အခန်း (၁၈၇)

စည်ကားနေသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ကြီးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လိုင်ဟုတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"ဟုကျိ... နင်က ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ"

ယွင်ရှန်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

"မမကြီး... အခြေအနေတွေကို နောက်မှ ရှင်းပြမယ်။ ကျွန်တော်လည်း အခု ဝူကျိခန်းမရဲ့ သင်တန်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ အခု ခန်းမထဲမှာ ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်နေပြီ။ ကျွန်တော်သွားကူညီရမယ်"

ထိုသို့ပြောကာ လိုင်ဟုသည် သားရဲဟောက်သံများ ကြားရာဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားပြန်သည်။

ယွင်ရှန်း၊ ဂူဖုန်းနှင့် ချီယဲ့တို့လည်း လိုင်ဟုနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ခန်းမအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ဝူကျိခန်းမ၏ အတွင်းခန်းမရော အပြင်ခန်းမမှပါ သိုင်းသမားများစွာ စုရုံးရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့သို့ တိုးမလာရဲကြပေ။

မြင်ကွင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား ယဲ့ပေလျန်နှင့် သူ၏ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရောက်ရှိနေကြသည်။ သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ သွေးအိုင်ထဲတွင်မူ ယခင်က ယွင်ရှန်း လမ်းပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့ရသည့် မြေကမ္ဘာဝက်ဝံသို့မဟုတ် သွေးတိမ်တိုက်သားရဲကြီးမှာ သေဆုံးလျက် လဲကျနေသည်။ သားရဲကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဓားဒဏ်ရာများနှင့် မှော်တိုက်ကွက် ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေသည်မှာ ဝိုင်းဝန်းသတ်ဖြတ်ခံထားရကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသား ယဲ့ပေလျန်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လမ်းပေါ်တွင် ယီပိုင်မင်း၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ထိုသားရဲကြီးကို လုယူရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဒုတိယခန်းမမှူး ကျန့်လိက လက်မခံခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ကျန့်လိနှင့် ပုကျိုရှောင်းတို့ မြို့ပြင်သို့ ထွက်သွားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ယဲ့ပေလျန်သည် သူ၏ အထူးတပ်ဖွဲ့များနှင့်အတူ သားရဲကြီးကို လာရောက်လုယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝူကျိခန်းမမှ လူများက ခွင့်မပြုဘဲ ခုခံရာမှ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားကာ သားရဲကြီးမှာ အသတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ချန်ပိုင်... မင်းက ငါ့လို အိမ်ရှေ့မင်းသားတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ မင်းတို့ ပုန်ကန်ချင်နေတာလား"

ယဲ့ပေလျန်သည် ယနေ့တွင် အစီအစဉ်တကျ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များထဲတွင် သိုင်းဂုဏ်ထူးဆောင်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော ပညာရှင် သုံးဦး ပါဝင်သည်။ လက်ရှိ ဝူကျိခန်းမတွင် ချန်ပိုင်နှင့် ယီပိုင်မင်းတို့သာ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ အင်အားနှင့် ယှဉ်လျှင် အသာစီးရနိုင်မည်ဟု တွက်ဆထားပုံရသည်။

ချန်ပိုင်သည် သေဆုံးနေသော သားရဲကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်ဝဲလျက် ရှိနေသည်။

"ဒါက... မဟာကျိုးနိုင်ငံရဲ့ ရတနာတစ်ပါးပဲ။ မင်းသားက ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ"

ယဲ့ပေလျန်ကမူ မောက်မာစွာဖြင့် "ငါမရတဲ့အရာကို ဘယ်သူမှ မရစေရဘူး။ ဝူကျိခန်းမက ငါ့အမိန့်ကို ဖီဆန်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒါဟာ သင်ခန်းစာပဲ" ဟု ပြောကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယီပိုင်မင်းကို လိုက်ရှာမိသည်။

ယဲ့ပေလျန်၏ စရိုက်မှာ သူလိုချင်လျှင် မရရအောင် ယူတတ်သူဖြစ်သည်။ မိန်းမဖြစ်စေ ယခုကဲ့သို့ သွေးတိမ်တိုက်သားရဲဖြစ်စေ သူအပိုင်စီးလိုသည်။

"နောင်တော်ကြီး... နောင်တော် မှားနေပြီ။ အခုနက ချန်ပိုင်က နောင်တော့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားတာမဟုတ်ဘဲ သားရဲကြီးက နောင်တော့်ကို ဒဏ်ရာမပေးနိုင်အောင် တားဆီးပေးခဲ့တာပါ"

လူအုပ်ကြားမှ ယီပိုင်မင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံမှာ သူ့ကို ပိုမိုထင်ရှားစေပြီး အားလုံး၏ အာရုံမှာ သူ၏အသံကြားသည်နှင့် သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် အပယ်ခံဘဝဖြင့် နေခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါမှာ မှေးမှိန်သွားခြင်း မရှိပေ။

"ဟွန်း... ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီ သားရဲကြီးကို ငါ့လက်ထဲ အပ်လိုက်တော့"

အိမ်ရှေ့မင်းသား ယဲ့ပေလျန်သည် ယီပိုင်မင်း ပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်းက သူ့ကိုသာ အာရုံစိုက်သွားကြသည်ကို မြင်သောအခါ မနာလိုစိတ်များ ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်း ယီပိုင်မင်းသည် နိုင်ငံအတွက် သားရဲများစွာ ဖမ်းဆီးပေးခဲ့ပြီး ပြည်သူများကြားတွင် ပိုင်မင်းဘုရင်ဟူသော အမည်မှာ ပိုမိုကျော်ကြားလာခဲ့ရာ အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ နေရာကို ခြိမ်းခြောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီသားရဲကြီးက ဝူကျိခန်းမရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပါ။ ခန်းမမှူးနဲ့ ဒုတိယခန်းမမှူး မရှိတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ လွယ်လွယ်နဲ့ ပေးအပ်လို့ မရပါဘူး"

ယီပိုင်မင်း၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသည်။

"ဟာသပဲ။ ဒီကောင်းကင်အောက်က အရာအားလုံးဟာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ပိုင်တာပဲ။ မဟာကျိုးနိုင်ငံထဲက မြက်တစ်ပင်၊ သဲတစ်ပွင့်ကအစ ငါတို့ တော်ဝင်မိသားစု ပိုင်တာ။ မင်း သားရဲအချို့ ဖမ်းပေးနိုင်ရုံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မကြီးနဲ့။ ဝူကျိခန်းမက မင်းရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံလို့လည်း မထင်နဲ့။ ဒီသားရဲက ငါ့ဟာပဲ ဘယ်သူမှ လုလို့မရဘူး။ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်မယ်ဆိုရင် မင်းကို ဒီနေ့ ကွပ်မျက်ပစ်မယ်"

အိမ်ရှေ့မင်းသား ယဲ့ပေလျန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များက ယီပိုင်မင်းကို ဝိုင်းရန် အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။ ယွင်ရှန်း ရောက်လာချိန်တွင် ဤညီအစ်ကို နှစ်ဦး၏ တင်းမာနေသော အခြေအနေကို ကွက်တိမြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက ယီပိုင်မင်းနှင့် အိမ်ရှေ့မင်းသားတို့ တိုက်ခိုက်တော့မည်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် ယီပိုင်မင်း၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ မီးခိုးရောင် မျက်ဝန်းများမှာ မုန်တိုင်းမလာမီ ကောင်းကင်ယံအလား အရောင်ပြောင်းသွားသည်။

"နောင်တော်ကြီး... ဒီသားရဲကြီးကို ဘာလို့ ဝူကျိခန်းမကို ပို့ခဲ့လဲဆိုတာ နောင်တော် သိပါသလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးကြောခြင်းအတွက်ပဲလို့ တကယ်ထင်နေတာလား"

ယီပိုင်မင်းက သူ၏နောက်ကွယ်မှ ရာနှင့်ချီသော သိုင်းသမားများကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ဒီသိုင်းသမား ရာပေါင်းများစွာဟာ မဟာကျိုးနိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ် ဒေါက်တိုင်တွေပဲ။ မကြာသေးမီ နှစ်တွေအတွင်းမှာ ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ အင်အားတွေ ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့တယ်။ ဝူကျိခန်းမဟာ သိုင်းသမားတွေကို မွေးထုတ်ပေးတဲ့ နေရာပဲ။ သွေးတိမ်တိုက် သားရဲတစ်ကောင်တည်းနဲ့တင် ဒီသိုင်းသမား ရာပေါင်းများစွာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါဟာ ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ မပြိုလဲနိုင်တဲ့ အုတ်မြစ်ပဲ။ ပိုမိုသန်မာတဲ့ မဟာကျိုးနိုင်ငံ ဖြစ်လာဖို့ဆိုရင် ဒီသားရဲကြီးက မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်"

ယီပိုင်မင်း၏ စကားများမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားပြီး သိုင်းသမားများ၏ ရင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူသည် သားရဲကြီးကို မိမိကိုယ်ကျိုးအတွက် မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံနှင့် သိုင်းသမားများ အကျိုးအတွက် ကာကွယ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းပင်။

သားရဲကြီး၏ သွေးနှင့် အသားများမှာ သိုင်းသမားများအတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ဆေးဝါးများ ဖြစ်ကြသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် မိမိ၏ မာနအတွက် သားရဲကြီးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ယီပိုင်မင်းကမူ ထိုသေဆုံးမှုကိုပင် သိုင်းသမားများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို လှုံ့ဆော်ရန် အသုံးချလိုက်သည်။

"နောင်တော်ကတော့... ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန္ဒအတွက် နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ"

ယီပိုင်မင်းက အေးစက်စွာ ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်ရာ အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့်ရော အရှက်ရမှုကြောင့်ပါ နီမြန်းလာတော့သည်။

"မဟာကျိုးနိုင်ငံ ပိုမိုသန်မာလာဖို့ဆိုရင်... သွေးတိမ်တိုက်သားရဲပဲ ရှိတယ်"

ယီပိုင်မင်း၏ ထိုစကားလုံးများသည် တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဝူရွှမ်းဝူကျိခန်းမအတွင်း လှိုင်းတံပိုးပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ ဂယက်ထသွားစေတော့သည်။

ခန်းမအတွင်းရှိ သိုင်းသမားများ၊ အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် မိသားစုများမှ လာကြပြီး အဖိုးတန်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် သားရဲသွေးများကို မသုံးစွဲနိုင်ကြသော သူများ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ လှိုက်တက်လာကြသည်။ ဒုတိယခန်းမမှူး ကျန့်လိသည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ရက်များတွင်ပင် အပင်ပန်းခံကာ သွေးတိမ်တိုက်သားရဲကို သွားရောက်ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးရန်အတွက် ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်သွားကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ စည်းစိမ်ချမ်းသာများကြား၌ ဇိမ်ခံနေပြီး အကောင်းဆုံး ဆေးဝါးများကို သုံးစွဲနေရသော အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် လိုအပ်သော သားရဲကြီးကိုပင် လာရောက်လုယူနေခြင်းက သူ့ကို အလွန်ပင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူတစ်ဦးအဖြစ် ထင်ရှားသွားစေသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသား ယဲ့ပေလျန်မှာ ခဏတာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ရာနှင့်ချီသော သိုင်းသမားများ၏ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် အလွန်ပင် အနေရခက်လာတော့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များပင်လျှင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"တော်ဝင်မိသားစုချင်းအတူတူ ပိုင်မင်းဘုရင်ကတော့ နိုင်ငံအတွက် ကြိုးစားနေတာပဲ"

သူတို့ တွေးနေကြသည်။

ယဲ့ပေလျန်သည် ယီပိုင်မင်း၏ အကွက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုသားရဲကြီးကို ဆက်လက်အတင်းအကျပ် ယူဆောင်သွားပါက တစ်နိုင်ငံလုံး၏ အကျိုးကို လျစ်လျူရှုသော တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ဝူကျိခန်းမတစ်ခုလုံးကို ရန်သူဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် မယူဘဲ ပြန်သွားလျှင်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ အဖတ်ဆယ်မရအောင် ပျက်စီးပေတော့မည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ချန်ပိုင်သည်လည်း အခွင့်ကောင်းကို လက်လွတ်မခံဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်ကြွေးလိုက်သည်။

"မဟာကျိုးနိုင်ငံ ပိုမိုသန်မာလာဖို့ဆိုရင်... သွေးတိမ်တိုက်သားရဲပဲ ရှိတယ်"

ထိုအသံနောက်တွင် သိုင်းသမား ရာပေါင်းများစွာကလည်း လိုက်လံအော်ဟစ်ကြရာ အသံများမှာ မြစ်ရေလှိုင်းများအလား တစ်ဟုန်ထိုး တိုးလာတော့သည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် လူအုပ်ကြီး၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရပြီး သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များကပင် သူ့ကို အထင်သေးသလို ကြည့်နေကြသဖြင့် ဒေါသများမှာ ရင်ထဲ၌ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ အကျပ်ရိုက်နေတော့သည်။

ဤပြဇာတ်တစ်ခုလုံးမှာ ယီပိုင်မင်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ဘေးမှ ကြည့်နေရင်း မဟာကျိုးနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ဤကဲ့သို့သော အိမ်ရှေ့မင်းသားမျိုးကို ဘယ်လိုများ ရွေးချယ်ခဲ့ပါလိမ့်ဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိသည်။

ဤကဲ့သို့သော အိမ်ရှေ့မင်းသားမှာ ယီပိုင်မင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် အဝေးကြီးပင် လိုသေးသည်။ ဝက်တစ်ကောင်က မြေခွေးတစ်ကောင်ကို တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် ဗျူဟာမှာ လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။