ပန်းချီလိပ်တစ်ခု
Vol. 12 Ch. 112
၎င်း၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါမှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့သည်။
“ဟိန်း... ”
ကံမကောင်းစွာဖြင့် နှင်းမုန်တိုင်းဝက်ဝံမှာ သူတို့ကို အသက်ရှူချောင်ရန် အခွင့်အရေးပေးမည် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အပျက်အစီးများကြားမှ ကောင်းကင်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်လာ၏။
“ဝုန်း... ”
၎င်း၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်သော နင်းခြေမှုကြောင့် ဒိုမီနိုပြားများကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုလဲသွားရတော့သည်။
“ဟိန်း... ”
နှင်းမုန်တိုင်းဝက်ဝံမှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၊ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ ၎င်း၏ ဧရာမ ဝက်ဝံလက်သည်းကြီးဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
“ဝူး... ”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ၎င်း၏လက်ထဲ၌ ဧရာမ ရေခဲလှံချွန်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
“ရှူး... ”
လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ထိုရေခဲလှံမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်ကာ ကျန်ရှိနေသော လူအနည်းငယ်ထံသို့ အရှိန်အဝါဖြင့် ပြေးဝင်သွား၏။
“မကောင်းတော့ဘူး... မြန်မြန် ရှောင်ကြ ”
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ချင်းယွင် က အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ အလျင်အမြန်ပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြ၏။
သို့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် အနီးဆုံး၌ ရှိနေသော ကောင်းကင်အရှင်သခင် ရွှင်ယန် မှာမူ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်ချေ။ ဧရာမ ရေခဲလှံ၏ အစွန်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို တိုက်ရိုက် ပွတ်တိုက်သွားတော့သည်။
“ဖတ်... ”
ချက်ချင်းပင် ရွှင်ယန်၏ ခါးအောက်ပိုင်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။
“အား... ငါ့ခြေထောက်တွေ... ငါ့ခြေထောက်တွေ... ”
နာကျင်လှသော အော်ဟစ်သံမှာ သူ၏နှုတ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
“ရွှင်ယန် ”
“တောက်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် မြန်နေရတာလဲ ”
“သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အရင်ကထက် နှစ်ဆမက ပိုများလာပြီ ”
လူတိုင်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ဝိညာဉ်ပင် လွင့်မတတ် ဖြစ်သွားကြ၏။ အစွမ်းထက်လွန်းလှသည် ၊ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လွန်းလှသည် ၊ မည်သို့များ ဤမျှအထိ စွမ်းအားကြီးနေနိုင်သနည်း။
“အမလေး... ခင်ဗျားတို့က ဘာကို ငေးကြည့်နေကြတာလဲ... ပြေးကြလေ ”
လုံယွီရှင်း ကမူ ပို၍ လက်တွေ့ကျ၏။ သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ၊ သူ၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များနှင့် တာအိုအလျင်နှုန်းအတတ်များကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုကာ ဝေးရာသို့ အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
ရှီးကျန့် မှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မဆိုင်းမတွပင် လုံယွီရှင်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွား၏။
“ပြေးကြ... ”
“မြန်မြန် ပြေးကြ... ”
“အမြန်သွားတော့... ”
ချင်းယွင် ၊ သက်ရှိဗုဒ္ဓ တိန့်ကျန်း နှင့် အခြားသူများသည်လည်း မဆိုင်းမတွပင် တာအိုအတတ်များကို အသုံးပြု၍ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။
“ဟိန်း... ”
သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်၌ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားလာ၏။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းမုန်တိုင်းဝက်ဝံမှာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဆုံးမရှိသော အအေးဓာတ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။
ထိုအအေးဓာတ်စွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ အလျင်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် လူတိုင်းကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း လွှမ်းခြုံသွား၏။ အရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသော ရှီးကျန့်ပင်လျှင် မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ချေ။
သို့သော် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ၊ သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစိမ့်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး အခြားသော ထူးခြားမှုကိုမူ မခံစားရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် နောက်တစ်ခဏ၌ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူတို့ သိရှိလိုက်ရ၏။
“ဝူး... ”
လှိုင်းတွန့်တစ်ခုနှင့်အတူ ဆယ်ကီလိုမီတာ ပတ်လည်အထိ ပြန့်ကားသွားသော စွမ်းအင်များမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဧရာမ ရေခဲအတားအဆီးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ရောက်ရှိနေသူတိုင်းကို အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်လိုက်၏။
ထိုရေခဲများမှာ ယခင်က တွေ့ခဲ့ရသော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသည့် ရေခဲထုကြီး ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရေခဲထုကြီး ၊ သူတို့အားလုံး စုပေါင်း၍ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှသာ အစအနလေးတစ်ခုကို ပဲ့ကြွေအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြ၏။ ယခုမူ ၎င်း၏ ထုထည်မှာ ယခင်ကထက် နှစ်ဆမက ပို၍ ထူထဲနေတော့သည်။ ဤမျှကြီးမားသော ဧရိယာကို သူတို့ မည်သို့များ ဖောက်ထွက်နိုင်မည်နည်း။
“အားလုံး ပြီးသွားပြီ... သူက ငါတို့ကို ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ပြီး သတ်တော့မှာပဲ ”
ဤအခိုက်အတန့်၌ လုံယွီရှင်းက မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဆိုလိုက်တော့သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် ယနေ့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသူအားလုံး သေဆုံးကြရတော့မည်။
“ဝေါင်း... ”
နှင်းမုန်တိုင်းဝက်ဝံမှာလည်း အောင်နိုင်သူတစ်ဦးအလား ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ ဤအတားအဆီးကို ဖန်တီးလိုက်သဖြင့် ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသော်လည်း ၊ ရောက်ရှိနေသူများကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်လှသည်။ ၎င်း၏ ယခင်က ဒဏ်ရာများမှာလည်း ရေခဲဝိညာဉ်ခန္ဓာကြောင့် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
“ဝေါင်း... ”
နောက်တစ်ခဏ၌ ထပ်မံ၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၊ နှင်းမုန်တိုင်းဝက်ဝံမှာ အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း မရှိတော့သော ကောင်းကင်အရှင်သခင် ရွှင်ယန်ကို ၎င်း၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ သူတို့၏ အနာဂတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား တုန်လှုပ်သွားကြရ၏။
“အော်မိတော်ဖော်... ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ဒီမှာပဲ သေကြရတော့မှာ ထင်ပါရဲ့ ”
သက်ရှိဗုဒ္ဓ တိန့်ကျန်းက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်တော့သည်။ ဤဘဝမှာ စတင်ရုံမျှသာ ရှိသေးသဖြင့် သူ မကျေနပ်နိုင်ပါသော်လည်း ၊ အခြား မည်သို့ တတ်နိုင်မည်နည်း။
“ကြည့်ရတာ... ငါတို့ အဲဒီတိုက်ကွက်ကိုပဲ သုံးရတော့မယ် ထင်တယ် ”
နောက်ဆုံး၌ ချင်းယွင်က ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်။
“သက်ရှိဗုဒ္ဓ တိန့်ကျန်း... မိတ်ဆွေငယ် ရှီးကျန့် ၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က သူ့ကို ခဏလောက် ထိန်းထားပေးနိုင်မလား ”
ချင်းယွင်က အော်ဟစ်၍ မေးလိုက်၏။ သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“ခဏလောက်လား... အနည်းငယ်တော့ အန္တရာယ်များတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ် ”
ရှီးကျန့်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး ၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အတွေးများဖြင့် လှုပ်ရှားနေ၏။
“အော်မိတော်ဖော်... ကြည့်ရတာ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ချင်းယွင်မှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိပုံရတယ် ၊ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်ုပ်လည်း အသက်နဲ့လဲပြီး အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးပါ့မယ် ”
သက်ရှိဗုဒ္ဓ တိန့်ကျန်းက လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ရာ ၊ သူ၏ အကြည့်များမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း စူးရှသွား၏။
“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ် ၊ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ကျန့်... လု... ၊ ‘စန်းချင်း’ နတ်ဘုရားပင့် အစီအရင်အတွက် ပြင်ကြ ”
ချင်းယွင်က ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်လိုက်ပြီးနောက် ၊ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လူနှစ်ဦးကို ဟိန်းဟောက်၍ အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။ သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းမှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြ၏။ ဟုတ်ပါသည် ၊ ‘စန်းချင်း’ နတ်ဘုရားပင့် အစီအရင် ရှိနေသေးသည်။
“ကောင်းပြီ ”
ကျန့်တောက်ရန် ကလည်း စကားအပို မဆိုတော့ချေ။
“ဟားဟား... ငါ့ဘဝမှာ မင်းနဲ့အတူ နတ်ဘုရားပင့်ရမယ့်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး ”
လုံယွီရှင်းကလည်း အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မဆိုင်းမတွပင် သူတို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှနေ၍ ပန်းချီလိပ်တစ်ခုစီကို ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။
“လုံဟူတောင်က ကျန့်တောက်ရန်... မြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ‘ရှန်းချင်း’ ကို ပင့်ဖိတ်ပါတယ် ”
ကျန့်တောက်ရန်မှာ မဆိုင်းမတွပင် အော်လိုက်ပြီး ၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ ပန်းချီလိပ်ကို အပြင်သို့ ဝေ့ယမ်းပစ်လိုက်တော့သည်။
“ဝူး... ”
တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဆယ်မီတာကျော် ရှည်လျားသော ပန်းချီလိပ်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့၏။ ထိုပန်းချီလိပ်ပေါ်၌ မြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်ဘုံအရှင်၏ နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။
“ဝူး... ”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုနတ်ဘုရားပုံရိပ်မှနေ၍ ငြိမ်သက်အေးချမ်းလှသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။
“ဝေါင်း... ”
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ နှင်းမုန်တိုင်းဝက်ဝံ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားရတော့သည်။ သာမန်လူများထက် သာလွန်သော ဉာဏ်ရည်ရှိသည့်အလျောက် ၊ ဤနံစော်နေသော တာအိုဘုန်းကြီးများမှာ နတ်ဘုရားကို ပင့်ဖိတ်တော့မည်ဆိုသည်ကို ၎င်းက ချက်ချင်းပင် သိရှိလိုက်၏။ ၎င်းသည် မဆိုင်းမတွပင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး ကျန့်တောက်ရန်ထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။
“မဟာ အနန္တတန်ခိုးတော် ”
သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်၌ အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ ခံ့ညားထည်ဝါလှသော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ နောက်တစ်ခဏ၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော လက်ဝါးတော်ကြီးတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာတော့သည်။ ၎င်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ ပျက်စီးတော့မည့်အလား ဖြစ်နေ၏။
“ဝေါင်း... ”
နှင်းမုန်တိုင်းဝက်ဝံသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ၎င်း၏ ဝက်ဝံလက်သည်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။
“ရှူး... ”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေနှင်းများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ၊ ဧရာမ သားရဲလက်သည်း ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံရှိ လက်ဝါးတော်ကြီးထံသို့ ပြေးဝင်သွား၏။
“ဝုန်း... ”
တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တိုက်ကွက်နှစ်ခုမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့မိသွားပြီး ၊ ကောင်းကင်ယံ၌ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။ အနီးဆုံး၌ ရှိနေသော နှင်းမုန်တိုင်းဝက်ဝံမှာ ပြင်းထန်လှသော တုန်ခါလှိုင်းကြောင့် မြေပြင်သို့ လွင့်စင်ကျသွား၏။
“ဝုန်း... ”
မြေကမ္ဘာကို တုန်ခါစေသော အသံကြီးနှင့်အတူ ၊ ဧရာမ နှင်းမုန်တိုင်းဝက်ဝံကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး ၊ ကြီးမားလှသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။
“ဂျိန်း... ဂျိန်း... ”
သို့သော်လည်း ကိစ္စများမှာ ဤမျှနှင့် မပြီးဆုံးသေးချေ။ ရှီးကျန့်သည် ကောင်းကင်အဆင့် ‘ဝိညာဉ်ပေါက်ကွဲစေသော ဆေးလုံး’ တစ်လုံးကို တိုက်ရိုက် မျိုချလိုက်ရာ ၊ သူ၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း မြင့်တက်လာတော့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏လက်များမှာလည်း တာအိုလက်ဟန်များကို အလျင်အမြန်ပင် ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။
“ကျောက်စိမ်းနုရောင် ‘ယွီချင်း’ ၊ မူလ အပြာရောင် စွမ်းအင်... စစ်မှန်သော ဂါထာတော်၏ ကတိကဝတ် ၊
အခြေအနေများ ပြောင်းလဲလျက် ၊ အမှန်တရားအတွင်းသို့ ပေါင်းစည်းစေ ၊
မိုးကြိုးငါးဖြာ... မိုးကြိုးငါးဖြာ... ‘ဟွမ်နင်’ ထံသို့ အလျင်အမြန် စုစည်းစေ ၊
မြူခိုးများ ပြောင်းလဲကာ... ဟိန်းဟောက်သော လျှပ်စီးနှင့် လျင်မြန်သော မိုးကြိုးများအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာစေ ”