အခန်း (၁၃၅)
Vol. 14 Ch. 135
မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်ထားသူ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဘွဲ့တံဆိပ်သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ထံ တိုက်ရိုက် တင်ပြနိုင်သည်။
ယနေ့တွင် မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် လီကျင်းဌာနက အဖျက်စွမ်းအားကြီး လက်နက်များ သုံးပြီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးကို တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ မည်သူမျှ ဖုံးဖိထား၍ မရတော့ဘဲ ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်။
ယခုမှစ၍ လီကျင်းဌာနသည် လင်းကျန်းချောင်နှင့် လင်းယွမ်လီတို့ကို ဖြေရှင်းရန် လီဝမ်ဟွေ့ မလိုအပ်တော့ပေ။
သူတို့၏ သောက်ကျိုးနည်း သရုပ်မှန်များကို တော်ဝင်မိသားစုဝင်များ မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။ လီဝမ်ဟွေ့ ဝင်ပါစရာ မလိုဘဲ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ချက်ချင်း အပြစ်ပေးလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် လီဝမ်ဟွေ့၏ အကြည့်သည် မည်သူ့ထံ ကျရောက်လာမည်နည်း။ သူ၏ လူသတ်လိုစိတ်နှင့် အင်အားအလုံးစုံကို မည်သူ့ထံ ဦးတည်လိုက်မည်နည်း။
လော့ဝမ် ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ကြိုတင်၍ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချွေ့မိသားစုလည်း ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် စွန့်ပစ်ခံရပြီး စတေးခံလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လီဝမ်ဟွေ့၏ ဒေါသကို အဓိက ခံရမည့်သူမှာ ဝမ်ရင် ဖြစ်သည်။
လက်ပစ်ဗုံးသည် ဟိုသည် တွန်းပို့ခံနေရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ရင်၏ လက်ထဲ၌ မြဲမြံစွာ ကပ်ငြိနေပြီး ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။
ဤတိုက်ပွဲတွင် ဘေးလူအဖြစ်သာ ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် သောက်ကျိုးနည်းစွာဖြင့် လီဝမ်ဟွေ့၏ အမုန်းတရား အားလုံးကို ဆွဲယူမိသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ရင် ချက်ချင်း မူးလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“မြန်မြန်… မြန်မြန်… မြန်မြန်။ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး အရှိန်အပြည့်နဲ့ တုပိုင်ကို သွားကယ်မယ်။ ငါ့ရဲ့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက သားတွေကို သွားကယ်မယ်။”
ထို့နောက် ဝမ်ရင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေတတ်သော လူကြီးသည် စစ်မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကျဉ်းထောင်ဆီသို့ ဒုန်းစိုင်း နှင်သွားလေသည်။
‘လီကျင်းဌာန လူတွေ လုံးဝ မရှုံးနိမ့်သေးပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရမယ်။ ငါ နောက်တစ်ပွဲလောက် တိုက်ခိုက်ခွင့် ရပါစေ။ ဒါမှ အနည်းဆုံး လီဝမ်ဟွေ့ကို ရှင်းပြလို့ ရမှာ။’
သို့သော် ဝမ်ရင် တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး အခင်းဖြစ်ပွားရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လီကျင်းဌာနမှ လူများ အားလုံး ဆုတ်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သလို မင်းသမီးယွီကျိန်းလည်း ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ရင် ချက်ချင်း မြင်းပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာကာ တုပိုင်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“တူလေး။ အဆင်ပြေရဲ့လား။ မင်း အန္တရာယ် ရှိနေတယ်လို့ ကြားတာနဲ့ ငါ တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ချက်ချင်း လာခဲ့တာ။ ဘုရားသခင် ကျေးဇူးကြောင့် မင်း ဘေးကင်းလို့ တော်ပါသေးတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ ဝမ်ဟွေ့ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ။”
ဤမိန်းမစိုး ဝမ်ရင်၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်သည်လည်း မဆိုးလှပေ။ တုပိုင် ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မိန်းမစိုးဝမ်။ အလကားပါပဲ။ ခင်ဗျားက ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက လူအားလုံးကို မြို့စောင့်တပ်မှူးရုံးမှာ စုစည်းခိုင်းပြီး ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိအောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ခင်ဗျား ငြင်းလို့ မရပါဘူး။ ဒီဝမ်မန်က ခင်ဗျားရဲ့ မွေးစားသား မဟုတ်လား။ ခုနက သူ အရမ်း မောက်မာနေတာ။ ကျွန်တော့်ဘေးက လူအားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ကြွေးကြော်နေတာလေ။”
ဝမ်ရင် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဝမ်မန်။ ဒီကို လာခဲ့။”
သူ့မွေးစားသား ဝမ်မန် ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။
“ကျောင်းသားတုပိုင်ကို တောင်းပန်လိုက်။” ဝမ်ရင် ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်မန်သည် နာကြည်းနေသော်လည်း ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ကျောင်းသားတုပိုင်။”
တုပိုင် ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မလုံလောက်ဘူး။ မလုံလောက်ဘူး။”
ဝမ်ရင် ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဘယ်လောက်အထိဆိုရင် လုံလောက်မလဲ။”
တုပိုင် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းမစိုးဝမ်။ သူက ခင်ဗျားရဲ့ မွေးစားသားပဲ။ ခင်ဗျား သူ့ကို အရမ်း တန်ဖိုးထားတယ် မဟုတ်လား။”
ဝမ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါ အမှန်ပဲ။ သူက ပုံမှန်ဆိုရင် တော်တော်လေး လိမ်မာပြီး ကျွန်တော် အချစ်ဆုံး မွေးစားသားပါ။”
တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မိန်းမစိုးဝမ်။ ခင်ဗျားရဲ့ မွေးစားသားကို ခင်ဗျားလက်နဲ့ သတ်ပြရင် တခြားကိစ္စတွေကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ရင်၏ မျက်နှာထား အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါသများ ပြည့်နှက်လာသည်။
သူကဲ့သို့ ဂုဏ်သရေရှိသော အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ တပ်မှူးကြီး တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့မွေးစားသားကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ရမည်လော။ ထို့ပြင် တစ်ဖက်လူမှာ မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီတွင် ပညာသင်ယူနေသည့် ကလေးငယ် တစ်ဦးမျှသာ ရှိသေးသည်။
‘အဲဒီလိုသာ လုပ်လိုက်ရင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှာ ငါ့မျက်နှာ ဘယ်နား သွားထားရမလဲ။’
ထို့ပြင် ဝမ်မန်သည် သူ့အပေါ် သစ္စာရှိသော အနည်းငယ်မျှသော စွမ်းအားကြီး တပ်မှူးများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့ကို သတ်လိုက်ခြင်းသည် ကိုယ့်လက်မောင်း ကိုယ်ဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေမည်။
“ကျွန်တော် သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် မွေးစားအဖေက ကျွန်တော့်အပေါ် အရမ်း အလိုလိုက်လွန်းတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ မဖြစ်နိုင်တဲ့ တောင်းဆိုမှု ဖြစ်ပါစေ သူ သဘောတူပေးတတ်တယ်။” တုပိုင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မဟုတ်ရင် သူ ကွမ်ရှီးမှာ မရှိတုန်း ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ပြဿနာရှာရဲပါ့မလဲ။”
တုပိုင်သည် ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ရင်၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး အံကြိတ်ကာ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ့မွေးစားသား ဝမ်မန်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဝမ်မန် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မွေးစားအဖေ။ မွေးစားအဖေ။ ဘာလုပ်မလို့လဲ။”
ဝမ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။ “လူတွေ အမှားလုပ်မိရင် အကျိုးဆက်ကို ခံရစမြဲပဲ။”
အကန့်အသတ်မဲ့သော နာကြည်းချက်များနှင့် အရှက်ရမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ကွမ်ရှီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ အကြီးအကဲ ဝမ်ရင်သည် သူ့ဓားကို မွေးစားသား ဝမ်မန်၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ချိန်ရွယ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။
“ဟာ။”
ဝမ်ရင်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကွမ်ရှီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ အကြီးအကဲ ဝမ်ရင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
သူ့မွေးစားသားအရင်း၊ သူအချစ်ဆုံး မွေးစားသားကိုမှ သူကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်ရသည်။
ကွမ်ရှီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တစ်ခုလုံးသည် လီဝမ်ဟွေ့၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။ ဝမ်ရင်၏ မွေးစားသားလည်းဖြစ်၊ အာဏာရှိသော တပ်မှူးကြီးလည်း ဖြစ်သည့် ဝမ်မန်ကဲ့သို့ လူမျိုးသည် အလွန် ရှားပါးလှသည်။
သူ့မွေးစားသားကို သတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ဝမ်ရင်သည် ကိုယ့်လက်မောင်း ကိုယ်ဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
‘ဒီကိစ္စပြီးရင် ဘယ်သူက ငါ့ကို အားကိုးရဲတော့မလဲ။’
မူလကတည်းက ကွမ်ရှီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးတွင် သူ့သြဇာအာဏာသည် လူနည်းစုသာ ရှိသည်။ ယခု သူ့ကိုယ်ရံတော်များမှလွဲ၍ ဝမ်ရင်တွင် မည်သည့် အင်အား ရှိသေးသနည်း။
တုပိုင်သည် တကယ့်ကို ရက်စက်သည်။ ဝမ်ရင်၏ အင်ပါယာကို ဝမ်ရင်ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခိုင်းလိုက်သည်။
သေချာပေါက် ဝမ်ရင်သည် ပို၍ ရက်စက်သည်။ အရေးကြီးချိန်တွင် သူသည် လုံးဝ ညှာတာမှု မရှိပေ။
“အမှားလုပ်တဲ့သူတိုင်း အပြစ်ပေးခံရမယ်။ ငါ့မွေးစားသား ဖြစ်ရင်တောင် သေရမယ်။” ဝမ်ရင် တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင်နဲ့အတူ ချွေ့နျန်၊ ချွေ့ဖိန်ထင်တို့လို ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ မသမာမှု သက်သေတွေကို မြို့စောင့်တပ်မှူးရုံးဆီ လိုက်ပို့ပေးဖို့ ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည်တွေကို ငါ အမိန့်ပေးခဲ့တာ ရှင်းနေတာပဲ။ မြို့စောင့်တပ်မှူးရုံးထဲ ရောက်တာနဲ့ သူတို့ ဘေးကင်းသွားပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီသစ္စာဖောက် ဝမ်မန်က လီကျင်းဌာန လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး တုပိုင်ဘေးနားက အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည်တွေကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ တုပိုင်ကို သတ်ချင်နေတာ။”
ရှိနေသော ပရိသတ် အားလုံးသည် မြို့စောင့်တပ်မှူး ဝမ်ရင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ‘ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းသာ ဒီလို ဗြောင်ကျကျ လိမ်ညာမှုမျိုး ပြောထွက်ရဲတယ်။’
မသေသေးသော ဝမ်မန်သည် သူ့မွေးစားအဖေ ဝမ်ရင်ကို ပို၍ အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ ‘ဒါတွေအားလုံး ခင်ဗျား ခိုင်းလို့ လုပ်ခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။’
‘ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားလက်နဲ့ သတ်ရက်တယ်ပေါ့။ ခင်ဗျား တကယ် ရက်စက်တယ်။’
‘အမှားလုပ်တာက ခင်ဗျား။ အပြစ်ပေးခံရတာက ကျွန်တော်လား။’
“အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးရဲ့ အရာရှိကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ ပြင်ပရန်သူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းရဲတယ်။ ဒါဆို မင်း သေသင့်တယ်။” ဝမ်ရင် အသံကို မြှင့်လိုက်ပြီး ဝမ်မန်၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့် မွှေနှောက်လိုက်သည်။
ဆယ်ချက်ကျော် ထိုးပြီးနောက် သူ့လက်မောင်းများနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေမှသာ ဝမ်ရင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ဝမ်မန်သည် လုံးဝ သေဆုံးသွားလေသည်။ အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။
ထို့နောက် ဝမ်ရင်သည် ပြုံးနေသော မျက်နှာဖြင့် တုပိုင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တူလေး။ ကျေနပ်ပြီလား။”
တုပိုင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းမစိုးဝမ်က စည်းကမ်းတင်းကြပ်တာပဲ။ ကျွန်တော့် မွေးစားအဖေကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။ ဒီဝမ်မန်က လီကျင်းဌာနနဲ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ ပြီးတော့ မိန်းမစိုးဝမ်ရဲ့ အမိန့်ကို လိမ်ညာပြီး ပြောခဲ့တာ။ ဒါတင်မကဘူး… နောက်ဆုံးအချိန်မှာ မိန်းမစိုးဝမ်က ကျွန်တော့်ကို လာကယ်ခဲ့သေးတယ်လို့ ပြောပေးပါ့မယ်။”
ဤအချိန်တွင် တုပိုင် ဘာပြောပြော အရေးမကြီးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီဝမ်ဟွေ့သည် အမှန်တရား အားလုံးကို သိရှိမည် ဖြစ်သလို နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ရင် သူ့မွေးစားသားကို သတ်လိုက်ခြင်းသည် လီဝမ်ဟွေ့ကို ဖြေရှင်းချက် ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ရင် နူးညံ့စွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့အားလုံးက အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက လူတွေပဲ။ လုပ်သင့်တာ လုပ်တာပါ။ လုပ်သင့်တာ လုပ်တာပါ။”
ထို့နောက် ဝမ်ရင် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တူလေး ဘေးကင်းပြီဆိုတော့ ငါ ပြန်တော့မယ်။”
တုပိုင် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းမစိုးဝမ်ကို လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။”
ဝမ်ရင် လှည့်ထွက်သွားပြီး ရထားလုံးပေါ်တက်ကာ မြို့စောင့်တပ်မှူးရုံးသို့ ပြန်သွားလေသည်။
အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး ဌာနချုပ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဝမ်ရင်၏ မျက်နှာသည် သွေးဆုတ်ဖြူလျော်နေပြီး အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့နေသည်။
“အရှက်ရစရာပဲ။ တကယ့်ကို အရှက်ရစရာပဲ။”
“ငါ ဝမ်ရင်… နောက်ဆို ကွမ်ရှီးမှာ ဘယ်လို မျက်နှာနဲ့ နေရတော့မလဲ။”
“ငါ့တစ်သက်လုံး တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ…”
ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အမြန် အုပ်လိုက်သည်။ ချောင်းဆိုးရပ်သွားပြီး လက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တောက်ပသော သွေးနီရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ သွေးအန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အခုနက တုပိုင်၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် သူ့မွေးစားသား ဝမ်မန်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့ရသည်။ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဒေါသများကို ထုတ်မပြနိုင်ဘဲ အတွင်း၌ ပေါက်ကွဲနေသဖြင့် သူ့ကလီစာများ ထိခိုက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ ဒေါသပြေစေရန် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး လက်ကို ပဝါဖြင့် သုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“လျန်ရှဲ့။ ဝင်လာခဲ့။”
သက်လတ်ပိုင်း မိန်းမစိုး တစ်ဦး ဝင်လာပြီး ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ။”
ဤလူသည် လျန်ရှဲ့ ဖြစ်သည်။ သူ့နောက်သို့ နှစ်ပေါင်း ၃၀ လုံးလုံး လိုက်ပါခဲ့သော သူ့လူယုံ၊ သူ့မွေးစားသား ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့် ရာထူးမှ မယူဘဲ ဝမ်ရင်၏ ကိုယ်ပိုင် အစေခံ အဖြစ်သာ နေထိုင်သည်။
ဝမ်မန်နှင့် အကျိုးစီးပွားအရ ပတ်သက်ဆက်နွယ်မှုနှင့် ယှဉ်လျှင် သူနှင့် ဝမ်ရင်သည် စစ်မှန်သော မိသားစု ဖြစ်သည်။
ဝမ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။ “လူလွှတ်ပြီး ထန်ယန်ကို သွားပြောလိုက်။ ငါ ကွမ်ရှီးမှာ ကြာကြာ နေလို့ မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့အဖွဲ့အနေနဲ့ ကွမ်ရှီးမှာ လီဝမ်ဟွေ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ မဟာဗျူဟာတွေ ကြိုဆွဲထားဖို့ ပြောလိုက်။”
လျန်ရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့။”
ဝမ်ရင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ့အပြင် ထန်ယန်ကို ပြောလိုက်။ သူ့အဖွဲ့အနေနဲ့ အင်အားတွေ စုစည်းပြီး တုပိုင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြောလိုက်။ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို သူ့ကို ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲ အောင်ခွင့် မပေးဖို့ ပြောလိုက်။ ဒီကောင်လေးက အရမ်း အန္တရာယ် များတယ်။ သူ ကြီးပြင်းလာရင် လီဝမ်ဟွေ့ထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဝံပုလွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
ယခင်က တုပိုင်သည် ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ စာရေးအလှ၊ ပန်းချီ၊ ကဗျာ၊ စာပေတို့တွင် မည်မျှပင် တော်နေပါစေ ဝမ်ရင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တကယ့်ကို ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။
လူများစွာ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ကလေးတစ်ယောက်တည်းက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်စေခဲ့သည်။
ဝမ်ရင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “လီဝမ်ဟွေ့က စည်းကမ်းလိုက်နာသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တုပိုင်ကတော့ အရမ်း ရက်စက်ပြီး ခန့်မှန်းရ ခက်တယ်။ ပြီးတော့ သူက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရဲရင့်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ရပါစေ သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားရမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့။” လျန်ရှဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သခင်လေးထန်ယန်ကို တစ်လုံးမကျန် ပြန်ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။”
“ဒီဝံပုလွေပေါက်စ တုပိုင်ကို အခု နှိပ်ကွပ်မထားရင် ၁၀ နှစ်အတွင်း မိန်းမစိုးဂိုဏ်းက တုပိုင်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက် ရောက်သွားလိမ့်မယ်။” ဝမ်ရင် ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီအချိန်ကျရင် အားလုံး ငိုနေရလိမ့်မယ်။”
လျန်ရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အကုန် မှတ်ထားပါပြီ။”
ဝမ်ရင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ လျှို့ဝှက်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဤလျှို့ဝှက်အခန်းသည် ဝမ်ရင်၏ အလုံခြုံဆုံး နေရာဖြစ်သည်။
လျှို့ဝှက်အခန်းထဲ ဝင်ပြီးနောက် မဟော်ဂနီသေတ္တာ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ အတွင်း၌ ငွေစက္ကူထပ်ကြီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤသည်မှာ သူ့တစ်သက်တာ စုဆောင်းငွေ ဖြစ်သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အဂတိလိုက်စားပြီး စုဆောင်းထားသော ငွေများ အားလုံး ဤနေရာတွင် ရှိသည်။
ရင်နာစွာဖြင့် ဝမ်ရင်သည် ရာနှင့်ချီသော ငွေစက္ကူထပ်ကြီး တစ်ထပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ဒါက ငွေတုံး ၃ သိန်းပဲ။ ငါ့စုဆောင်းငွေ အများစုပဲ။” ဝမ်ရင် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ ဒီငွေတွေကို မြို့တော်ကို ယူသွားပြီး အခမ်းအနားဌာနက မိန်းမစိုးချုပ်နဲ့ စာရွက်စာတမ်း ကိုင်တွယ်တဲ့ တခြားမိန်းမစိုးတွေကို လာဘ်ထိုးလိုက်။ ငါ့ရာထူး တည်မြဲအောင် လုပ်ပေးဖို့ ပြော။ ငါ ကွမ်ရှီးကနေ ထွက်သွားလို့ ရတယ်။ လီဝမ်ဟွေ့ကို ရှောင်လို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အုတ်ဂူစောင့်ခိုင်းတာမျိုးတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ငါ နောက်နှစ်နည်းနည်းနေရင် အနားယူတော့မှာ။ ကျန်တဲ့ သက်တမ်းမှာ အာဏာမရှိဘဲ သူများ မျက်နှာကြည့်ပြီး မနေချင်ဘူး။”
လျန်ရှဲ့၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ။ တကယ် လိုအပ်လို့လား။”
“သေချာပေါက် လိုအပ်တာပေါ့။ ပိုက်ဆံဆိုတာ ပြန်ရှာလို့ ရတယ်။ အာဏာမရှိတော့ရင် ပိုက်ဆံဆိုတာ သူများပိုက်ဆံ ဖြစ်သွားရော။” ဝမ်ရင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒီအချိန်အတွက် ငါ့ ပိုက်ဆံတွေ အသည်းအသန် စုဆောင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အာဏာကို ထိန်းထားနိုင်ဖို့က ဘာထက်မဆို ပိုအရေးကြီးတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့။” လျန်ရှဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ မပျက်စီးစေရပါဘူး။”
အပိုင်း ၁၃၅ ပြီး။