အခန်း (၁၃၄)

ယနေ့ ကွမ်ရှီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး မြို့စောင့်တပ်မှူးရုံး၏ လေထုအခြေအနေသည် အလွန် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော ၂ နာရီက ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ မိန်းမစိုး ၂၀၀၀ သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး အသံကျယ်သော မိန်းမစိုး တစ်ယောက်သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နောက်ဆုံးထုတ်ပြန်ချက်ကို ဖတ်ပြနေသည်။

ဤသည်မှာ ယနေ့အတွက် မြင့်မြတ်သော အခမ်းအနား ဖြစ်သည်။ ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ အဖွဲ့ဝင်အားလုံးသည် မြို့စောင့်တပ်မှူးရုံးတွင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ညွှန်ကြားချက်အသစ်များကို လေ့လာသင်ယူနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ ခွင့်ယူ၍ မရသလို ထွက်ခွာခွင့်လည်း မရှိပေ။

ဤထုတ်ပြန်ချက်သည် အလွန် ရှည်လျားလှသည်။ ဖတ်ပြရန် နာရီဝက် ကြာပြီး လေ့လာသင်ယူရန် ၂ နာရီ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် တုပိုင်တစ်ယောက် အလောင်းကောင် ဖြစ်နေလောက်ပေမည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့စောင့်တပ်မှူး ဝမ်ရင်သည် သူ့စာကြည့်ခန်းထဲတွင် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း တုပိုင်ကို ဖမ်းဆီးကွပ်မျက်လိုက်ပြီ ဟူသော သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီဝမ်ဟွေ့ကို စော်ကားမိကြောင်း သိသော်လည်း သူ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ လူများ တုပိုင်ကို သွားမကူညီနိုင်စေရန် တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး လီကျင်းဌာနမှ လူများ တုပိုင်ကို သတ်နိုင်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့သည် သေချာပေါက် လက်စားချေလိမ့်မည်။ သို့သော် ပထမဆုံး ပစ်မှတ်ထားခံရမည့်သူမှာ လီကျင်းဌာန ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် လော့ဝမ်၊ ချွေ့မိသားစု၊ ကျူးဝူယာနှင့် ကွေ့တုန်းယန်တို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဤတုပိုင်ကို သတ်ဖြတ်သည့် စစ်ဆင်ရေးတွင် ဝမ်ရင်၏ အမုန်းတရား ပမာဏသည် နောက်ဆုံးမှသာ ပါဝင်ပေလိမ့်မည်။

လီဝမ်ဟွေ့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း လင်းကျန်းချောင်နှင့် ချွေ့မိသားစုကို လက်စားချေပြီးချိန်တွင် သူ့အင်အားများ ကုန်ခမ်းဖို့များ​​လေ၏။ ဝမ်ရင်ကို လက်စားချေရန် သူ့အရင်းအမြစ်များမှာ အလွန် နည်းပါးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် အရှိန်ကုန်နေသော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် ဝမ်ရင်သည် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး တုပိုင်ကို ရှင်းလင်းရန် လီကျင်းဌာနကို ကူညီခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ထန်ယန် အာဏာရလာစေရန် လမ်းရှင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ယန်၏ အဖွဲ့နှင့် ကျန်းရော့ကျူး၏ အဖွဲ့ နှစ်ခုစလုံးအတွက် ဤသည်မှာ ကြီးမားသော ကျေးဇူးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တုပိုင်ကို သတ်ရန် လီကျင်းဌာနကို အသုံးပြုခြင်းသည် အကျိုးယုတ်မှုထက် အကျိုးမြတ်က ပိုများသည်။ ထို့ပြင် သူသည် အသက်ကြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် မကြာမီ အနားယူတော့မည် ဖြစ်ရာ စိုးရိမ်စရာ သိပ်မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူ့မွေးစားသား ဝမ်မန် အသည်းအသန် အပြေးဝင်လာသည်။

“မွေးစားအဖေ။” ဝမ်မန်သည် တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဝမ်ရင်၏ ဘေးနားသို့ တွားသွားကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဖေ့သိက္ခာကို ကျစေမိပါပြီ။ ကျွန်တော် အဖေ့အမိန့်ကို သွားဖတ်ပြပေမဲ့ ကွေ့လင်တပ်မှူးငယ် လီနဲ့ ကျန်းတို့က တုပိုင်ဘေးကနေ မဆုတ်ခွာတဲ့အပြင် ကျွန်တော့်ကို မြှားနဲ့ပါ ပစ်ပြီး ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်။ သူတို့က အဖေ့ကို လုံးဝ လေးစားမှု မရှိကြပါဘူး။”

“ဘာ။” ဝမ်ရင် ဒေါသထွက်သွားသည်။

အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးတွင် စည်းကမ်းများ အလွန် တင်းကျပ်သည်။ အမိန့် မနာခံခြင်းသည် ပုန်ကန်မှုဟု သတ်မှတ်ခံရပြီး ခြေလက်များ ရိုက်ချိုးကာ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ ထုတ်ပယ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ယခု ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ တပ်မှူးငယ် နှစ်ဦးသည် အမိန့် မနာခံရုံမက သူ့မွေးစားသားကိုပါ မြှားဖြင့် ပစ်ခတ်ခဲ့သည်မှာ ဝမ်ရင်၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ပုန်ကန်နေကြတာပဲ။” ဝမ်ရင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “လီဝမ်ဟွေ့ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ပါးစေ လီစန်းနဲ့ လီစစ်တို့က အမိန့် မနာခံကြဘူး။ အခု မင်းရဲ့ ကွေ့လင်တပ်မှူးငယ်တွေကလည်း အမိန့် မနာခံတဲ့အပြင် ငါ့လူတွေကိုတောင် သတ်ရဲကြတယ်။ ဒါ ပုန်ကန်နေကြတာပဲ။”

ဝမ်ရင်သည် လက်ထဲမှ တန်ဖိုးကြီး လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

“ငါ တုပိုင်ကို မသတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက တပ်မှူးငယ် နှစ်ယောက်လောက်ကိုတော့ ငါ မသတ်နိုင်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေလား။” ဝမ်ရင် တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ကိုယ်ရံတော်တွေကို စုစည်းလိုက်။ သစ္စာဖောက်တွေကို ရှင်းလင်းဖို့ အချိန်မရွေး အသင့်ပြင်ထား။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

ခဏအကြာတွင် ဝမ်ရင်၏ ကိုယ်ရံတော် ၅၀၀ စလုံး စုစည်းရောက်ရှိလာကြသည်။

လီကျင်းဌာနဘက်မှ တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသည်နှင့် တုပိုင် အဖမ်းခံရသည်နှင့် သို့မဟုတ် သေဆုံးသည်နှင့် ဝမ်ရင်သည် ကိုယ်ရံတော်များကို ဦးဆောင်ပြီး ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ တပ်မှူးငယ် လီနှင့် ကျန်းတို့ကို ဖမ်းဆီးကာ ရှင်းလင်းပစ်မည် ဖြစ်သည်။

“တုပိုင်။ မင်းက အရူးပဲ။ ကဗျာနဲ့ စာပေမှာ ထိပ်တန်း ဖြစ်ပေမဲ့ နိုင်ငံရေး ကစားကွက်မှာတော့ လုံးဝ အသုံးမကျဘူး။” ဝမ်ရင် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီက သာမန်မိန်းမစိုးလေး တစ်ယောက်က လီကျင်းဌာနရဲ့ တပ်မှူးငယ် တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်။ အခု သူက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးရုံမကဘဲ မျက်ကန်းတစ္ဆေမကြောက် နောက်လိုက် တစ်အုပ်ကိုပါ ဆွဲချသွားတယ်။”

“တိုက်ပွဲ ပြီးပြီလား သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်။ တုပိုင် သေပြီလား။” ဝမ်ရင် စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် သူ့လူယုံကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက် အပြေးဝင်လာသည်။

ဤသူသည် ဝမ်ရင်အပေါ် သစ္စာရှိသော အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး လျှို့ဝှက်သူလျှိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ ဒူးထောက်ချိန်ပင် မရဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ကုန်းကုန်းဝမ်။ ပြဿနာတက်ပြီ။ ပြဿနာကြီး တက်ပြီ။ ဝူစန်းရှီက ပညာရှင် ထောင်ပေါင်းများစွာနဲ့ လူသောင်းချီကို ဦးဆောင်ပြီး ဘုရင်ခံရုံးကို ဝိုင်းထားတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ မသမာမှု ကိစ္စကို စေ့စေ့စပ်စပ် စုံစမ်းပေးဖို့ တောင်းဆိုနေကြတယ်။ ရေတွက်လို့မရတဲ့ ဆူပူအုံကြွသူတွေကလည်း ချွေ့မိသားစု အိမ်တော်ကို ဝိုင်းထားကြတယ်။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ရင်၏ မျက်နှာထား အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး။” ဝမ်ရင် ရေရွတ်လိုက်သည်။ “အခြေအနေ ပြောင်းလဲတော့မယ်။”

ချက်ချင်းပင် သူသည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည်များကို စုစည်းပြီး အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်သို့ သွားရောက်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူ အတင်းအကြပ် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူသည် တုပိုင်ကို သေစေချင်လွန်းနေသည်။

‘အင်း…။ လော့ဝမ်က ဖိအားကို တောင့်ခံနိုင်ကောင်းပါရဲ့။ ဒါမှမဟုတ် လီကျင်းဌာနမှာ ဆုတ်ခွာစရာ လမ်း မရှိတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။’

သို့သော် နောက်ထပ် သတင်းဆိုးတစ်ခု ရောက်လာပြန်သည်။

“ကွမ်ရှီးဘုရင်ခံ လော့ဝမ် အရှုံးပေးလိုက်ပါပြီ။ မသမာမှု အမှုကို စေ့စေ့စပ်စပ် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။ ချွေ့မိသားစု စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရပါပြီ။”

ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ဝမ်ရင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုကြီးက သူ့နှလုံးသားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“လော့ဝမ်။ မင်းလို ခွေးမသား။ မင်း ငါတို့အစီစဥ်တွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။”

မူလက လော့ဝမ်၊ ကျူးဝူယာ၊ ကွေ့တုန်းယန်၊ အော်ယန်ထန်၊ ချွေ့ရွှမ်၊ ဝမ်ရင်နှင့် လင်းကျန်းချောင်တို့သည် လီဝမ်ဟွေ့၏ မွေးစားသားကို သတ်ရန် အတူတူ လက်တွဲခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ရင်သည် ဘေးမှနေ၍ ထောင်ချောက်ဆင်ရုံသာ ရှိပြီး တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိခိုက်အောင် လုပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် လော့ဝမ်၊ ကျူးဝူယာ၊ ကွေ့တုန်းယန်နှင့် အော်ယန်ထန်တို့ အားလုံး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ ထို့ပြင် ချွေ့ရွှမ်ကိုလည်း ထိုးကျွေးလိုက်ကြသည်။

ယခု လီဝမ်ဟွေ့၏ ရှေ့တွင် ဝမ်ရင်နှင့် လင်းကျန်းချောင်တို့သာ ကျန်ရစ်တော့ပြီး ရန်ငြိုးဖွဲ့မှု အဆင့်သည် ချက်ချင်း အမြင့်ဆုံး ရောက်သွားလေသည်။

ချက်ချင်းပင် ဝမ်ရင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “မြန်မြန်။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်ကို သွားကြမယ်။”

သူ့မွေးစားသား ဝမ်မန်က မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ကွေ့လင်တပ်မှူးငယ်ရုံးက ပုန်ကန်သူတွေကို သတ်မလို့လား။”

ဝမ်ရင် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့က ငါ့ရဲ့ မိန်းမစိုး အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက ရဲဘော်တွေကို သွားကယ်မလို့။”

ထို့နောက် ဝမ်ရင်သည် ကိုယ်ရံတော် အထက်တန်းစား စစ်သည် ၅၀၀ ကို ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

သူသည် တုပိုင်ကို တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်သော်လည်း လီဝမ်ဟွေ့၏ ပြင်းထန်သော ဒေါသကို ခံနိုင်ရည် မရှိပေ။

ယခု သူနှင့် လင်းကျန်းချောင်သာ ကျန်တော့သည်။ သူသည် ဤတွင်းနက်ထဲမှ ချက်ချင်း ခုန်ထွက်ရမည်။ တုပိုင်ကို သွားကယ်သယောင် ဆောင်ပြီး လင်းကျန်းချောင်ကို တွင်းထဲတွင် ချန်ထားရစ်ကာ လီဝမ်ဟွေ့၏ လက်စားချေမှုကို တစ်ယောက်တည်း ခံစားစေရမည်။

သူသည် တုပိုင်ကို မကယ်ချင်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ရန်နှင့် လီဝမ်ဟွေ့၏ အမုန်းတရားကို ဖျောက်ဖျက်ရန် မဖြစ်မနေ သွားရပေမည်။

ထို့ပြင် သူ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက လင်းကျန်းချောင်လည်း အချိန်မီ ဆုတ်ခွာသွားနိုင်ပြီး ဝမ်ရင် တစ်ယောက်တည်း ရန်ငြိုးခံရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဝမ်ရင်သည် နောက်ဆုံးရ လျှို့ဝှက်သတင်းကို ရရှိလိုက်သည်။

“မိန်းမစိုးဝမ်။ လီကျင်းဌာန တပ်ဖွဲ့တွေက မဆုတ်ခွာတဲ့အပြင် ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေ လုပ်နေပါတယ်။ ဒုံးပျံတွေနဲ့ အဆိပ်ငွေ့ဗုံးတွေကို သုံးဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပါတယ်။” အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးသူလျှိုက ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့က တုပိုင်နဲ့ သူ့ဘေးနားက လူအားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံပါပဲ။”

ဝမ်ရင် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

“ကောင်းတယ်။ လင်းကျန်းချောင်။ မင်းက ရက်စက်ပြီး တကယ့် သတ္တိခဲပဲ။” ဝမ်ရင် ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။ လီကျင်းဌာနနှင့် လင်းကျန်းချောင်သည် နောက်ဆုတ်မည့်အစား အမုန်းတရားများကို ပိုမို ဆွဲယူနေပြီး အဖျက်စွမ်းအားကြီး လက်နက်များကိုပင် အသုံးပြုရန် ဝန်မလေးကြပေ။

ဤနည်းအားဖြင့် တုပိုင်ဆိုသော တိရစ္ဆာန်ကောင် သေသွားလိမ့်မည်။

အမုန်းတရား အားလုံးသည် လင်းကျန်းချောင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်။ လီဝမ်ဟွေ့နှင့် လင်းကျန်းချောင်၊ လီကျင်းဌာန တစ်ခုလုံးသည် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲကြီးကို ဆင်နွှဲရပေလိမ့်မည်။

“တပ်ဖွဲ့အားလုံး နေရာမှာပဲ အနားယူကြ။” ဝမ်ရင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လင်းကျန်းချောင်သည် မဆုတ်ခွာဘဲ တုပိုင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရူးသွပ်စွာ ကြိုးစားနေသဖြင့် ဝမ်ရင်အနေဖြင့် တုပိုင် သေဆုံးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ သွားရောက်ကယ်တင်သယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

လီဝမ်ဟွေ့ ယုံကြည်စေရန် လီကျင်းဌာနကို တိုက်ခိုက်ပြီး လူအနည်းငယ်ကိုပင် သတ်ဖြတ်ပြလိုက်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

​“စစ်မြေပြင်ကို ပြန်သွားပြီး စုံစမ်းချေ။” ဝမ်ရင်က သူ့လူယုံကို ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင် သေတာ သေချာပြီဆိုတာနဲ့ ကောင်းကင်ပေါ်ကို မီးရှူးမြှား ပစ်တင်လိုက်။ ငါ တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး အမြန်ဆုံး လာခဲ့မယ်။”

​“ဟုတ်ကဲ့။” ယုံကြည်ရသော သူလျှိုသည် မြင်းပေါ်တက်၍ ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်ဆီသို့ ဒုန်းစိုင်း နှင်သွားလေသည်။

​မိန်းမစိုး အနည်းငယ်သည် ချက်ချင်းပင် ကုလားထိုင်ကြီး တစ်လုံး ယူဆောင်လာ၍ လက်ဖက်ရည်ပွဲ ခင်းကာ ဝမ်ရင်ကို သက်တောင့်သက်သာ လက်ဖက်ရည် သောက်နိုင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ကြသည်။

​“မွေးစားအဖေ။ ဒီတစ်ခါ တုပိုင် သေချာပေါက် သေပြီ မဟုတ်လား။” မွေးစားသား ဝမ်မန်က မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ပြောလိုက်သည်။

​“ဟုတ်တယ်။ သူ သေလမ်းကိုရောက်နေပြီ။” ဝမ်ရင် ပြောလိုက်သည်။ “လင်းကျန်းချောင်က ရက်စက်တယ်။ ဓားထုတ်ပြီးမှတော့ လူမသတ်ရမချင်း ပြန်ထည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လင်းယွမ်လီက စစ်တုရင် နယ်ရုပ်လိုပဲ။ မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးရင် နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒီလင်းကျန်းချောင်က တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ။”

​ဝမ်မန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် တုပိုင် သေပြီးတာနဲ့ လီဝမ်ဟွေ့က လီကျင်းဌာနနဲ့ သေသည်အထိ စစ်ခင်းရတော့မှာပေါ့။”

​ဝမ်ရင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​ဝမ်မန်က ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီအချိန်ကျရင် လီဝမ်ဟွေ့က မွေးစားအဖေကို ပြဿနာရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ရုံမကဘဲ အဖေ့ရဲ့ အကူအညီကိုတောင် လိုအပ်လာဦးမှာ။”

​ဝမ်ရင် အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာထားကို ခန့်မှန်းရ ခက်နေသည်။

​‘ရှေ့ထွက်ပြီး အမုန်းတရား ခံယူပေးမယ့်သူ ရှိနေတာ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ တုပိုင်။ တိရစ္ဆာန်ကောင်လေး… မင်း နောက်ဆုံးတော့ သေရပြီ။’

​သို့သော် ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ စစ်မြေပြင်သို့ သွားရောက် စုံစမ်းသော သူလျှိုများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ မျက်နှာများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသည်။ သူတို့၏ စစ်မြင်းများသည် ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကာ စစ်မြေပြင်သို့ မရောက်မီမှာပင် မြင်းပေါ်မှ လိမ့်ကျလာကြသည်။

​“အရှင်မင်းကြီး။ အခြေအနေ ဆိုးပါပြီ။ အခြေအနေ ဆိုးပါပြီ။ မင်းသမီးယွီကျိန်းက စစ်တပ်လွှတ်လိုက်ပြီး လီကျင်းဌာန တပ်ဖွဲ့တွေကို အကြီးအကျယ် ချေမှုန်းလိုက်ပါပြီ။”

​ရုတ်တရက် ဝမ်ရင်သည် လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ချေမွပစ်လိုက်ကာ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်မေးလိုက်သည်။

“တုပိုင် သေသွားပြီလား။”

​“တုပိုင် အသက်ရှင်လျက် ဘေးကင်းပါတယ်။” သူလျှိုက ပြောလိုက်သည်။

​ချက်ချင်းပင် ဝမ်ရင် မူးမေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားသည်။ ကျောချမ်းသွားပြီး ခေါင်းထိပ်၌ ယားယံသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

​

သောက်ကျိုးတွေနည်းကုန်ပြီ။

အပိုင်း ၁၃၄ ပြီး။