အခန်း (၁၈၄)

ဤလေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမ၏ အပြင်ခန်းမမှ သိုင်းသမားများ ပုံမှန်လေ့ကျင့်ရာ နေရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတွေ့လိုက်ရသည့် လူငယ်မှာမူ အတွင်းခန်းမမှ ဖြစ်ကြောင်း သူ၏ ဝတ်စုံက သက်သေပြနေသည်။

ယွင်ရှန်း မှတ်မိသည်မှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဒုတိယခန်းမမှူး ကျန့်လိနှင့်အတူ ပါလာသော တပည့်များသည်လည်း ဤကဲ့သို့ ဝတ်စုံမျိုးကိုပင် ဆင်မြန်းထားကြသည်။

ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမတွင် ဝတ်စုံအရောင်ဖြင့် အဆင့်အတန်းကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားနိုင်သည်။

အတွင်းခန်းမမှာ နီရဲနေသောရွှေရောင်ဝတ်ရုံများကို ဆင်မြန်းကြကာ သင်တန်းသား ၅၀ ဦးခန့်သာရှိသည်။ အပြင်ခန်းမသည် ဖြူစင်သောဝတ်ရုံများကို ဆင်မြန်းကြကာ သင်တန်းသား ၅၀၀ ခန့်ရှိသည်။

အတွင်းခန်းမသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး မဟာသိုင်းဆရာအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး သိုင်းဂုဏ်ထူးဆောင်အဆင့်သို့ နီးကပ်နေသူ ဖြစ်ရမည်။ သိုင်းဂုဏ်ထူးဆောင် အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးမှာ အခြားနေရာများတွင် သိုင်းဆရာအဖြစ်ပင် လုပ်ကိုင်နိုင်သော အဆင့်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝူကျိခန်းမတွင် အစဉ်အလာတစ်ခုရှိသည်။ အတွင်းခန်းမရှိ အဆင့် ၂၁ မှ ၅၀ အတွင်းရှိသော သင်တန်းသားများသည် အလှည့်ကျစနစ်ဖြင့် အပြင်ခန်းမ၏ နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ခန်းများကို ကြီးကြပ်စစ်ဆေးရသည်။ ကြီးကြပ်နေစဉ်အတောအတွင်း ၎င်းတို့သည် သိုင်းဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် အာဏာရှိပြီး အမှားလုပ်သူများကို ကြိမ်းမောင်းခြင်းမှ ရိုက်နှက်အပြစ်ပေးခြင်းအထိ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အပြင်ခန်းမမှ သင်တန်းသားများသည် ဤစီနီယာအစ်ကိုကြီးများကို ကြွက်က ကြောင်ကိုမြင်သကဲ့သို့ အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့ကြရသည်။

ဒီလူက ဒီလောက်မာနကြီးပြီး လူတကာကို နှာခေါင်းရှုံ့ကြည့်နေရတာက မဆန်းတော့ပါဘူး။

"လေးစားအပ်တဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော်တို့က တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီကနေ လာတဲ့ ဖလှယ်ရေးကျောင်းသားတွေပါ။ ကျောင်းအပ်နှံတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်နေရာမှာ သွားလုပ်ရမလဲဆိုတာ လမ်းညွှန်ပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ"

ဂူဖုန်းသည် ဝူကျိခန်းမ၏ လေ့ကျင့်ရေးစနစ်ကို အထင်ကြီးနေသူဖြစ်ရာ ရှေ့မှ လူငယ်သိုင်းသမားကို အလွန်ရိုသေစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်၏ အမည်မှာ ကျန်းကျစ်ဖော်ဖြစ်ပြီး အတွင်းခန်းမတွင် အဆင့် ၃၄ ရှိသည်။ သူသည် မကြာသေးမီကမှ သိုင်းဂုဏ်ထူးဆောင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းကျစ်ဖော်၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ သူသည် ရန်လိုတတ်ပြီး အနိုင်ကျင့်လိုသူဖြစ်သည်။ အပြင်ခန်းမမှ အမျိုးသမီးသင်တန်းသားအချို့ကိုလည်း လက်ပါလေ့ရှိသလို သူ အမုန်းဆုံးအရာမှာ လှပဆန်းပြားသည့် မှော်ပညာများကို သုံးတတ်သော နုနယ်သည့်မှော်ဆရာများပင်

ကျန်းကျစ်ဖော်သည် ဂူဖုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်

လိုက်ပြီး အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "အကယ်ဒမီက လာတဲ့ မှော်ဆရာတွေလား... ဝူကျိခန်းမက မင်းတို့လို အပျော်တမ်း မှော်ဆရာတွေ လာကစားရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး"

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကုန်ပိုင်းကပင် တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီမှ ဖလှယ်ရေးကျောင်းသား သုံးဦး ရောက်ရှိလာမည်ဟူသော သတင်းမှာ ဝူကျိခန်းမ၏ အတွင်းခန်းမသို့ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

မူလက ဒုတိယခန်းမမှူး၏ စီစဉ်မှုအရ ဤကျောင်းသား သုံးဦးကို အတွင်းခန်းမ၌ တိုက်ရိုက်ကျင့်ကြံခွင့် ပေးရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အတွင်းခန်းမမှ သိုင်းသမားများ၏ အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်မှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် အခြေခံသိုင်းပညာပင် နားမလည်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု အားနည်းလှသော မှော်ဆရာ သုံးဦးကို သူတို့နှင့် တန်းတူထားခြင်းအပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယခန်းမမှူးမှာလည်း အများဆန္ဒကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ ထိုဖလှယ်ရေးကျောင်းသား သုံးဦးအား အပြင်ခန်းမတွင် အခြေခံခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခန်းများကို အရင်ဆုံး လုပ်ဆောင်စေရန်နှင့် စစ်ဆေးမှုအောင်မြင်မှသာ အတွင်းခန်းမသို့ ဝင်ခွင့်ပြုရန် ပြောင်းလဲသတ်မှတ်လိုက်ရသည်။ ဤသတင်းများကို နှစ်သစ်ကူးရန် အိမ်ပြန်သွားကြသော ဂူဖုန်းတို့ သူငယ်ချင်းတစ်သိုက်မှာ လုံးဝမသိရှိကြပေ။

"ဘယ်သူက မင်းရဲ့ စီနီယာလဲ... ဖယ်စမ်း"

ကျန်းကျစ်ဖော်သည် မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ ဂူဖုန်းကို တွန်းဖယ်ကာ လေ့ကျင့်နေသော သိုင်းသမားများဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားတော့သည်။ ဂူဖုန်းမှာမူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အရှက်တကွဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။

ယွင်ရှန်းနှင့် ချီယဲ့တို့မှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိကြသည်။ ဤလူမှာ အမှန်တကယ်ပင် မောက်မာလွန်းလှပေသည်။

"မင်းရဲ့ အောက်ပိုင်းက မခိုင်ဘူးဘဲ မနက်စာ မစားခဲ့ဘူးလား"

ကျန်းကျစ်ဖော်သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ယိုင်နဲ့နေသော အမျိုးသမီးသိုင်းသမားတစ်ဦး၏ ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် ကန်ချလိုက်ရာ သူမမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ရက်လဲကျသွားတော့သည်။

"မင်းရဲ့ ခါးမှာ အားမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် မိန်းမတွေ သိုင်းသင်တာ အလကားပဲလို့ ပြောတာပေါ့။ သွားစမ်း... ဘာတွေ လာလုပ်နေတာလဲ"

"မင်းခြေထောက်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တုန်နေရတာလဲ။ ဒါကို မြင်းစီးဟန်လို့ ခေါ်သလား"

သူသည် ကွင်းအတွင်း လှည့်ပတ်သွားလာရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သိုင်းသမား ၁၀ ဦးကျော်ကို အပြစ်ရှာကာ ကြိမ်းမောင်းပြီး သူတို့၏ ညနေခင်း လေ့ကျင့်ခန်းများကို နှစ်ဆတိုး၍ အပြစ်ပေးလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးသိုင်းသမားများကို ပိုမိုပစ်မှတ်ထား၍ နှိပ်စက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ လေ့ကျင့်ပေးခြင်းထက် အနိုင်ကျင့်ခြင်းဘက်သို့ ပိုမိုရောက်ရှိနေသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသအချို့ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းကျစ်ဖော်သည် အမျိုးသမီးသိုင်းသမားများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင်ပင် အရှက်အကြောက်မရှိဘဲ ခါးနှင့် တင်ပါးများကို ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ခြင်း၊ ရင်ဘတ်များကို ရိုင်းစိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေသည်ကို ယွင်ရှန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤလူမှာ တကယ့်ကို အကျင့်ပျက်ခြစားနေသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

မြင်းစီးဟန် လေ့ကျင့်နေကြသော အမျိုးသမီးများမှာ ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမဟရဲကြဘဲ နာကျည်းမှုကို ရင်ထဲ၌သာ မျိုသိပ်ထားကြရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်အိုးထဲမှ အမွှေးတိုင်မှာ လောင်ကျွမ်းကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သိုင်းသင်တန်းသားများအားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်ကြပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်ဟန်ကို ချက်ချင်းမဖြေလျှော့ရဲကြသေးပေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျင်မှုများ ရောယှက်လျက် ကျန်းကျစ်ဖော်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ကျန်းကျစ်ဖော်သည် အပြင်ခန်းမ၏ နည်းပြဖြစ်လာကတည်းက သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်အလိုမကျစေလျှင်ဖြစ်စေလေ့ကျင့်ခန်းကို စောစီးစွာ ရပ်နားလျှင်ဖြစ်စေ ညနေခင်းလေ့ကျင့်ခန်းများကို အဆမတန် တိုးမြှင့်တတ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းကျစ်ဖော်မှာ အလွန်ကျေနပ်အားရနေသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့အတွက် မွန်းတည့်ချိန်လေ့ကျင့်ခန်း ဒီမှာတင် ပြီးပြီ။ မှတ်ထားကြစမ်း... ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမကို ဝင်လာတဲ့သူတိုင်းဟာ အသန်မာဆုံးတွေထဲက အသန်မာဆုံးတွေပဲ။ ဒီနေရာဟာ အောက်တန်းစား မှော်ဆရာတွေနဲ့ ခွေးတွေ စိတ်ကြိုက် လာချင်တိုင်းလာ ထွက်ချင်တိုင်းထွက်လို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး"

ကျန်းကျစ်ဖော်က ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုလိုက်ရင်း ဘေးတွင် အနေခက်စွာ စောင့်နေကြသော ဂူဖုန်းတို့ သူငယ်ချင်း သုံးဦးကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောနိုင်ရတာလဲ"

အေးဆေးတည်ငြိမ်တတ်သော ဂူဖုန်းပင်လျှင် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ မှော်တောင်ဝှေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲတက်လာတော့သည်။

"ဘာလဲ... မကျေနပ်လို့လား။ တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီက အသုံးမကျတဲ့ ဖလှယ်ရေးကျောင်းသားလေး မင်းက ကျောင်းအပ်ချင်သေးတာလား"

ကျန်းကျစ်ဖော်က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ ထိုအခါ အပြင်ခန်းမမှ သိုင်းသမားများကလည်း လိုက်လံရယ်မောကြသဖြင့် ရယ်သံများမှာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ထိုရယ်သံများကို နားထောင်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လာသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အနိုင်ကျင့်မှုကို ငြိမ်ခံနေမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

"မှော်ဆရာတွေကို အောက်တန်းစားလို့ ပြောလိုက်တာလား...။ ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီ အောက်တန်းစားရဲ့ စွမ်းအားကို မင်း မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လား"

ယွင်ရှန်းက တည်ငြိမ်သော်လည်း စူးရှလှသော အသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ရယ်သံများမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျန်းကျစ်ဖော်၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ယွင်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ "မင်း... အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

လူရာပေါင်းများစွာ၏ လှောင်ရယ်သံများကြားတွင် ဂူဖုန်းမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ အရှက်တကွဲဖြင့် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဟင်းဟင်း..."

ထိုစဉ် လှောင်ပြောင်သံများကြားမှ ပြတ်သားကြည်လင်လှသော ရယ်သံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဂူဖုန်း... နင်မှားနေပြီ။ ငါက နင့်ကို လမ်းမေးခိုင်းတာလေ။ အခုတော့ နင်က ခွေးရူးတစ်ကောင်ကို သွားမေးနေတာကိုး။ သိတဲ့အတိုင်း ခွေးပါးစပ်က နတ်စကား ထွက်ပါ့မလား... နင်က ဘာလို့ သူ့အဆင့်အတန်းထိ ဆင်းပြီး စကားပြောနေတာလဲ"

ကျန်းကျစ်ဖော်၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးများမှာ ရုတ်တရက် ခဲသွားတော့သည်။ ထိုသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုလိုက်သူမှာ မှော်ဆရာ သုံးဦးအနက် တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးဖြစ်သည့် ယွင်

ရှင်ပင်။

သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ယွင်ရှန်း၏ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။ သို့သော် ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာကို အနီးကပ် မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ ကျန်းကျစ်ဖော်၏ မျက်လုံးများမှာ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အလိုအလျောက် စွဲငြိသွားတော့သည်။ ဝူကျိခန်းမအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများမှာ သိုင်းလေ့ကျင့်မှုကြောင့် ခါးတုတ်၊ ခြေတိုကာ ကြမ်းတမ်းကြသော်လည်း သူမမှာမူ နုနယ်သွယ်လျကာ လခြမ်းကွေးကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်နှာနှင့် စူးရှတောက်ပသော မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ကျန်းကျစ်ဖော်၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ရမ္မက်ဇောများ ကြွတက်လာပြီး ဒေါသများမှာ ချက်ချင်းပင် နှာခေါင်းသွေးယိုချင်စရာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် အပြုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"တကယ့်ကို... တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီမှာ အလှလေးတွေ ပေါတယ်ဆိုတာ နာမည်နဲ့တင် မဟုတ်ဘူးပဲ။ အလှလေး... နာမည် ဘယ်သူလဲဟင်။ ကျောင်းအပ်ချင်ရင် အစ်ကိုကြီးကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးလို့ ရတယ်နော်"

ထိုသို့ပြောရင်း ကျန်းကျစ်ဖော်သည် သူ၏ အဆီပြန်နေသော လက်ဖြင့် ယွင်ရှန်း၏ ပါးပြင်ကို ကိုင်ရန် ရုတ်တရက် လှမ်းလိုက်သည်။

သူသည် သိုင်းဂုဏ်ထူးဆောင် တစ်ဦးဖြစ်ရာ သာမန်မှော်ဆရာမလေး တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏လက်ကို ရှောင်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ သူမ၏ နူးညံ့လှသော ပါးပြင်ကို ထိတွေ့ရတော့မည်ဟု တွေးကာ သူ တံတွေးပင် မျိုချလိုက်မိသည်။

ယွင်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသမီးတောက်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဤလူမှာ တကယ့်ကို အရှက်မရှိလှပေ။

သို့သော် သူမ လက်မလှုပ်ရသေးမီမှာပင် သူမဘေးရှိ ချီယဲ့က တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ သူ၏ မှော်တောင်ဝှေးကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ မှော်ဝတ်ရုံအောက်မှ စိမ်းဖန့်ဖန့် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းကျစ်ဖော်ကို ဝန်းရံသွားတော့သည်။

ကျန်းကျစ်ဖော်သည် သိုင်းဂုဏ်ထူးဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ထိုမြူခိုးများမှာ အဆိပ်မှော်မြူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် လက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်ကာ သိုင်းစိတ်ဓာတ်ကို သုံး၍ လေပြင်းတစ်ချက် ဖန်တီးကာ မြူများကို ဖယ်ရှားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် အရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအတော်များများ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြီး အတော်ပင် အကျည်းတန်သွားခဲ့သည်။

ထိုအဆိပ်မြူများမှာ ဘေးရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ ၎င်းတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သွားကြသည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော အဆိပ်မှော်ပညာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းကျစ်ဖော်မှာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"အစောင့်တွေ..."

ကျန်းကျစ်ဖော်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ အပြင်ခန်းမမှ သိုင်းသမား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပြေးထွက်လာပြီး ချီယဲ့ကို ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။

"ဒီကောင်ကို ဖမ်းစမ်း။ သူက ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ အမည်မသိ မှော်ပညာကို သုံးခဲ့တယ်။ ဝူကျိခန်းမထဲမှာ မှော်ပညာ မသုံးရဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်းကို သူတို့ ချိုးဖောက်လိုက်ပြီ"

အပြင်ခန်းမမှ သိုင်းသမား အုပ်စုကြီးမှာ ချီယဲ့ကို ဝိုင်းရံထားကြပြီ ဖြစ်သည်။