အခန်း (၁၂၇)
Vol. 13 Ch. 127
ဝမ်ရင်လည်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးကို လက်ပိုက် ကြည့်နေစေရုံသာမက လီကျင်းဌာနက တုပိုင်ကို ဖမ်းဆီးရာတွင် လွယ်ကူစေရန် ကွေ့လင်မှ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည် အားလုံးကို နေရာပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။
ချွေ့မိသားစုဝင် ချွေ့ရွှမ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော လူသတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်ပြီ။ ပိုက်ကွန်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး တုပိုင်ကို တရားဝင် ဖမ်းဆီးနိုင်သည်။
နှစ်ဖက်စလုံးသည် အနီးကပ် တိုက်ပွဲဝင်နေကြပြီး ကြီးမားသော ပဋိပက္ခကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
**--**--**--**--**--**--**--**
ချွေ့ဖိန်ထင်သည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေခွေလေး လဲနေသည်။ သူမ၏ ဒဏ်ရာသည် ပါးလွှာလွန်းသဖြင့် သွေးများပင် စီးကျခြင်း မရှိသလောက်ပင်။
တုပိုင်သည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တုပိုင်… နင်က ပုဂ္ဂိုလ်ရေး လက်စားချေရဲတယ်ပေါ့…” ချွေ့ဖိန်ထင်သည် သတိပြန်ဝင်လာသည်နှင့် အဆိပ်ပြင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
တုပိုင် ရှေ့တိုးလာပြီး ချွေ့ဖိန်ထင်၏ လှပသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ။ မင်းက ကိရိယာတစ်ခုပဲ။ ငါ ချွေ့မိသားစုကို ဖျက်ဆီးဖို့ သုံးမယ့် ကိရိယာတစ်ခုပဲ။”
ထို့နောက် သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ချွေ့ဖိန်ထင်ကို ခေါ်သွားပြီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး ထောင်ထဲ ထည့်ထားလိုက်။ အစေခံမလေးရှောင်မင်ကိုလည်း ခေါ်သွား။ သူ့ကိုတော့ အခန်းသပ်သပ် ပေးပြီး ပိုကောင်းတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ထားပေးလိုက်။ သေချာ ကာကွယ်ပေးထား။”
“ဟုတ်ကဲ့။” လူတိုင်း တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် တုပိုင်သည် ချွေ့ဖိန်ထင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သွားတော…။ ဖာသည်မလေး ဖိန်ထင်။”
ထို့နောက် သူသည် လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ပညာရေးမှူးရုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကွမ်ရှီးပြည်နယ်၏ အင်အားအကြီးဆုံး အုပ်စုကြီးနှင့် သူ၏ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကြီး စတင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ပွဲတွင် အရေးအပါဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် တုပိုင်၏ အကွက်ရွှေ့မှုတွင် အဓိက သော့ချက်မှာ ပညာရေးမှူး ဝူစန်းရှီ ဖြစ်သည်။
ဝူစန်းရှီ ဘက်လိုက်မည့် အဖွဲ့သည် အနိုင်ရရှိမည်ဟု ပြောလျှင်ပင် မမှားပေ။
**--**--**--**--**--**--**--**
ကွမ်ရှီးပြည်နယ် ပညာရေးမှူး ဝူစန်းရှီ၏ တရားဝင် နေအိမ်တွင်။
“ယွီကျိန်း… ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီတစ်ခါ ကွေ့လင်ကို လာတာလဲ။” ဝူစန်းရှီ မေးလိုက်သည်။
မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲကာ အလွန် လွတ်လပ်စွာ ထိုင်နေသည်။
ဝူစန်းရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘယ်နေရာကို ကြည့်ရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေသည်။
မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကြီးနင်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့ပါ။ ဒီမှာ ခဏပဲ နေလို့ရမယ်။ မကြာခင် ဝူကျိုးစီရင်စုကို သွားရဦးမှာမို့လို့။”
“နင်ဇောင်ဝူလား။” ဝူစန်းရှီ မေးလိုက်သည်။ “သူနဲ့ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။”
မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။
“အရေးကြီးကိစ္စမို့ ပြောပြဖို့ အဆင်မပြေပါဘူး။”
ထိုအချိန်တွင် အစေခံတစ်ယောက်၏ အသံ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “သခင်ကြီး… ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက တပ်မှူးငယ်ကျန်း တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်။”
ဝူစန်းရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ လူများကို မကြိုက်သော်လည်း ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
“ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။”
မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် ဘေးသို့ ရှောင်ပေးလိုက်သည်။ ပြင်ပလူများကို မတွေ့ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ဝူစန်းရှီ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး လွတ်လပ်ခွင့်ကို လေးစားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ တပ်မှူးငယ်ကျန်း ဝင်ရောက်လာပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အမတ်မင်းဝူကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”
“ပြောစမ်း။” ဝူစန်းရှီ မျက်နှာထား တင်းမာနေပြီး လက်ဖက်ရည်ပင် မတိုက်ပေ။
တပ်မှူးငယ်ကျန်းသည် ထူထဲသော ဝန်ခံချက် စာရွက်စာတမ်းများကို ကမ်းပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ချွေ့နျန်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲမှာ မသမာမှု လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ စာစစ်မှူး ၃ ယောက်ကို ချွေ့မိသားစုက လာဘ်ထိုးခဲ့ပါတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ဝန်ခံချက်တွေပါ။ သက်သေအထောက်အထား ခိုင်လုံပါတယ်။ ပြီးတော့ အမတ်မင်းရဲ့ အစေခံ ဝူထျန်ကလည်း ချွေ့မိသားစုဆီကနေ ငွေတုံး ၂ ထောင် ယူပြီး စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေကို ခိုးယူခဲ့ပါတယ်။”
“ဘာ။” ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပညာရေးမှူး ဝူစန်းရှီသည် ထိတ်လန့်တကြား မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိသည်။ သူ့နားသူပင် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
တပ်မှူးငယ်ကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီဝန်ခံချက်တွေကို ကြည့်ပါဦး အမတ်မင်း။ ကျွန်တော်တို့က ဒီဝူထျန်ဆိုတဲ့လူကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ခေါ်သွားရပါမယ်။”
ဝူစန်းရှီသည် ဝန်ခံချက်များကို အလျင်အမြန် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အမှန်နှင့် အမှားကို ခွဲခြားနိုင်လေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်ဒမီစာမေးပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် စာစစ်မှူး ၃ ဦးသည် ချွေ့နျန်၏ အဖြေလွှာကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး အကယ်ဒမီစာမေးပွဲ၏ ပထမဆုရှင်အဖြစ် အသည်းအသန် ထောက်ခံခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ချွေ့နျန်၏ အဖြေလွှာသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးဆန်းနေရသနည်း ဆိုသည်ကို ဝူစန်းရှီ ယခုမှ နားလည်သွားသည်။ စာစီစာကုံးသည် အလွန် လက်ရာမြောက်ပြီး ရင့်ကျက်သော်လည်း ပြုပြင်ဖန်တီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အဓိကအချက်မှာ အရေးအသားပုံစံများက အလွန် ကွဲပြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှင်းပြချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ချွေ့နျန်သည် စာမေးပွဲမေးခွန်းများကို ကြိုတင် ရရှိထားပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီးသူများ။ ပြည်နယ်အဆင့် အောင်မြင်ပြီးသူများ ပါဝင်သော အထက်တန်းစား အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ရှာဖွေကာ စာစီစာကုံးများနှင့် ကဗျာများကို ရေးသားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချက်ချင်းပင် ဝူစန်းရှီသည် ချွေ့နျန်၏ မသမာမှု ကိစ္စသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။
တပ်မှူးငယ်ကျန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က အမတ်မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန် လေးစားပါတယ်။ ဒါကြောင့် အမတ်မင်းရဲ့ အစေခံ ဝူထျန်ကို အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးဆီ ခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ခွင့်ပြုပေးပါလို့ ရိုသေစွာ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။”
ထိုအချိန်တွင် ဝူစန်းရှီ၏ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်က တံခါးအပြင်ဘက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “အမတ်မင်း။”
အသံတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။
ဝူစန်းရှီ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“အကြီးအကဲ ကွေ့တုန်းယန် လာရောက် တွေ့ဆုံနေပါတယ်။ အခု စာကြည့်ခန်းထဲမှာပါ။” အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဝူစန်းရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာကာ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ တပ်မှူးငယ်ကျန်းကို ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။”
ထို့နောက် သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း ထွက်ခွာသွားပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ဆရာဟောင်း ဖြစ်သူ ကွေ့တုန်းယန်ကို တွေ့ဆုံရန် စာကြည့်ခန်းသို့ သွားလေသည်။
**--**--**--**--**--**--**--**
“တပည့် ဝူစန်းရှီ။ ဆရာသခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” ဝူစန်းရှီ ရိုသေစွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ထပါ… ထပါ…” ကွေ့တုန်းယန်သည် ဝူစန်းရှီကို ပြုံးလျက် ဆွဲထူလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများက အေးစက်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စန်းရှီ… တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အသရေဖျက်ပြီး မင်းရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။”
ဝူစန်းရှီ မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူလဲ ခင်ဗျာ။”
ကွေ့တုန်းယန်က ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းမစိုးဂိုဏ်းက တုပိုင်ဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်လေးပဲ။”
ဝူစန်းရှီ မေးလိုက်သည်။ “သူက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို ဒုက္ခပေးဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ။”
ကွေ့တုန်းယန်က ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့က သက်ဆိုင်သူတွေကို နှိပ်စက်ပြီး ဝန်ခံခိုင်းတယ်။ ချွေ့မိသားစုဝင် ချွေ့နျန်ကို စာမေးပွဲ မသမာမှု လုပ်တယ်လို့ စွပ်စွဲတယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အစေခံ ဝူထျန်ကို လာဘ်ယူပြီး စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေ ခိုးယူကာ ချွေ့နျန်ဆီ ရောင်းစားတယ်လို့ မတရား စွပ်စွဲထားတယ်။”
“ဒါက ရှန်ကျွမ်းက လျူပန်းကို သတ်ဖို့အတွက် ဓားကပြတာနဲ့ တူတူပဲ။ မင်းအစေခံကို ဖမ်းတာက ဟန်ပြသက်သက်ပဲ။ သူတို့ရဲ့ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်က မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ။”
ဝူစန်းရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိပါပြီ။”
ထို့နောက် သူသည် နောက်လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။
**--**--**--**--**--**--**--**
ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ တပ်မှူးငယ်ကျန်းသည် အမြဲတမ်း ရိုသေစွာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ဘေးနားတွင် နောက်တစ်ယောက် ရှိနေသည်။ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချန်ဖိန် ဖြစ်သည်။
“ချန်ဖိန်။ မင်းမျက်နှာ ဘယ်လိုနေသေးလဲ။” ဝူစန်းရှီ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဤပါရမီရှင် လူငယ်လေးကို တကယ် လေးစားတန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သည်။
ချန်ဖိန် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဂူအဆိပ်မိထားပါတယ်။”
ဝူစန်းရှီ၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ။”
ချန်ဖိန်က ပြောလိုက်သည်။ “ချွေ့ဖိန်ထင်က ကျွန်တော် အကယ်ဒမီစာမေးပွဲမှာ ချွေ့နျန်ရဲ့ ပထမနေရာကို လုယူသွားမှာ စိုးရိမ်လို့ လူလွှတ်ပြီး ဂူအဆိပ်ခတ်ခဲ့တာပါ။ ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူသာ မကယ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် သေနေလောက်ပြီ။”
“ယုတ်မာလိုက်တာ… ယုတ်မာလိုက်တာ…” ဝူစန်းရှီ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒီလောကကြီးမှာ ဒီလောက် ညစ်ပတ်ပြီး အရှက်မရှိတဲ့ ကိစ္စမျိုး ရှိနိုင်ပါ့မလား။”
ထိုအချိန်တွင် မင်းသမီးယွီကျိန်း အတွင်းခန်းမှ ထွက်လာပြီး ချန်ဖိန်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ပဲ ဂူအဆိပ် ဖြစ်နေတာပဲ။ ရှင်က ဆရာကြီးနင်ကို သိလား။”
ချန်ဖိန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာကြီးနင်က ကျွန်တော့်အိမ်မှာ တည်းခိုဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော် ဂူအဆိပ်မိပြီးတဲ့နောက် မိဘတွေက ဘယ်သွားရမှန်း မသိတော့လို့ ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူဆီ ပို့လိုက်ကြတာပါ။ သူက ထမင်းကျွေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော့်ကို အစွမ်းကုန် ကယ်တင်ပေးခဲ့ပါတယ်။”
မင်းသမီးယွီကျိန်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “မှတ်မိပြီ။ ရှင်က ဟို စာအုပ်ပိုးကောင်လေးပဲ။”
ချန်ဖိန် မျက်နှာနီသွားပြီး မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးတာပါ။ မှတ်မိပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသမီး။”
သူ မင်းသမီးယွီကျိန်းကို တကယ် တွေ့ဖူးခဲ့ပြီး သူမ၏ အလှတရားကြောင့် အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမကို မကြည့်ရဲ။ စကားမပြောရဲခဲ့ပေ။ သူသည် စာအုပ်ကို ကိုင်ပြီး စာမျက်နှာ တစ်ရွက်မှ မလှန်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
မင်းသမီးယွီကျိန်းက သူ့ကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ချန်ဖိန်ကို မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အပိုင်း ၁၂၇ ပြီး။