အခန်း (၁၂၉)

ကွေ့လင် ဝမ်ဟုရုံး၏ ရာထူးအကြီးဆုံး အရာရှိမှာ ရှောင်ဘိုင်လီ ဖြစ်သော်လည်း တုပိုင် အရေးယူဆောင်ရွက်ခြင်း မပြုမီကပင် သူသည် လျန်ကျိုးစီရင်စုတွင် ကိစ္စရှိသည်ဟု အကြောင်းပြကာ ရှောင်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တုပိုင်က ချွေ့နျန်ကို ဖမ်းဆီးခြင်းမှ အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကို ရလိုက်သဖြင့် ပါးနပ်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရင်၏ မွေးစားသား ဝမ်မန်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ “တပ်မှူးငယ်ကျန်း… တပ်မှူးငယ်လီ… တပ်မှူးကြီး ဝမ်က ခင်ဗျားတို့ကို တပ်မှူးရုံးဆီ ချက်ချင်း လာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ ကြားလား။ ဘာလို့ အခုချက်ချင်း မသွားကြတာလဲ။”

အချုပ်ခန်း အတွင်းတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ်မန် တင်းမာစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ “တပ်မှူးငယ်ကျန်း… တပ်မှူးငယ်လီ… ခင်ဗျားတို့က တပ်မှူးကြီးရဲ့ အမိန့်ကို ဖီဆန်ရဲတယ်ပေါ့။ ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား။”

ဤစွပ်စွဲချက်သည် အလွန် ပြင်းထန်သည်။ အကယ်၍ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ပါက တပ်မှူးငယ် ကျန်းနှင့် လီ နှစ်ဦးစလုံး အသက်ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် တပ်မှူးငယ်ကျန်းသည် လောလောဆယ် ဤနေရာတွင် မရှိဘဲ ပညာရေးမှူးရုံး အတွင်း၌ ရှိနေသည်။

တုပိုင် မေးလိုက်သည်။ “ဒီဝမ်မန်ရဲ့ သိုင်းပညာက ဘယ်လောက် ကောင်းလဲ။”

“သူ မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီက ထွက်လာတုန်းကတော့ ထူးချွန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရင်ရဲ့ မွေးစားသား ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက် သိုင်းပညာကို လစ်လျူရှုပြီး ဖားဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေတော့တာ။” လီစန်း ပြောလိုက်သည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုလုပ်လိုက်တာက ဝမ်ရင်က ဆက်ဆံရေး အားလုံးကို အပြီးအပိုင် ဖြတ်တောက်လိုက်တာပဲ။”

“ဟုတ်ပါတယ်။” လီစန်း ပြောလိုက်သည်။ “နောက် ၄ လနေရင် သခင်ကြီးက တပ်မှူး ရာထူးတိုးတော့မယ်။ ဝမ်ရင်က အငြိမ်းစား ယူရတော့မယ်။ ဒါကြောင့် သူက အငြိမ်းစား မယူခင် လောင်းကြေးထပ်လိုက်တာပဲ။”

“သူ့ကို မြှားနဲ့ ပစ်လိုက်။” တုပိုင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လီစန်းသည် လေးကို ဆွဲတင်ပြီး မြှားကို တင်လိုက်သည်။

“ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ်…”

မြှားသုံးစင်း ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး အလွန် အံ့မခန်း စွမ်းရည်ပြသမှုပင်။

ဝမ်ရင်၏ မွေးစားသား ဝမ်မန်သည် မြင်းပေါ်တွင် အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

သူ၏ သိုင်းပညာသည် မဆိုးလှပေ။ ပထမမြှားကို ရှောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယမြှားကို အောင်မြင်စွာ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တတိယမြှားကိုတော့ မရှောင်နိုင်သလို ကာလည်း မကာနိုင်လိုက်​ချေ။

“ဖောက်…” ရုတ်တရက် ရောက်လာသော မြှားသည် သူ့လက်မောင်းကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ဝမ်ရင်၏ မွေးစားသား ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။

“ကောင်းပြီ… ကောင်းပြီ…” ဝမ်မန်၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “တပ်မှူးငယ်ကျန်း… တပ်မှူးငယ်လီ… လီစန်း… လီစစ်… မင်းတို့က အမိန့်ဖီဆန်တဲ့ ပြစ်မှု ကျူးလွန်ရုံတင်မကဘူး။ တပ်မှူးကြီးရဲ့ စေတမန်ကိုပါ တိုက်ခိုက်ရဲတယ်။ ဒါက ပုန်ကန်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ ငါ တပ်မှူးကြီးဆီ ချက်ချင်း သတင်းပို့ပြီး မင်းတို့ ဘယ်လို သေမလဲ ဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေမယ်။ ကောင်းကင်ဘုံရော ကမ္ဘာမြေကြီးရော ဘယ်သူမှ မင်းတို့ကို မကယ်နိုင်ဘူး။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝမ်မန်သည် သူ့လူများကို ဦးဆောင်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် လျင်မြန်ပြီး စူးရှသော မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော ခြေသံများနှင့် လက်နက်သံများ၊ သံချပ်ကာချင်း ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီကျင်းဌာန လူများ ရောက်လာကြ၏။

**--**--**--**--**--**--**--**

၁၅ မိနစ် အကြာတွင် လီကျင်းဌာန တပ်မှူးကြီး၏ မွေးစားသား လင်းယွမ်လီသည် လီကျင်းဌာန စစ်သည် ၈၀၀ နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာပြီး ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အချုပ်ခန်းကို လုံးဝ ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။

လင်းယွမ်လီ ရှေ့တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အထဲကလူတွေ နားထောင်ကြ။ အပြစ်မဲ့တဲ့ ဓားစာခံတွေ ဖြစ်တဲ့ ချွေ့နျန်၊ ချွေ့ဖိန်ထင် နဲ့ ချွေ့ရဲ့ တို့ကို ချက်ချင်း လွှဲပေး။ တရားခံ တုပိုင်ကို ချက်ချင်း လွှဲပေး။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့အားလုံး သေချာပေါက် အသတ်ခံရမယ်။”

လင်းယွမ်လီ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ခေါ်သော်လည်း အထဲမှ မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြပေ။

ရုတ်တရက် ချွေ့ဖိန်ထင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သခင်လင်း… မြန်မြန်လာပြီး ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး။”

ပေါင်ကြားမှ နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုပြီး ချွေ့နျန်လည်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သခင်လင်း… ကယ်ပါဦး။ ကယ်ပါဦး။ တုပိုင်… မင်း နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ သေနေ့ ရောက်ပြီ။ ဟားဟားဟား…”

လင်းယွမ်လီ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်တွင် ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

‘မင်းတို့က မလွတ်ဘူးပေါ့။ အေး အတော်ပဲ… ငါကလည်း သတ်ချင်ဖြတ်ချင်နေတာ။’

“ချွင်…” လင်းယွမ်လီသည် ဓားကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “အပြစ်မဲ့တဲ့ ချွေ့မိသားစု ဓားစာခံတွေကို ကယ်တင်ကြ။ တုပိုင်ကို ဖမ်း။ အမိန့်မနာခံတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သတ်ပစ်။ သတ်…”

ချက်ချင်းပင် လီကျင်းဌာန စစ်သည် ၈၀၀ သည် အချုပ်ခန်းကို စတင် တိုက်ခိုက်ကြလေသည်။

လီစန်းနှင့် လီစစ်တို့သည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည် ၉၁ ဦးကို ဦးဆောင်ပြီး ခုခံကာကွယ် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ကြသည်။

အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးနှင့် လီကျင်းဌာနကြား တိုက်ပွဲသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာလေသည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

ကွေ့လင်မြို့စွန်တွင် တည်ရှိသော ချွေ့မိသားစု၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော အိမ်တော်ကြီးသည် ဧကပေါင်း ရာနှင့်ချီ ကျယ်ဝန်းပြီး တံတားငယ်လေးများ၊ စီးဆင်းနေသော ရေချောင်းများနှင့် ခမ်းနားသော ဗိသုကာလက်ရာများ ပါဝင်သည်။

ချွေ့မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံး ချွေ့ရွှမ် နှင့် ချွေ့ဖူ တို့သည် မဏ္ဍပ်ထဲတွင် ထိုင်ပြီး ဝိုင်သောက်နေကြသည်။

“တုပိုင်က ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ စာရေးအလှ၊ ပန်းချီ၊ ကဗျာ နဲ့ စကားပြေ အရာရာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ထိပ်တန်းလူတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရေး လှည့်ကွက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ မယုံနိုင်လောက်အောင် တုံးအတယ်။” ချွေ့ဖူ ပြောလိုက်သည်။ “လီဝမ်ဟွေ့ မရှိတုန်း လီကျင်းဌာနက လူတွေကို သတ်ရဲတယ်။ တကယ် သေလမ်းရှာတာပဲ။ သူသာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေခဲ့ရင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ချွေ့ရွှမ် ဝိုင်တစ်ခွက် သောက်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် လှပသော ပြည့်တန်ဆာမလေး တစ်ဦးက သာယာနာပျော်ဖွယ် ဂီတကို တီးခတ်ပေးနေသည်။

“ဒီအခြေအနေကို ရောက်လာမှတော့ ကောင်းကင်ဘုံရော ကမ္ဘာမြေကြီးရော ဘယ်သူမှ ဒီအရူးကောင်ကို မကယ်နိုင်တော့ဘူး။ သူ သေပြီ။” ချွေ့ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြမယ်။ မမျှော်လင့်ထားတာ ဘာမှ မဖြစ်ရင် နောက်ထပ် တစ်နာရီ အတွင်း တုပိုင်ရဲ့ အလောင်းကို မြင်ရလိမ့်မယ်။”

ရယ်စရာ ကောင်းသည်မှာ တုပိုင်တစ်ယောက်တည်းကို ရှင်းပစ်ရန် ကွမ်ရှီးပြည်နယ်ရှိ အဓိက အင်အားစုကြီး အများအပြား ပူးပေါင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ လီဝမ်ဟွေ့ဆိုသော ကျားကြီးကို သူတို့ မည်မျှ ကြောက်ရွံ့နေကြကြောင်း ပြသနေသည်။

ချွေ့ဖူက ပြောလိုက်သည်။ “ဖြစ်နိုင်ရင် တုပိုင်ရဲ့ လက်မောင်းရိုး တစ်ချောင်းကို ယူပြီး စာရေးစုတ်တံ လုပ်ကာ အဖေ့ကို လက်ဆောင်ပေးချင်တယ်။”

“အဲဒါကလည်း ဆန်းပြားတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။” ချွေ့ရွှမ် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ပြည့်တန်ဆာမလေးကို ပြောလိုက်သည်။ “သီချင်းပြောင်းလိုက်။ အရပ်လေးမျက်နှာက ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို တီးလိုက်။”

ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းပြီး ပြင်းထန်သော အရပ်လေးမျက်နှာက ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်း စန္ဒရားသံစဉ်သည် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ပျံ့လွင့်သွားသည်။

ဒီကမ္ဘာက အရပ်ရှစ်မျက်နှာ သီချင်းက ကမ္ဘာမြေအရပ်ဆယ်မျက်နှာ သီချင်းလောက် မကောင်းသော်လည်း တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်မှာ တီးခတ်တာက အထူး သင့်လျော်လှသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချွေ့ရွှမ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်ခွက်ထဲမှ ဝိုင်များ တုန်ခါနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။

ထို့နောက် အဝေးမှ နိမ့်ကျပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းသံကြီး တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီး ကမ္ဘာမြေကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်တော်စစ်သည် တစ်ဦး အပြေးရောက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သခင်ကြီး… ဒုက္ခရောက်ပါပြီ။ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူအုပ်ကြီး ကျွန်တော်တို့ အိမ်တော်ဆီ ဦးတည်လာနေပါတယ်။”

ချွေ့ဖူ မြင့်မားသော နေရာသို့ တက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာထား လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မိုင်အနည်းငယ် အကွာတွင် ပုရွက်ဆိတ်အုံကဲ့သို့သော လူ တစ်သောင်း နှစ်သောင်း ခန့် ရှိသည့် ကြီးမားသော လူအုပ်ကြီးသည် ကြွေးကြော်သံများ အော်ဟစ်လျက် ချွေ့မိသားစု အိမ်တော်သို့ ချီတက်လာနေကြသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲမှာ မသမာမှု လုပ်ပြီး လူသတ်ဖို့ ကြိုးစားတာက လုံးဝ အရှက်မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရသင့်တယ်။”

“ချွေ့မိသားစု ကျဆုံးပါစေ။ ချွေ့မိသားစု ကျဆုံးပါစေ…”

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချွေ့ရွှမ်သည် မဏ္ဍပ်ထိပ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ထူထပ်မည်းမှောင်နေသော လူအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါ မကောင်းတော့ဘူး။ မြန်မြန်… မြန်မြန်… လက်နက်ကိုင် အစောင့်တွေကို စုစည်းပြီး ခြံစည်းရိုးပေါ် တက် ခုခံကာကွယ်ဖို့ စီစဉ်လိုက်။ ဆူပူအုံကြွသူ တစ်ယောက်မှ အထဲကို ဝင်ခွင့်မပေးနဲ့။”

“စစ်တပ်စခန်းကို သွားပြီး စစ်ကူလွှတ်ပေးဖို့ ပြော။ တစ်ယောက်ယောက်က ပုန်ကန်ဖို့ ကြိုးစားနေပြီ။”

“ကွမ်ရှီး ဘုရင်ခံရုံးကို အခုချက်ချင်း သွားပြီး ဘုရင်ခံမင်းကို စစ်ကူလွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်။”

ချွေ့မိသားစု တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး လက်နက်ကိုင် အိမ်တော်စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာသည် နံရံများပေါ်သို့ တက်ကာ ဓားများနှင့် လေးများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ချွေ့မိသားစု အိမ်တော်သည် ကြီးမားလွန်းသဖြင့် လူရာဂဏန်းမျှဖြင့် ခြံစည်းရိုး နံရံများကို ကာကွယ်ရန်မှာ အလွန် အားနည်းလွန်းလှသည်။

နာရီဝက် အတွင်းမှာပင် လူ ၂ သောင်း အတိသည် ချွေ့မိသားစု အိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

ပညာရှင် ရာပေါင်းများစွာက ရှေ့ဆောင်လမ်းပြပြီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၊ အလေအလွင့် လူတန်းစား ရာပေါင်းများစွာနှင့် ကျန်ရှိသော အများစုမှာ သာမန် ပြည်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

တာ့နင်မင်းဆက်တွင် ဆင်းရဲချမ်းသာ ကွာဟမှု ကြီးမားလာပြီး သူဌေးများက စားသောက်ပွဲများ ကျင်းပနေချိန်တွင် ဆင်းရဲသားများသည် လမ်းပေါ်တွင် အေးခဲသေဆုံးနေကြရသည်။ ကွေ့လင်တစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ချွေ့မိသားစု၏ ဖြုန်းတီးမှုနှင့် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများသည် ဆင်းရဲသားများကြား နာကြည်းမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အစပိုင်းတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူများ ပိုမို ပါဝင်လာကြပြီး ချွေ့မိသားစု အိမ်တော်သို့ ရောက်သောအခါ လူ ၂ သောင်းကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တရုတ်နိုင်ငံနှင့် တူညီသည်။ လူထုအုံကြွမှု ဖြစ်ရပ်များသည် အရှိန်ရလာပြီးနောက် သောင်းနှင့်ချီသော လူများ စုဝေးကာ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများကို ဖြစ်ပေါ်စေလေ့ ရှိသည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

“မှတ်ထား… ငါ့အမိန့်မရဘဲ ဘာမှ မလုပ်နဲ့။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်နဲ့။” ချွေ့ရွှမ် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လူ ၂ သောင်း ရှိသော ကြီးမားသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ချွေ့ရွှမ်ပင် ကျောချမ်းသွားသည်။ ချွေ့မိသားစု အိမ်တော်အတွင်းရှိ လူ ၁ ထောင် မပြည့်သော အင်အားသည် ဤလူ ၂ သောင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် အလွန် အားနည်းနေပုံ ပေါက်နေသည်။

ချွေ့ရွှမ်သည် ခြံစည်းရိုးနံရံပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ငါ့အိမ်တော်ကို ဝိုင်းရံရဲတယ်ပေါ့။ ဒါ ပုန်ကန်တာပဲ။ ငါ ဘုရင်ခံရုံးကို လူလွှတ်ပြီးပြီ။ စစ်တပ်က မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး အခုချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်ကြ။”

ပညာရှင်တစ်ဦး ရှေ့တိုးလာပြီး ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ ချွေ့မိသားစုက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲမှာ မသမာမှု လုပ်ခဲ့လို့ ငါတို့ ကျရှုံးခဲ့ရတယ်။ အရှက်အရှိဆုံး ကိစ္စကတော့ ချွေ့နျန် ပထမရဖို့အတွက် ခင်ဗျားတို့က ချန်ဖိန်ကို ဂူအဆိပ်နဲ့ လုပ်ကြံခဲ့တာပဲ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲနဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ကို စော်ကားတဲ့ ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးက ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ ကမ္ဘာမြေကြီးရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရသင့်တယ်။”

ဤအချိန်တွင် စာမေးပွဲကျရှုံးခဲ့သော ထိုပညာရှင်သည် တကယ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း ကင်းမဲ့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ ချွေးပေါက်တိုင်းသည် ပူလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် ကြွေးကြော်သံများ အော်ဟစ်ကာ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြခဲ့သဖြင့် သူ့နာမည်သည် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ကွေ့လင်မှ ပညာရှင် ရှန်တူထန် ဖြစ်ပြီး ပညာအရည်အချင်း သာမန်သာ ရှိသော်လည်း သဘာဝအားဖြင့် ထင်ပေါ်ချင်သူ ဖြစ်ကာ အမြဲတမ်း ရှေ့ထွက်ချင်သူ ဖြစ်သည်။

“ချွေ့နျန်ကို ထုတ်ပေး။ ချွေ့ဖိန်ထင်ကို ထုတ်ပေး။ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို ထုတ်ပေး…”

“ချွေ့မိသားစု ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရပါစေ။ ချွေ့မိသားစု ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရပါစေ။”

လူ ၂ သောင်း ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြရာ ချွေ့မိသားစု အိမ်တော်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ စိမ်းပုပ်သွားကြသည်။

“အဓိပ္ပာယ် မရှိတာ။ ဒါတွေအားလုံးက လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာ။” ချွေ့ရွှမ် တင်းမာစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ အသုံးချခံနေရတာ။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက ခင်ဗျားတို့ကို မြှောက်ပင့်ပေးနေတာ။ ဒီမှာရှိတဲ့ လူတချို့မှာ ရာထူးဂုဏ်ရှိန် ရှိတာ ငါ တွေ့နေရတယ်။ တချို့က ချွေ့မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးကိုတောင် ခံယူဖူးကြတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ရာထူးတွေကို မလိုချင်ကြတော့ဘူးလား။ ဘာလို့ အခုချက်ချင်း မထွက်သွားကြတာလဲ။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှိနေသော ပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် အလိုအလျောက် လူအုပ်ကြီးထဲသို့ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး မျက်နှာများကို ဖုံးကွယ်လိုက်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ တရားမျှတမှုသည် ကိုယ့်အနာဂတ်နှင့် ယှဉ်လျှင် သိပ်အရေးမကြီးလှပေ။

ချွေ့ရွှမ်သည် ဖိအားပေးပြီး ဤပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဘက်ပြောင်းအောင် စည်းရုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့ ဘက်ပြောင်းသွားသည်နှင့် ပညာရှင် ရာပေါင်းများစွာသည် ခေါင်းဆောင် ပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ချွေ့ရွှမ်သည် အကျိုးအမြတ်အချို့ ပေးကမ်းပြီး စည်းရုံးလိုက်လျှင် ကိစ္စပြီးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ပညာရှင် ရာဂဏန်းကို ဖြေရှင်းပြီးသည်နှင့် ကျန်ရှိသော ဆူပူသူများတွင် အမိန့်ပေးမည့်သူ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ စစ်သည် ရာဂဏန်းခန့် ခေါ်လာပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုက်လျှင် ထွက်ပြေးသွားကြပေလိမ့်မည်။

“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက ရဖို့ မလွယ်ကူပါဘူး။ လမ်းမှားရောက်သွားတာကို ထောက်ထားပြီး ငါ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ ငါ့ချွေ့မိသားစုကို တိုက်ခိုက်ဖို့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို ဖော်ထုတ်ပြီး ကိုယ့်အပြစ်ကို ဆေးကြောနိုင်တယ်။ ငါ ဘုရင်ခံမင်းဆီ သေချာပေါက် သတင်းပို့ပြီး ဆုချီးမြှင့်ပေးပါ့မယ်။” ချွေ့ရွှမ် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဤပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ မျက်နှာထားများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ပြီးတော့ ရှေ့ဆုံးမှာ ရပ်နေတဲ့ ပညာရှင်… ခင်ဗျားနာမည် ရှန်တူထန် မလား။ ခင်ဗျားရဲ့ ပါရမီအကြောင်း ငါ ကြားဖူးပါတယ်။ ဘာလို့ ဒီတစ်ခါ ပြည်နယ်စာမေးပွဲမှာ မအောင်ရတာလဲ။” ချွေ့ရွှမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒီလို မဖြစ်သင့်ပါဘူး။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ ခင်ဗျားရဲ့ စာစီစာကုံးကို ဘုရင်ခံမင်းဆီ ပေးလိုက်မယ်။ ဒါမှ သူလည်း ကွေ့လင်စီရင်စုက ဒီပါရမီရှင်ကြီး အကြောင်း သိသွားမှာ။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြဿနာရှာသူများ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲကျရှုံးခဲ့သူ ရှန်တူထန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူ အလွန် သွေးဆောင်ခံလိုက်ရပြီး နောက်ဆုတ်ရန် စတင် စဉ်းစားလာသည်။

ချွေ့ရွှမ်သည် ချော့မော့ခြင်းနှင့် ညင်သာစွာ စည်းရုံးခြင်းတို့ကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုပြီး ဤလူ ၂ သောင်းကို ငြိမ်သက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ရွှပ်…”

ရုတ်တရက် ချွေ့မိသားစု အိမ်တော်အတွင်းမှ မြှားတစ်စင်း ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

“ဖောက်…” ထိုမြှားသည် ရှန်တူထန်၏ လက်မောင်းကို တည့်တည့် ဖောက်ဝင်သွားသည်။

“မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ဘူး…” ချွေ့ရွှမ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူ ပစ်လိုက်တာလဲ။”

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

စာမေးပွဲကျရှုံးသူ ရှန်တူထန် မသေသော်လည်း သေနတ်မှန်သကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့် လဲကျသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် လူ ၂ သောင်း ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။

“သူတို့က သက်သေဖျောက်ဖို့ ငါတို့ကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့။ ဝင်တိုက်ကြ။ ဝင်တိုက်ကြ…”

ထို့နောက် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်များနှင့် အလေအလွင့် လူတန်းစား ရာပေါင်းများစွာ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် လူ ၂ သောင်းသည် ဒီရေအလား ချွေ့မိသားစု အိမ်တော်ဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

၁၅ မိနစ် မကြာမီတွင်ပင် ချွေ့မိသားစု အိမ်တော်၏ အားနည်းသော ခံစစ်သည် ကျိုးပေါက်သွားသည်။

စုစုပေါင်း လူ ၂ သောင်းသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော ချွေ့မိသားစု အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး လုယက်ခြင်း၊ ရိုက်ခွဲခြင်းနှင့် မီးရှို့ခြင်းများကို စတင် ပြုလုပ်ကြလေသည်။

အပိုင်း ၁၂၉ ပြီး။