အခန်း (၁၃၁)

လီဝမ်ဟွေ့သာ မရှိလျှင် လော့ဝမ်သည် တုပိုင်ဟူသော တိရစ္ဆာန်ကောင်လေးကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ဖိသတ်ပစ်နိုင်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် လော့ဝမ်၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသကို ဖော်ပြရန် စကားလုံး မရှိတော့ချေ။

သူသည် အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီး ဖြစ်သော်လည်း နိမ့်ကျသော မိန်းမစိုးတစ်ဦး၏ စော်ကားမှုကို ခံခဲ့ရသည်မှာ အလွန်တရာ အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများကမူ အေးစက်နေသည်။ သူသည် ချန်ဖိန်၏ နားနားသို့ ကပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်း အဲဒီ ကောင်စုတ်လေး တုပိုင်ကို သွားပြောလိုက်။ လီဝမ်ဟွေ့က သူ့ကို ခဏတာပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ။ ထာဝရ မဟုတ်ဘူး။ မင်းလည်း အတူတူပဲ။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လော့ဝမ်သည် ကြင်နာတတ်သူအဖြစ် ဆက်လက် ဟန်ဆောင်လိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ ဘုရင်ခံရုံးထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ရုံးတော်သို့ ရောက်သောအခါ ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ ဘုရင်ခံ လော့ဝမ်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပစ္စည်းများကို စတင် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးလေတော့သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကွေ့တုန်းယန်၊ ကျူးဝူယာနှင့် အော်ယန်ထန်တို့ ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသည် အကြံဉာဏ်တစ်ခွန်းမျှ မပေးဘဲ အေးစက်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

၁၅ မိနစ်ခန့် ဒေါသပေါက်ကွဲပြီးနောက် လော့ဝမ် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူ့မျက်နှာထား ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

“တစ်ယောက်ယောက်… လီကျင်းဌာနကို သွားအကြောင်းကြားလိုက်။” လော့ဝမ် ပြောလိုက်သည်။

ကျူးဝူယာက ပြောလိုက်သည်။ “သွားပြောစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီလောက် ကိစ္စကြီး ဖြစ်ပျက်နေတာ လင်းကျန်းချောင် သိမှာပါ။”

လော့ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ “သူသိတာက တခြား ငါတို့ သွားအကြောင်းကြားတာက တခြားစီပဲ။”

ကျူးဝူယာက ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ကို သွားပြောဖို့ နောက်ကျနေလောက်ပြီ။ တုပိုင် အဖမ်းခံရလောက်ပြီ။”

“နောက်ကျမကျ ဆိုတာ လင်းကျန်းချောင် ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စပဲ။” လော့ဝမ် ပြောလိုက်သည်။

ကွမ်ရှီး လီကျင်းဌာနရုံး အတွင်းတွင် လင်းကျန်းချောင်သည် ထိုကပ်ဘေးသင့်စေသော သတင်းဆိုးကို ကြားသိပြီး ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ့မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းနေပြီး လက်များမှာ ရေခဲတုံးကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။

ချွေ့မိသားစု အိမ်တော် ရိုက်ခွဲမီးရှို့ခံလိုက်ရ၏။ ချွေ့မိသားစု စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသည်။ လော့ဝမ်နှင့် အခြားသူများလည်း သဘောထား ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

ယခုမူ လီကျင်းဌာန မိသားစုသာ တုပိုင်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လော့ဝမ်၊ ကွေ့တုန်းယန်၊ ကျူးဝူယာနှင့် အော်ယန်ထန်တို့သည် အဆင်ပြေနိုင်သော်လည်း လီကျင်းဌာနကတော့ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်ကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်စီးနင်းခဲ့သူမှာ လီကျင်းဌာန ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤခံစားချက်သည် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူတို့သည် ယခုပဲ အားအကုန်ထုတ်တော့မလို ပုံစံများရှိခဲ့ကာ ယခုလီကျင်းဌာန တစ်ယောက်တည်း ရှေ့ထွက်တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် သူ့နောက်မှ လူများအားလုံး နောက်ဆုတ်သွားကြကာ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားခဲ့ကြသည်။

‘ဘယ်လို ဆက်လုပ်မလဲ။’

‘ငါတို့လည်း နောက်ဆုတ်မလား။ ရှေ့ဆက်မလား။’

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လင်းကျန်းချောင် ရှေ့ဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စတင်ခဲ့ပြီးမှတော့ အဆုံးထိ သွားရပေမည်။

အင်အားသုံးသူများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် စစ်တုရင် နယ်ရုပ်များနှင့် တူညီသည်။ မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသည်နှင့် ရှေ့ဆက်တိုးရန်သာ ရှိပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်၍ မရပေ။

ရန်သူ ဖြစ်လာပြီးနောက် အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားလျှင် ကွမ်ရှီး လီကျင်းဌာနသည် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲနှင့် ကြုံတွေ့ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

“လင်းယွမ်လီ။ ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ။” လင်းကျန်းချောင် အော်မေးလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်မှ လီကျင်းဌာန စစ်သည်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ အသာစီး ရနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်ကို မသိမ်းပိုက်နိုင်သေးသလို တုပိုင်ကိုလည်း မဖမ်းနိုင်သေးပါဘူး။ သခင်လေးလင်းယွမ်ကတော့ မကြာခင် ရတော့မယ်လို့ ပြောပါတယ်။”

လင်းကျန်းချောင်၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီးနောက် ရက်စက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “လင်းယွမ်လီကို အမြန်ဆုံး သွားပြောလိုက်။ ဖမ်းစရာ မလိုတော့ဘူး။ နာရီဝက် အချိန်ပေးမယ်။ ဘယ်နည်းနဲ့မဆို တုပိုင်ကို သတ်ပစ်။”

ယခင်အမိန့်မှာ တုပိုင်ကို အရှင်ဖမ်းရန် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သတ်မိန့် ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ကြားလား။” လင်းကျန်းချောင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “နာရီဝက်အတွင်း အဲဒီ တုပိုင်ဆိုတဲ့ တိရစ္ဆာန်ကောင်ကို ဘယ်နည်းနဲ့မဆို သတ်ပစ်။”

“ဟုတ်ကဲ့။” လီကျင်းဌာန စစ်သည်သည် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး မြင်းပေါ်တက်ကာ ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်ဆီသို့ ဒုန်းစိုင်း နှင်သွားလေသည်။

ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်တွင် တိုက်ပွဲများ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည်များသည် ရဲရင့်ပြီး မြေပြင်အနေအထား အားသာချက် ရှိသော်လည်း လူအင်အား နည်းပါးလွန်းလှသည်။ လီကျင်းဌာန အင်အား၏ ကိုးပုံတစ်ပုံသာ ရှိသည်။

၃ နာရီကြာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူတို့ စတင် ရှုံးနိမ့်လာသည်။

ထို့ပြင် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ထိခိုက်သေဆုံးမှုများ ရှိနေသည်။

လင်းယွမ်လီသည်လည်း ဒေါသထွက်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့မွေးစားအဖေ၏ အမိန့်မှာ တုပိုင်ကို ဖမ်းဆီးရန် ဖြစ်ပြီး သတ်ခွင့် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က သူ့ကို တရကြမ်း တိုက်ခိုက်ရန် တွန့်ဆုတ်စေသည်။

သို့သော် သိပ်မကြာတော့ပေ။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်၏ အပြင်ဘက် တံတိုင်းများသည် မကြာမီ ကျိုးပေါက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

တံတိုင်း ကျိုးပေါက်သွားသည်နှင့် ချွေ့နျန်နှင့် ချွေ့ဖိန်ထင်တို့ကို ကယ်ထုတ်ရန်နှင့် တုပိုင်ကို ဖမ်းဆီးရန်မှာ အချိန်မရွေး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လီစန်းသည် တုပိုင် အနားသို့ ကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေး။ ညီအစ်ကိုတွေ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး။ အများဆုံး နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်လောက်ပဲ ခံနိုင်တော့မယ်။ ခြံဝင်းတံတိုင်း ပြိုကျတော့မယ်။ လီကျင်းဌာနက စစ်သည်တွေ မကြာခင် ဝင်လာကြတော့မယ်။ သခင်လေး မြန်မြန် ထွက်သွားပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကနေ ထွက်ပြေးပါ။ ညီအစ်ကိုတွေ သခင်လေးကို ကာကွယ်ပေးထားပါ့မယ်။”

တုပိုင်၏ မျက်နှာသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ ယုတ္တိနည်းအရ ပြောရလျှင် မရေမတွက်နိုင်သော ဖြေဆိုသူများ၏ ဘုရင်ခံရုံးနှင့် ချွေ့မိသားစု အိမ်တော်ကို ဝိုင်းရံထားခြင်း ကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူများသည် အရှုံးပေးသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီကျင်းဌာန၏ စစ်သည်များသည် ရူးသွပ်စွာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် တုပိုင် အနိုင်ရပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း လီကျင်းဌာနသည် သေလုမြောပါး ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေတာ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ထွက်ပြေးရမှာလဲ။ နောက်ပိုင်း သူတို့ကို ငါ ဘယ်လို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရတော့မလဲ။”

အမှန်တကယ်ပင် တုပိုင်သာ သူ့လူများကို စွန့်ပစ်ပြီး ယခု ထွက်ပြေးလိုက်ပါက အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အတွင်းရှိ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာသည် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားပေလိမ့်မည်။ ဤညီအစ်ကို တစ်ရာနီးပါးသည် သူ့အမိန့်ကို လုံးဝ နာခံခဲ့ကြသောကြောင့်သာ ဤတိုက်ပွဲနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး ထိခိုက်သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီစန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ခြံဝင်းတံတိုင်း ခံစစ်က မကြာခင် ကျိုးပေါက်တော့မယ်။ ကျိုးပေါက်တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြေပြင်အနေအထား အားသာချက် ဆုံးရှုံးသွားပြီး ရန်သူက ကျွန်တော်တို့ထက် ၁၀ ဆလောက် ပိုများနေတာ။ သခင်လေး အန္တရာယ် ရှိလိမ့်မယ်။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “အပြင်ဘက် တံတိုင်းခံစစ် ကျိုးပေါက်တာနဲ့ ငါတို့ ချက်ချင်း မြေအောက်ထောင်ထဲ ဆုတ်ခွာမယ်။ အဲဒီမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး ကျပ်တည်းတဲ့အတွက် ရန်သူ ဘယ်လောက်များများ သူတို့ရဲ့ အားသာချက်ကို အသုံးချနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

လီစန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မြေအောက်ထောင်ထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ ရန်သူက ဝင်ပေါက်ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားလို့ ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခံစစ်ဆင်ဖို့ လွယ်ကူပေမဲ့ ရန်သူက ကျွန်တော်တို့ကို ပုလင်းထဲက လိပ်တွေလို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်တယ်။ သူတို့ တကယ် လုပ်ချင်ရင် မြေအောက်ထောင်ကို မီးရှို့ပြီး မီးခိုးနဲ့ မှိုင်းတိုက်လို့ ရတယ်။ အဲဒါဆိုရင် အခြေအနေ အရမ်း ဆိုးသွားလိမ့်မယ်။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့အပြင် မြေအောက်ထောင်ထဲမှာ ချွေ့ဖိန်ထင်၊ ချွေ့နျန်နဲ့ တခြားလူတွေ ရှိသေးတယ်။ မဖြစ်မနေ အခြေအနေ မဟုတ်ရင် သူတို့ မီးရှို့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ သေချာပေါက် ပြောရဲတယ်… လင်းယွမ်လီမှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ မကြာခင်သူ ဆုတ်ခွာရလိမ့်မယ်။”

တုပိုင် ခန့်မှန်းသည်မှာ မှန်ကန်သည်။ လင်းကျန်းချောင်သည် လင်းယွမ်လီကို နာရီဝက်သာ အချိန်ပေးခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် နာရီဝက်အောက်ပင် လျော့နည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ တပ်မှူး ဝမ်ရင်သာ မအပါက သူ ချက်ချင်း စစ်တပ်လွှတ်ပေးပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

လော့ဝမ်၊ ကျူးဝူယာနှင့် အခြားသူများ အရှုံးပေးလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ရင်ကမူ ဆက်လက် တင်းခံနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ လီဝမ်ဟွေ့၏ ဒေါသကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည့်သူ ဖြစ်ပါက အနာဂတ်တွင် လီဝမ်ဟွေ့၏ ဒေါသကို သူတစ်ယောက်တည်း ခံစားရပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းကျန်းချောင်၏ စာပို့လုလင်သည် အပြင်ဘက်မှ အပြေးဝင်လာသည်။

လင်းယွမ်လီက မေးလိုက်သည်။ “မွေးစားအဖေ ဘာအမိန့်ပေးလိုက်လဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်ကို မကြာခင် သိမ်းပိုက်နိုင်တော့မှာပါ။ တုပိုင်ကို မကြာခင် အရှင်ဖမ်းနိုင်တော့မှာပါ။”

လင်းကျန်းချောင်၏ စာပို့လုလင်က ပြောလိုက်သည်။

“အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ငြိမ်ဝပ်ပိပြားရေးမင်းကြီးက တုပိုင်ကို နာရီဝက်အတွင်း ဘယ်နည်းနဲ့မဆို သတ်ပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ နာရီဝက် ကျော်သွားရင် တပ်ဖွဲ့တွေ ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်ပြီး အပြစ်ပေးခံဖို့ ပြန်လာရမယ်။”

လင်းယွမ်လီ လန့်ဖျပ်သွားသည်။ “နာရီဝက် ဟုတ်လား။”

ထိခိုက်သေဆုံးမှုကို ဂရုမစိုက်သော နည်းဗျူဟာကို သုံးလျှင်ပင် အကျဉ်းထောင် ခံစစ်ကို ဖောက်ထွက်ရန် ၂၅ မိနစ် ကြာဦးမည်။

အကျဉ်းထောင် ခံစစ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်လျှင်ပင် ရန်သူက တုပိုင်ကို ကာကွယ်ဖို့ သေလူလို ပြန်တိုက်ခိုက်ကြမှာ သေချာသလို မြေအောက်ထောင်ထဲ ဆုတ်ခွာပြီး ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ကြဦးမည်။

သာမန်နည်းလမ်းများ သုံးပြီး နာရီဝက်အတွင်း တုပိုင်ကို သတ်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လင်းယွမ်လီ၏ အကြည့်များ ရုတ်တရက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်နည်းလမ်းမဆို သုံးလို့ ရလား။”

စာပို့လုလင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့။ ဘယ်နည်းလမ်းမဆို သုံးလို့ ရပါတယ်။”

လင်းယွမ်လီက မေးလိုက်သည်။ “အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်ထဲက ဓားစာခံတွေရဲ့ အသက်ကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူးလား။”

“မလိုပါဘူး။” စာပို့လုလင်က ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်လီ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သဘောပေါက်ပြီ။”

ထို့နောက် သူ ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“လီကျင်းဌာန စစ်သည်တွေ အားလုံး… ခြေလှမ်း ၃၀ နောက်ဆုတ်ပြီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်ကို ဆက်လက် ဝိုင်းရံထားကြ။”

ဤစကားကြောင့် လီကျင်းဌာန စစ်သည် ၇၀၀ ကျော် အံ့သြသွားကြသည်။ သူတို့သည် အပြင်ဘက် တံတိုင်းခံစစ်ကို ဖောက်ထွက်ရန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် ယခု နောက်ဆုတ်ရသနည်း။ သူတို့၏ ယခင် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများ အလဟဿ ဖြစ်မသွားပေဘူးလော။

အတွင်းဘက်တွင်မူ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည်များသည် သူတို့ထက် ၁၀ ဆနီးပါး များပြားသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရပြီး မြေပြင်အနေအထား အားသာချက် ရှိလျှင်ပင် အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ မထင်မှတ်ဘဲ လီကျင်းဌာန စစ်သည်များ နောက်ဆုတ်သွားသဖြင့် စစ်သည်များ အော်ဟစ်အားပေးလိုက်ကြသည်။

တုပိုင် တစ်ယောက်တည်းသာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး။ သူတို့က ချွေ့နျန်နဲ့ ချွေ့ဖိန်ထင် အပါအဝင် ငါတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ရက်စက်တဲ့ အစီအစဉ်ကို သုံးတော့မယ်။”

လီကျင်းဌာနမှ လင်းကျန်းချောင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ရက်စက်လှသည်။ လော့ဝမ်၊ ချွေ့မိသားစု၊ ကျူးဝူယာ၊ အော်ယန်ထန်နှင့် အခြားသူများ အားလုံး အရှုံးပေးလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ နောက်ဆုတ်ရန် ငြင်းဆန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အဆုံးထိ သွားပြီး တုပိုင်နှင့် သူ့ဘေးနားရှိ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည် အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုနေသည်။

သူသည် တကယ့်ကို ပြတ်သားပြီး ရက်စက်သူ ဖြစ်သည်။ မဟာဗျူဟာမြောက် တိုက်ပွဲတစ်ခု ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် သူသည် သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အပိုင်း ၁၃၁ ပြီး။