက်ဘက်မှာ ရှိတာ။ တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီထက်တောင် ကျယ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒီမှာ သင်တန်းသားတွေကို အတွင်းခန်းမနဲ့ အပြင်ခန်းမဆိုပြီး နှစ်မျိုးခွဲထားတယ်။ သင်တန်းသားအသစ်တွေကတော့ အပြင်ခန်းမမှာ အရင် စသင်ရမှာတဲ့"

ဂူဖုန်းမှာ မှော်ဆေးရည် အုပ်စု ၁၃ ၏ သတင်းပေးပီပီ ဝူကျိခန်းမအကြောင်းကို ကြိုတင်စုံစမ်းထားခဲ့သည်။ မဟာကျိုးနိုင်ငံ၏ သမိုင်းအရှည်ကြာဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံး သိုင်းကျောင်းတော်ကြီးဖြစ်ရာ ဝူကျိခန်းမတွင် အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုမှာ အလွန်တင်းကျပ်လှသည်။

ပထမဆုံးနေ့ သတင်းပို့သည့်အခါ မည်သို့သော စမ်းသပ်မှုများ ကြုံရမည်ကို သူတို့ သုံးဦးစလုံး မသိကြပေ။ သို့သော် အပြင်ခန်းမတွင် အရင်နေရမည်ဟူသော စကားကြောင့် ယွင်ရှန်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသည်။ အပြင်ခန်းမမှာ နေရမည်ဆိုပါက ယီပိုင်မင်းကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ချက်ချင်းထိပ်တိုက်တွေ့ရန် အခွင့်အလမ်း နည်းပါးသွားသောကြောင့်ပင်။

ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမသည် သာမန်သင်တန်းကျောင်းတစ်ခုထက် စစ်တပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပိုမိုစည်းကမ်းကြီးပြီး အဆောက်အအုံများမှာလည်း ခိုင်ခံ့ထည်ဝါလှသည်။ အပြင်ခန်းမသည် အခြေခံသိုင်းပညာနှင့် မှော်ပညာကို လေ့ကျင့်ပေးသော နေရာဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းပြည့်မီမှသာ အတွင်းခန်းမသို့ တက်လှမ်းခွင့် ရရှိကြသည်။

ယီပိုင်မင်းနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးမှာ ဝူကျိခန်းမ၏ အတွင်းခန်းမမှ အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်ကြပြီး ယွင်ရှန်းတို့ မှော်ဆေးရည်အုပ်စု ၁၃ မှ သူငယ်ချင်းများမှာမူ သိုင်းပညာအခြေခံ လုံးဝမရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အပြင်ခန်းမတွင်သာ တာဝန်ကျမည်ဖြစ်ရာ ယီပိုင်မင်းနှင့် ဆုံရန်အခွင့်အရေးမှာ အလွန်နည်းပါးသည်ဟု ယွင်ရှန်းက တွေးတောကာ စိတ်အေးနေမိသည်။

မွန်းလွဲတစ်နာရီခန့်တွင် သူတို့သည် မြို့မြောက်ဘက်ရှိ ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမ၏ ပင်မဂိတ်တံခါးကြီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် မှော်အကယ်ဒမီမှ ထောက်ခံစာကို တင်ပြပြီးနောက် အစောင့်များ၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ထင်းရှူးပင်နှင့် တောထန်းပင်များ ဝန်းရံထားသော ကျောက်ပြားခင်းလမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။

ဝူကျိခန်းမ၏ အဆောက်အအုံများမှာ တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါခြင်းမရှိဘဲ ရိုးရှင်းလှသည်။ အများစုမှာ ရိုးရိုးကြွေပြားမိုးထားသော အိမ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းလမ်းမအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာရာ လမ်းခွဲတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သုံးဦးလုံး အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လမ်းခွဲ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် လိပ်ပုံသဏ္ဌာန် ထွင်းထုထားသော ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ရှိနေသည်။ ထိုကျောက်လိပ်ကြီးမှာ အနည်းဆုံး ကီလိုဂရမ် ၅၀၀ ခန့် အလေးချိန်ရှိပြီး ၎င်း၏ကျောပေါ်တွင် ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမဟု စာလုံးကြီးလေးလုံး ရေးထိုးထားသော ရွှေရောင် သုံးခြေထောက်အိုးတစ်လုံး တင်ထားသည်။ ထိုအိုးအတွင်း၌ လက်မောင်းခန့်ရှိသော အမွှေးတိုင်ကြီးတစ်တိုင်ကို ထွန်းညှိစိုက်ထူထားသည်။

လမ်းခွဲ၏ ဘယ်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်တွင် ရာနှင့်ချီသော သိုင်းသင်တန်းသားများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်များရော၊ လူပျိုဖော်ဝင်စ လူငယ်များပါ ပါဝင်ပြီး ကျား၊ မ မရွေး အတန်းလိုက်၊ အုပ်စုလိုက် စနစ်တကျ ရှိနေကြသည်။ ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် သူတို့၏ ကျောပြင်များမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေတော့သည်။

သူတို့ လေ့ကျင့်နေသည်မှာ သိုင်းပညာ၏ အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်သော မြင်းစီးဟန် မတ်တပ်ရပ်ခြင်းပင်။ သူတို့၏ လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်များတွင်လည်း အသက်အရွယ်နှင့် ကျင့်ကြံဆင့်အလိုက် မတူညီသော သဲအိတ်များကို ချည်နှောင်ထားကြသည်။

ရွှေရောင်အိုးထဲမှ အမွှေးတိုင်မှာ အတော်လေး ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ သင်တန်းသားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တင်းမာနေပြီး ချွေးများမှာ နဖူးမှတစ်ဆင့် တစိမ့်စိမ့် စီးကျနေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှုအတားအဆီးကို ရောက်ရှိနေကြပြီး အချို့သော ကလေးငယ်များ၏ ခြေထောက်များမှာ သိသိသာသာ တုန်ယင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ အသံမထွက်ကြသလို ယွင်ရှန်းတို့ သုံးဦးကိုလည်း မော့ပင်မကြည့်ကြပေ။ လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော သူစိမ်းများကဲ့သို့ပင် သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။

ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမ၏ စည်းကမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် တင်းကျပ်လှပေသည်။ မှော်ဆရာများသည် မွေးရာပါပါရမီကို အခြေခံ၍ အသက်မွေးကြပြီး သိုင်းသမားများမှာမူ ဝီရိယနှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အခြေခံကြသည်ဟု ဆိုရိုးရှိသည်။ မဟာကျိုးနိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံး သိုင်းပညာသင်တန်းကျောင်း ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဝူကျိခန်းမသည် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအတွင်း သန်စွမ်းသော သိုင်းသမားပေါင်းမြောက်မြားစွာကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အောင်မြင်မှုလျှို့ဝှက်ချက်မှာ အမွေအနှစ်ထက် တင်းကျပ်လှသော ပညာရေးစနစ်နှင့် စည်းကမ်းကြောင့်ပင်။

ဝူကျိခန်းမတွင် သင်တန်းသားများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အလိုက် အတန်းများခွဲထားပြီး အဆင့်

အလိုက် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များကို သင်ကြားပေးသည်။ သို့သော် သိုင်းဂုဏ်ထူးဆောင်အဆင့်သို့ မရောက်မချင်း သင်တန်းသားတိုင်းသည် တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် လေ့ကျင့်မှုပြုလုပ်ရသည်။

ဝူကျိခန်းမ၏ နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ခန်း ၃ မျိုးရှိပြီး နံနက်ခင်း အသက်ရှူလေ့ကျင့်ခန်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သိုင်းစိတ်ဓာတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်ကာ မွန်းတည့်ချိန် အလေးမမြင်းစီးဟန်မှာ ခြေထောက်

ကြွက်သားများ သန်စွမ်းစေရန်နှင့် သိုင်းစိတ်ဓာတ် ပိုမိုခိုင်မာစေရန် အလေးဆွဲ၍ မတ်တပ်ရပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ညနေခင်း တိုက်ခိုက်ရေးလေ့ကျင့်ခန်းမှာ အမှန်တကယ် လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ပြိုင်ဘက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခြင်းပင်။

ယခုအချိန်မှာ မွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်သဖြင့် သင်တန်းသားအားလုံး အလေးဆွဲ၍ မြင်းစီးဟန် လေ့ကျင့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်အိုးထဲမှ အမွှေးတိုင် လုံးဝကုန်သွားမှသာ နားခွင့်ရမည်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ တစ်ဦးဦးက လမ်းခုလတ်တွင် လက်လျှော့ပါက ညနေခင်းလေ့ကျင့်ခန်းတွင် နှစ်ဆအပြစ်ပေးခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းတို့ သုံးဦးမှာ ယခုမှ စတင်ရောက်ရှိလာသူများဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။ သူတို့ သုံးဦး မှင်သက်စွာ ရပ်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူတို့၏ နားဘေးမှ လေတိုးသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ဝူကျိခန်းမ၏ ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော မာနကြီးလှသည့် လူငယ်သိုင်းသမားတစ်ဦး ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။

ထိုလူငယ်မှာ အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိပြီး သူ၏ သိုင်းစိတ်ဓာတ်မှာ အတော်ပင် အားကောင်းကြောင်း ယွင်ရှန်း ခံစားမိသည်။ သူသည် ယခင်က တွေ့ခဲ့သော ချန်ပိုင်တို့လောက် မတော်သော်လည်း ယွင်ရှန်း တွေ့ဖူးသမျှ ရွယ်တူသိုင်းသမားများထက်တော့ များစွာ သာလွန်သည်။

ထိုလူငယ်သည် လေ့ကျင့်ရေးတွင် မပါဝင်ဘဲ ယွင်ရှန်းတို့ သုံးဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော မှော်တောင်ဝှေးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ လှောင်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်လာတော့သည်။