အခန်း (၁၂၂)

လီကျင်းဌာန စစ်သည်နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာများကို ငုံ့ကြည့်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြောက်လန့်တကြား အကြည့်များကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ သေဆုံးသွားကြသည်။

ရုတ်တရက် အခန်းတစ်ခုလုံး သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လီကျင်းဌာန၏ တပ်မှူးငယ် တစ်ဦးနှင့် အလံကိုင်အရာရှိ တစ်ဦးသည် ပိုင်ယွီချင်းနှင့် လီကျင်းဌာန စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပစ်သတ်ခံလိုက်ရသည်။

၁၆ နှစ်အရွယ် ချွေ့နျန်သည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး ဘောင်းဘီထဲတွင် ဆီးပါချလိုက်သည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြှားသည် သူ့ပါးပြင်ကို ရှပ်ထိသွားခဲ့ပြီး တစ်စက္ကန့်မျှ သူ သေတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သေမင်းနှင့် တကယ် နီးကပ်စွာ ပွတ်တိုက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“လက်နက်တွေ အခုချက်ချင်း ချထားလိုက်။ ခုခံဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ခြွင်းချက်မရှိ သတ်ပစ်မယ်။” တုပိုင် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ပိုင်ယွီချင်းလည်း ခြွင်းချက် မရှိဘူး။”

ချက်ချင်းပင် အခန်းတွင်းနှင့် အပြင်ရှိ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာသည် လေးနှင့် မြှားများကို မြှောက်ပြီး ပိုင်ယွီချင်းနှင့် အခြားသူများကို ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

လီကျင်းဌာန တပ်မှူး ပိုင်ယွီချင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး တုပိုင်ကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“တုပိုင်… မင်း ရူးသွားပြီ…” ပိုင်ယွီချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ငါ့လီကျင်းဌာနက လူကို သတ်လိုက်တာက စစ်ပွဲ စတင်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက ငါ့လီကျင်းဌာနကို စစ်ကြေညာလိုက်တာပဲ။ မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီက မင်းလို မိန်းမစိုးလေး တစ်ယောက်က အမှုန့်ဖြစ်သွားရင်တောင် ဒီလို တာဝန်မျိုး မယူနိုင်ဘူး။ မင်း သေပြီ။ မင်း သေပြီ…”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ပြောပြီးသားလေ။ ငါ သတ်ရဲမှတော့ ဘယ်လို တာဝန်မျိုးမဆို ယူဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။”

“ငါ့မွေးစားအဖေ လီဝမ်ဟွေ့ ကွမ်ရှီးက ထွက်ခွာမသွားခင် မှာခဲ့တယ်။ သေချာ စဉ်းစားပြီး လုပ်ရင် ဘာမဆို လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်တဲ့။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက ဘယ်လို အကျိုးဆက်မျိုးကိုမဆို တာဝန်ယူလိမ့်မယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ လီကျင်းဌာနက တပ်မှူးငယ် တစ်ယောက်နဲ့ အလံကိုင်အရာရှိ တစ်ယောက် သေလို့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးနဲ့ စစ်ခင်းချင်တယ် ဆိုရင် ငါ စကားနည်းနည်းပဲ ပြောမယ်။ ကြိုက်သလိုသာ လုပ်။ စစ်တိုက်ချင်ရင် တိုက်လိုက်။”

ချက်ချင်းပင် လီကျင်းဌာန တပ်မှူး ပိုင်ယွီချင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့တွင် စစ်ပွဲ စတင်ရန် အခွင့်အာဏာ မရှိပေ။

“အကယ်၍ ငါ့အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက နည်းနည်းလေး နောက်ဆုတ်လိုက်ရင် ငါက ခွေးမသားပဲ။” တုပိုင် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အခု ဘယ်သူ ရှိသေးလဲ။ ငါ့အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက ချွေ့နျန်ကို ဖမ်းတာ တားရဲတဲ့သူ ဘယ်သူ ရှိသေးလဲ။ ရှေ့ထွက်ခဲ့။”

အခန်းတစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ အသံတစ်သံမျှ မထွက်လာပေ။ ပိုင်ယွီချင်းမှလွဲ၍ အခြားသော လီကျင်းဌာန စစ်သည်များသည် အသက်ရှူပင် အောင့်ထားကြသည်။

ပါရမီရှင် လူငယ် ချန်ဖိန်သည် ဤအရာ အားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်နှာ နီရဲလာပြီး တုပိုင်ကို အကန့်အသတ်မဲ့ လေးစားကြည်ညိုမှုဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

စစ်မှန်သော ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤသည်မှာ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သော အရာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချွေ့နျန်ကို ဖမ်းဆီးခြင်းသည် အစပြုရုံ သက်သက်သာ ရှိသေးကြောင်း တုပိုင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ပိုင်ယွီချင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “လီစန်း၊ လီစစ်။ မင်းတို့ ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးရဲ့ တပ်မှူးငယ်လီနဲ့ တပ်မှူးငယ်ကျန်း။ မင်းတို့ တုပိုင်ကို ဒီလို ထင်တိုင်းကြဲခွင့် ပေးထားတော့မှာလား။ အကယ်၍ မင်းတို့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးနဲ့ လီကျင်းဌာနကြား စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် လုပ်ခဲ့ရင် မင်းတို့လည်း အမှုန့်ချေခံရလိမ့်မယ်။”

ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ တပ်မှူးငယ်နှစ်ဦး ဖြစ်သော လီစန်းနှင့် လီစစ်တို့သည် တိုက်ရိုက် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်ကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့က သခင်လေးရဲ့ ဦးဆောင်မှုနောက်ကိုပဲ လိုက်မှာပါ။”

ဤသဘောထားသည် ပိုင်ယွီချင်းကို ချက်ချင်း မှင်သက်သွားစေသည်။

လီဝမ်ဟွေ့သည် တုပိုင်ကို အစွန်းရောက်သည်အထိ အလိုလိုက်ခဲ့သည်။ သူ ကွေ့လင်မှ မထွက်ခွာမီ ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးရှိ တပ်မှူးများနှင့် တပ်မှူးငယ်များ အားလုံးကို ဆင့်ခေါ်ပြီး တုပိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောကြားခဲ့သည်။

“ဒါ ငါ့သားပဲ။ သူ့ဆန္ဒက ငါ့ဆန္ဒပဲ။”

ထို့ကြောင့် တုပိုင်သည် ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ အရာရှိများကို လွယ်ကူစွာ ကွပ်ကဲနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ဘူး… ပိုင်ယွီချင်း။” တုပိုင် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မောက်မာနေတာက ခင်ဗျားတို့ လီကျင်းဌာနပါ။ ကျွန်တော်တို့က ခုခံကာကွယ်ပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရုံ သက်သက်ပါ။”

“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကျွန်တော် စာစစ်မှူး ၃ ယောက်နဲ့ ချွေ့ရဲ့ ကို ဖမ်းဆီးခဲ့တာက ကြိုတင်ကာကွယ်မှု တစ်ခုအနေနဲ့ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပါ။ အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့သာ ချန်ဖိန်ကို ဖမ်းဖို့ လီကျင်းဌာနကို မလွှတ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်လည်း ချွေ့နျန်ရဲ့ စာမေးပွဲ မသမာမှု ကိစ္စကို ဖုံးဖိထားပြီး ခင်ဗျားတို့ အရပ်ဘက် အရာရှိအုပ်စုရဲ့ သေးနုပ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်ပါမှာ မဟုတ်ဘူး။” တုပိုင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ လီကျင်းဌာနက ကျွန်တော့်တံခါးဝကို လာခေါက်ရင် ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက ပြန်မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်တော်သာ အဲဒီလောက် သတ္တိကြောင်ခဲ့ရင် မြို့တော်ကနေ ပြန်လာတဲ့အခါ မွေးစားအဖေက ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုက နေရာတိုင်းမှာ အောင်နိုင်ပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိခြင်းက တစ်လက်မတောင် ရှေ့တိုးလို့ မရစေဘူး။ လီကျင်းဌာနရဲ့ တပ်မှူးချုပ် ရှေ့မှောက် ရောက်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က ဒီမူဝါဒအတိုင်း ပြောဆိုစရာ ရှိလာလိမ့်မယ်။” တုပိုင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ချွေ့နျန်ကို ဖမ်းဆီးတာက ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေအထောက်အထားနဲ့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအပေါ် အခြေခံထားတာ။ ခင်ဗျား အဲဒီမှာ အမှား တစ်စုံတစ်ရာ ရှာတွေ့လို့လား။”

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ပိုင်ယွီချင်း ထပ်မံ ဒေါသထွက်သွားသည်။

‘သောက်ကျိုးနည်း… မင်းက အားသာချက်တွေ အကုန်ယူပြီး ယုတ္တိဗေဒတွေ အကုန် လျှောက်ပြောနေတာပါလား။’

သို့သော် အမှန်တရားမှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး လက်စားချေမှု ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးသည် ခုခံကာကွယ်ပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ကျင့်တရား ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ လုပ်ရပ်များသည် တာ့နင်မင်းဆက်၏ ဥပဒေများနှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီနေပြီး လီကျင်းဌာနကသာ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာကို သုံးစွဲပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ရေး လက်စားချေကာ အာဏာအလွဲသုံးစား လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါကြောင့် ဘယ်သူမဆို ကျွန်တော်တို့ ချွေ့နျန်ကို ဖမ်းဆီးတာကို ထပ်တားရဲရင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက တွေဝေမနေဘဲ သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့က တပ်မှူးငယ် တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်မှတော့ တပ်မှူးကြီး တစ်ယောက်ကိုလည်း သတ်နိုင်တာပဲလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျား ပိုင်ယွီချင်းက လီကျင်းဌာန တပ်မှူးချုပ်ရှေ့မှာ သိပ်ပြီး အရေးပါတဲ့သူ ဟုတ်ပုံမရဘူး။ ခင်ဗျားကို သတ်လိုက်လို့ ကမ္ဘာကြီး ပျက်သွားမှာမှ မဟုတ်တာ။”

တုပိုင်သည် ပိုင်ယွီချင်း အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တပ်မှူးပိုင်။ ကျွန်တော် ပြောနိုင်သမျှ အကုန် ပြောပြီးပြီ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို တားချင်သေးရင် စမ်းကြည့်လိုက်လေ။”

ထို့နောက် တုပိုင် နောက်ထပ် အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

“သွား။ အဲဒီအရူးကောင်ကို ဖမ်းလိုက်။”

အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ စစ်သည်နှစ်ဦး ရှေ့တိုးသွားပြီး ချွေ့နျန်ကို ကြက်ကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မလိုက်ကြသည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“တပ်မှူးပိုင်… တပ်မှူးပိုင်… ခင်ဗျား မတားရင် ကျွန်တော် ချွေ့နျန်ကို တကယ် ဖမ်းတော့မှာနော်။”

ဤသည်မှာ စိန်ခေါ်မှု။ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း စိန်ခေါ်မှုပင်။ ပိုင်ယွီချင်း တကယ် ဒေါသထွက်နေပြီး စစ်ပွဲ စတင်ချင်နေသည်။

သို့သော် သူ တကယ် မလုပ်ရဲပေ။ တုပိုင်သည် ထင်ရာစိုင်းနိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဘယ်လောက်ကြီးမားသော ပြဿနာကို ရှာရှာ လီဝမ်ဟွေ့က သူ့အတွက် ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်။ သို့သော် ပိုင်ယွီချင်းသာ ပြဿနာ ရှာခဲ့လျှင် လီကျင်းဌာန၏ တပ်မှူးချုပ်ကြီးက သူ့ကို ချက်ချင်း စတေးပစ်လိမ့်မည်။

ချက်ချင်းပင် ပိုင်ယွီချင်းသည် တုပိုင်ကို နာကြည်းမှု။ လူသတ်လိုစိတ်များဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“တုပိုင်။ အခြေအနေတွေက လက်လွန်ကုန်ပြီ။ မင်း စောင့်နေလိုက်။ ငါ အခုချက်ချင်း လီကျင်းဌာန တပ်မှူးချုပ်ဆီ သွားပြီး ဂါရဝပြုလိုက်ဦးမယ်။ မင်းကတော့ လီကျင်းဌာနရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒေါသက မင်းကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်မှာကိုသာ စောင့်နေလိုက်တော့။”

“သွားမယ်။” ထိုအမိန့်ပေးပြီးနောက် ပိုင်ယွီချင်းသည် အကန့်အသတ်မဲ့သော ဒေါသများ နာကြည်းမှုများဖြင့် စုဟိုင်တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ပိုင်ယွီချင်းသည် ဤကိစ္စကို လွယ်လွယ်ဖြင့် လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးပြီး တုပိုင်ကို ချောက်ထဲ ဆွဲချပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် လီကျင်းဌာနရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များရှေ့တွင် ဘယ်တော့မှ ခေါင်းမော့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် လီကျင်းဌာန၏ ငြိမ်ဝပ်ပိပြားရေးမင်းကြီး၊ ချွေ့မိသားစု၊ ကွမ်ရှီးဘုရင်ခံလော့ဝမ် အပါအဝင် အရပ်ဘက် အရာရှိများ နှင့် တောင်ပိုင်းပင်လယ် တာအိုဘုရားကျောင်းမှ ကျူးဝူယာ၏ အင်အားစု အားလုံး အပါအဝင် အရင်းအမြစ် အားလုံးကို စုစည်းပေလိမ့်မည်။ သူ တုပိုင်ကို လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ဘဲ သေချာပေါက် သတ်ပစ်ပေလိမ့်မည်။

လီဝမ်ဟွေ့ မရှိတော့သဖြင့် ဤပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသည် တုပိုင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် အခွင့်အရေး မရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

“တုပိုင်။ မင်း သေလမ်းရှာနေတာပဲ။” ပိုင်ယွီချင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ ကွမ်ရှီးတပ်စောင့်မှူး ဝမ်ရင်ကို သွားသတိရလိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ဤလူ၏ ဩဇာအာဏာကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဝမ်ရင်သည်လည်း လီဝမ်ဟွေ့၏ ဆက်ခံသူကို သတ်ချင်နေလောက်သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

တုပိုင်သည် ချွေ့နျန်၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို နင်းချေချင်တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။”

ချွေ့နျန်၏ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ… ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ငါက ချွေ့မိသားစုရဲ့ သားအကြီးဆုံး။ ငါ့ဦးလေးက ရန်ကျိုးစီရင်စုမှူး။ ငါ့အမေက ပေမင်ဓားဂိုဏ်း အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ရဲ့ သမီး။ မင်း…။ မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်ရဲလို့လဲ။ ငါ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်။”

“မင်းလား။ မင်းက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။” တုပိုင် ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့မှာ ဝါသနာ တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သိလား။ ငါတို့ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းမှာ ခံစားခွင့်တွေက အရမ်းကောင်းလွန်းတော့ ငါ တွေ့သမျှ လူတိုင်းကို မိန်းမစိုးဂိုဏ်းထဲ ဝင်ဖို့ မိတ်ဆက်ပေးချင်နေမိတယ်။”

“မင်းလည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အမြဲ ပြောတယ်မလား။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းက တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူအတွက် ဘေးအန္တရာယ်ပါလို့။ မင်း ကိုယ်တိုင် ဝင်ပြီး ခံစားကြည့်ပါလား။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် တုပိုင်သည် ချွေ့နျန်၏ ပေါင်ကြားခွဆုံကို ချိန်ရွယ်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ထည့်လိုက်သည်။

အပိုင်း ၁၂၂ ပြီး။