အခန်း (၁၃၂)

ချက်ချင်းပင် တုပိုင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ရန်သူက မီးနဲ့ အဆိပ်ကို သုံးပြီး ငါတို့အားလုံးကို သတ်တော့မယ်။ ရန်သူ ခဏတာ နောက်ဆုတ်နေတုန်း ချွေ့နျန်၊ ချွေ့ဖိန်ထင်နဲ့ တခြားလူတွေကို ခေါ်ပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကနေ အခုချက်ချင်း ဆုတ်ခွာကြ။”

“ငါတို့ ဒီတိုက်ပွဲကို နိုင်ပြီးပြီ။ ရန်သူ အင်အား ပြန်ဖြည့်နေတုန်းနဲ့ ခဏတာ အပစ်ရပ်ထားတဲ့ အဖိုးတန် အချိန်လေးကို အသုံးချပြီး ဆုတ်ခွာသင့်တယ်။ လီကျင်းဌာနနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ လင်းယွမ်လီက သေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။”

လီစန်း မေးလိုက်သည်။ “အားလုံးလား။”

“ဟုတ်တယ်။ အားလုံး ဆုတ်ခွာမယ်။” တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။ “ဒဏ်ရာရတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို အရင် ဆုတ်ခွာခိုင်း။ ပြီးမှ မင်း၊ ငါနဲ့ လီစစ်တို့ နောက်ဆုံးမှ ဆုတ်ခွာမယ်။”

လီစန်း၏ မျက်နှာထား အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆုတ်ခွာပေးပါ။ ဒီလိုလုပ်ရင် သခင်လေး သေလိမ့်မယ်။ သခင်လေး သေသွားလိမ့်မယ်။”

အကယ်၍ လီကျင်းဌာနသာ ရေနံဆီ သို့မဟုတ် အဆိပ်ဆီဗုံးများဖြင့် တိုက်ခိုက်ပါက ကွင်းပြင်ကျယ် စစ်မြေပြင်တွင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်း၍ ရနိုင်သည်။ သို့သော် ကျဉ်းမြောင်းသော အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင် အတွင်းတွင်မူ အမှန်တကယ်ပင် ထွက်ပြေးစရာ နေရာ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ချက်ချင်းပင် လီစန်း၊ လီစစ်နှင့် လီပိုင်ဟုတို့ ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။

“သခင်လေး။ ကျေးဇူးပြုပြီး အရင် သွားပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သေပါရစေ။ သခင်လေးတစ်ခုခုဖြစ်သွားလို့ကတော့ ကျွန်တော်တို့ မရဏနိုင်ငံ ရောက်ရင်တောင် သခင်ကြီး ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ အမိန့်ပဲ။ ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်။ လီပိုင်ဟု… မင်း ညီအစ်ကိုတွေကို ခေါ်ပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကနေ အခုချက်ချင်း ဆုတ်ခွာတော့။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”

တပ်မှူးလီ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ညီအစ်ကိုတို့… ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေ ရှေ့ကနေ တန်းစီ။ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ကြ…”

လီကျင်းဌာန ပြင်ဆင်နေသည့် အဖိုးတန် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လီပိုင်ဟုသည် ဒဏ်ရာရနေသော အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ကာ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။

လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းသည် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းသဖြင့် ဆုတ်ခွာမှုမှာ အလွန် နှေးကွေးနေသည်။

အချိန်သည် အသက် ဖြစ်သည်။ စက္ကန့်တိုင်း အခြေအနေက ပိုပိုပြီး အန္တရာယ်များလာနေသည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

အပြင်ဘက်တွင်မူ လီကျင်းဌာနမှ စစ်သည် ၇၀၀ ကျော်သည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းရံထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သေတ္တာများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖွင့်လိုက်ကြပြီး အဆိပ်မြှားများ၊ ဒုံးပျံများ၊ မီးလောင်ဗုံးများနှင့် အဆိပ်ဆီဗုံးများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

“လေးသည်တော်များ အားလုံး… မီးမြှား ပြောင်းလဲ အသုံးပြုဖို့ ပြင်ဆင်။”

“ကျောက်ပစ်စက်များ အာလုံး… အဆိပ်လက်နက်တွေ တင်ဖို့ ပြင်ဆင်။”

လင်းယွမ်လီသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူ့အမိန့်က မည်မျှ ရူးသွပ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို သူ သိသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အဖျက်စွမ်းအားကြီး လက်နက်မျိုးကို နိုင်ငံခြား တိုင်းပြည်များနှင့် စစ်ပွဲများတွင်သာ အသုံးပြုကြသည်။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးနှင့် ပြည်တွင်း အာဏာပြိုင်ဆိုင်မှုတွင် အသုံးပြုခြင်းသည် လုံးဝ လူမဆန်သော လုပ်ရပ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်က တိုတောင်းလွန်းသည်။ အကျဉ်းထောင် တံတိုင်းကို ဖောက်ဝင်နိုင်လျှင်ပင် တုပိုင်သည် မြေအောက်ထောင်ထဲသို့ သေချာပေါက် ဆုတ်ခွာသွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လူ ၇၀၀ ကျော် ရှိသော်လည်း… အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အင်အားထက် ၁၀ ဆ များသော်လည်း… ၁၅ မိနစ် အတွင်း တုပိုင်ကို သတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ရန်သူ အားလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းနိုင်သော ထိုကဲ့သို့ အဖျက်စွမ်းအားကြီး လက်နက်များကိုသာ အသုံးပြုရတော့မည်။

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက် ကျောက်ပစ်စက် အသေး ၁၀ ခုစလုံးတွင် လက်နက်များ တပ်ဆင်ပြီး ဖြစ်သလို လေးသည်တော် ရာပေါင်းများစွာ၏ ဒုံးပျံများလည်း အသင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“မီးရှို့…” အမိန့်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေးသည်တော် ရာပေါင်းများစွာသည် မီးမြှားများကို မီးရှို့လိုက်ကြသည်။

အမိန့်တစ်ခွန်း ပေးလိုက်သည်နှင့် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်သည် ကပ်ဘေးသင့်စေသော တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ရပေတော့မည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

ထိုအချိန်တွင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင် အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ဆုတ်ခွာခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် ဆက်လက် ပြုလုပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး လူသုံးပုံတစ်ပုံခန့် ပိတ်မိနေသေးသည်။ လီကျင်းဌာန မကြာခင် လှုပ်ရှားတော့မည်။

ထိုအချိန်တွင် လီပိုင်ဟုသည် တုပိုင်ရှေ့သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ညီအစ်ကိုတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဆုတ်ခွာဖို့ ငါ မပြောခဲ့ဘူးလား။”

လီပိုင်ဟု ဒူးထောက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် တပ်မှူးမူကို ညီအစ်ကိုတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဆုတ်ခွာခိုင်းလိုက်ပါပြီ။ ကျွန်တော် သခင်လေးနဲ့အတူ နောက်တန်းကနေ ကာကွယ်ပေးဖို့ နေခဲ့ပါမယ်။ သခင်လေး မသွားရင် ကျွန်တော်လည်း မသွားဘူး။”

တုပိုင်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ညီအစ်ကို…။”

ထို့နောက် သူသည် သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်း၌ ဆေးစိမ်ထားသော စိုစွတ်သည့် မျက်နှာဖုံးများ ရှိနေသည်။

ဤဆေးစိမ်ထားသော မျက်နှာဖုံးများသည် အဆိပ်ဆီနှင့် အဆိပ်ငွေ့များကို ကာကွယ်ရန် အထူး ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး တကယ် အသုံးပြုရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ လီကျင်းဌာနသည် အဆိပ်ဆီဗုံးများ သုံးလောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်ရှိသော မျက်နှာသုတ်ပဝါ ၅ ခုကို အဖွဲ့ထံ ဝေငှပြီးနောက် တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူကြနဲ့။ ငါတို့ လောလောဆယ် သေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပူပြင်းတဲ့ မီးတောက်တွေနဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားကြ။ ကိုယ့်အသက် တစ်ဝက်လောက် စတေးပြီး ညီအစ်ကိုတွေအတွက် နောက်ဆုံးအချိန်ထိ စောင့်ကြပ်ပေးရမယ်။ လူတိုင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်အောင် လုပ်ရမယ်။ တစ်ယောက်မှ ကျန်ခဲ့လို့ မရဘူး။”

“ဟုတ်ကဲ့။” လီစန်း၊ လီစစ်နှင့် လီပိုင်ဟုတို့သည် တုပိုင်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော သခင်လေးမျိုးကသာ လူတိုင်း၏ နောက်လိုက်လုပ်ခြင်းကို ခံယူထိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ အနာဂတ် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီပေသည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

“အသင့်ပြင်။” ငြိမ်ဝပ်ပိပြားရေးမင်းကြီး၏ မွေးစားသား လင်းယွမ်လီသည် ရုတ်တရက် သူ့ဘယ်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဒုံးပျံများ အားလုံး ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်ပစ်စက်များ အားလုံး အစွမ်းကုန် ဆွဲထားလိုက်ကြသည်။

သူ့လက်ကို အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်ရုံဖြင့် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်ကို အကြီးအကျယ် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ပစ်…”

“ရွှီ…”

သူ စကားတစ်လုံးမှ မပြောရသေးခင်မှာပင် အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဝေးတစ်နေရာမှ ထက်မြက်သော မြှားတစ်စင်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာပြီး သူ အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဒုတိယမြှား၊ တတိယမြှား၊ စတုတ္ထမြှားများ ဆက်တိုက် ရောက်လာသည်။

မြှား ၅ စင်း ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဖောက်။ ဖောက်။ “ဖောက်။ ဖောက်။ ဖောက်။” လင်းယွမ်လီ၏ လက်မောင်း ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် လူတစ်ယောက်နှင့် မြင်းတစ်ကောင်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ အမှောင်ထုထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ဆီသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ထိုသူမှာ မင်းသမီးယွီကျိန်းပင်ဖြစ်၏။ ဩဇာအာဏာကောင်းပြီး ရဲရင်သည့် မင်းသမီးပင်ဖြစ်လေ၏။

အဝေးကနေ သူမမျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရသော်လည်း မြင်းပေါ်ရှိ သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကိုယ်လုံးကို ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိနိုင်ပေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမနောက်မှ မြင်းစီးတပ်သား ရာပေါင်းများစွာ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မီတာ တစ်ထောင်ကျော် အကွာမှနေ၍ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်လာကြသည်။

သူမ ထွက်ခွာလာစဉ်က သူမနှင့်အတူ ကိုယ်ရံတော် တစ်ရာအောက်သာ ပါလာခဲ့သည်။ လီကျင်းဌာနက စစ်သည် ၈၀၀ စုဆောင်းထားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမသည် အနီးဆုံး တပ်စခန်းသို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ပြီး တပ်ဖွဲ့များ စုဆောင်းကာ အမြန်ဆုံး ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် နောက်မကျခဲ့ပေ။

သူမနောက်မှ မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ကို မစောင့်ဘဲ ပြင်းထန်သော တရားမျှတစိတ် ရှိပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် လီကျင်းဌာန စစ်သည် ၇၀၀ ကျော်ရှိရာသို့ မြင်းတစ်စီးတည်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းယွမ်လီ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ။ ငါက လီကျင်းဌာနမင်းကြီးလင်းရဲ့ မွေးစားသားပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ လီကျင်းဌာနကို ထိရဲတယ်ပေါ့။ ပုန်ကန်ချင်နေတာလား။”

သူသည် သူ့ရာထူးဂုဏ်ရှိန်ကို ကြွားဝါနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူ နောက်ဆုတ်သွားစေရန် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကိုယ်လုံးအလှသည် မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားချက် ဖြစ်သော်လည်း လင်းယွမ်လီသည် ဤမင်းသမီးနှင့် တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသောကြောင့် သူမကို လုံးဝ မမှတ်မိပေ။

ထို့ကြောင့် သူ တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “မြှားနဲ့ပစ်။”

ချက်ချင်းပင် လေးသည်တော် ရာပေါင်းများစွာသည် မင်းသမီးယွီကျိန်းထံသို့ မြှားမိုးရွာချလိုက်ကြသည်။

“ရွှီးးး။ ရွှီးးး။ ရွှီးးး။”

မြှားများ မိုးသီးမိုးပေါက်ကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။

သို့သော် မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ ဓားကွက်များသည် မင်ရည်များ လွင့်စဉ်သွားသကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး ရေကာတာတစ်ခုလို လုံးဝ ထိုးဖောက်မရအောင် ဖြစ်နေသည်။

မြှားတစ်စင်းမျှ သူမအနားသို့ မကပ်နိုင်ခင်မှာပင် သူမ၏ ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် ကြေမွပြီး လွင့်စဉ်ထွက်သွားရသည်။

မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် သူမ၏ သိုင်းပညာကို သူမခမည်းတော်ထံမှ ဦးစွာ သင်ယူခဲ့ပြီးနောက် မင်းသမီးနင်းရွှဲ့နှင့်အတူ ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူထံတွင် ၁၀ နှစ်နီးပါး သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်သည် အလွန်တရာ အားကောင်းလှသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

လင်းယွမ်လီ ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤသူက မည်သူနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှသန်မာနေရသည်နည်း။

ထို့ပြင် မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် အလွန် လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် ဒုတိယအကြိမ် မြှားမိုးရွာချရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။

“တပ်ဖွဲ့စည်းလိုက်။ သူ့ကို တား။ သူ့ကို တားထား…” လင်းယွမ်လီ အသည်းအသန်အော်ဟစ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လီကျင်းဌာနမှ စစ်သည် ၂၀၀ သည် ထူထဲသော ဒိုင်းကာများဖြင့် ဒိုင်းကာတံတိုင်း တစ်ခုကို စတင် တည်ဆောက်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်းသည် ဒိုင်းကာများကြားမှ ရှည်လျားသော လှံတံများကို ထုတ်လိုက်ကြသဖြင့် ဖြူကောင်ကြီး တစ်ကောင်နှင့် တူသွားလေသည်။

ဤသည်မှာ နာမည်ကျော်ကြားသော ဒိုင်းကာဖြူကောင် စစ်ကစားကွက် ဖြစ်ပြီး မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့များကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အထိရောက်ဆုံး ဖြစ်ကာ မြင်လိုက်ရုံဖြင့် ကြောက်လန့်သွားစေနိုင်သည်။

သို့သော် မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် အရှိန်ကို လုံးဝ လျှော့မချဘဲ မြင်းတစ်စီးတည်းဖြင့် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဝင်ဆောင့်လိုက်လေသည်။

“ဝုန်းးးးး။” ဟူသော ကျယ်လောင်သည့် အသံနှင့်အတူ မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ပြင်းထန်သော အတွင်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူမ၏ ဓားကြီးဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

သူမ၏ စစ်မြင်းသည်လည်း အစွမ်းကုန် အားထုတ်ပြီး ပြင်းထန်သော ကန်ချက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ခိုင်ခံ့သော ဒိုင်းကာတပ်ဖွဲ့ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် တစစီ ကြေမွပျက်စီးသွားသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လီကျင်းဌာန စစ်သည် အနည်းငယ်သည် ကောက်ရိုးမျှင်များကဲ့သို့ လွင့်စဉ်ထွက်သွားကြသည်။

ထက်မြက်သော လှံတံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ထက်ပိုင်းကျိုးသွားပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ လွင့်စဉ်သွားကြသည်။

မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် မြင်းတစ်စီးတည်းဖြင့် လီကျင်းဌာန၏ စစ်တပ်ကြားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ သူမ၏ စစ်ဓားကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

သူမကို လူတစ်ဒါဇင်ကျော် ဝိုင်းထားသော်လည်း မည်သူမျှ သူမကို မယှဉ်နိုင်ကြပေ။

သူမ ရောက်လေရာ နေရာတိုင်းတွင် လီကျင်းဌာန စစ်သည်များ အရိုးကျိုးကာ ကောက်ရိုးမျှင်များကဲ့သို့ လွင့်စဉ်ကုန်ကြသည်။

သူမသည် လီကျင်းဌာန၏ စစ်တပ်ဖွဲ့စည်းပုံကို အကြိမ်ကြိမ် ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းယွမ်လီသည် နာမည်ကျော်ကြားသော မင်းသမီးယွီကျိန်းကို မှတ်မိသွားသည်။ သူ သူမနှင့် တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသော်လည်း သူမ၏ အလှတရား၊ ကိုယ်လုံးအလှနှင့် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့မှတစ်ဆင့် ခန့်မှန်းမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် လင်းယွမ်လီ၏ ဆံပင်များ ထောင်မတ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းသမီး။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လီကျင်းဌာန လူတွေကို သတ်ရတာလဲ။”

အပိုင်း ၁၃၂ ပြီး။