အခန်း (၁၃၈)
Vol. 14 Ch. 138
“တုပိုင် ဟုတ်လား။ အဲဒီ သစ္စာဖောက် မိန်းမစိုးလေးလား။” မင်းသမီးယွီကျိန်း မေးလိုက်သည်။
နင်ဇောင်ဝူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မင်းသမီးယွီကျိန်း ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သူက စိတ်ဓာတ်စစ်ဆင်ရေးနဲ့ အာဏာပြိုင်ဆိုင်မှုပဲ နားလည်တာ။ ဘယ်လိုလုပ် ပါရမီရှင် ဖြစ်မှာလဲ။ ကျွန်မ သူလိုလူမျိုးကို အမုန်းဆုံးပဲ။”
နင်ဇောင်ဝူ အံ့သြသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သမီးက တုပိုင်နဲ့ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးဘဲနဲ့ ဘာလို့ သူ့အပေါ် အဲဒီလောက် အမြင်မကြည် ဖြစ်နေရတာလဲ။”
“မဆုံဖူးရုံမကဘူး။ သူ့ရဲ့ အသုံးချတာကိုတောင် ခံခဲ့ရတယ်။” မင်းသမီးယွီကျိန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာသခင်ကြီးနင် သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီရက်ပိုင်း သူက ကွေ့လင်စီရင်စု တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူ လူဘယ်လောက် သတ်ခဲ့လဲဆိုတာတောင် ကျွန်မ မသိဘူး။ ကွမ်ရှီးက ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး အများစု သူ့လက်ချက်နဲ့ ပျက်စီးခဲ့ရတယ်။ သူက လက်ကောက်ဝတ် လှည့်လိုက်ရုံနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်တယ်။ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ။”
နင်ဇောင်ဝူ ပို၍ အံ့သြသွားသည်။ တုပိုင်က ချန်ဖိန်နေရာဝင်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရုံသာ ရှိသေးသည်။
ထို့အပြင် ထိုကိစ္စသည် နင်ဇောင်ဝူ၏ အမိန့်အရ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်းသမီးယွီကျိန်းက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ပုံကြီးချဲ့ ပြောဆိုနေရသနည်း။
မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ တာ့နင်မင်းဆက်က လိုအပ်တာက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားကြီး သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ သူလို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ဉာဏ်များတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလိုလူမျိုးက တာ့နင်မင်းဆက်ကို ပိုဆိုးရွားတဲ့ တွင်းနက်ထဲ တွန်းပို့လိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာ။ တကယ်လို့ ဆရာသခင်ကြီးနင်က ဒီတုပိုင်ကြောင့် ခမည်းတော်ရဲ့ စစ်မှုထမ်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းဆန်တယ် ဆိုရင် ဒါက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး။”
မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် ဤကဲ့သို့ပင် ပွင့်လင်းပြီး ဟန်ဆောင်မှု ကင်းမဲ့စွာ ပြောဆိုတတ်သည်။
နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင်က နည်းနည်း ဉာဏ်များပြီး ကောက်ကျစ်နိုင်ပေမဲ့ သူက ကောင်လေးကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ သူက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို သစ္စာရှိတယ်။ တိုင်းပြည်ကို ချစ်တယ်။ တရားမျှတစိတ် ရှိတယ်။ မင်းထင်သလို ကောက်ကျစ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။”
နင်ဇောင်ဝူ အလေးအနက်ထား ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ့အပြင် ငါပြောတဲ့ ပါရမီရှင် ဆိုတာက သူ့ရဲ့ နိုင်ငံရေး စွမ်းရည်ကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ သိုင်းပညာနဲ့ ပညာရပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပါရမီကို ပြောတာ။”
“သူ့ရဲ့ ပညာရပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပါရမီက တစ်ပိုင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ ပါရမီက လုံးဝ အသုံးမကျဘူး ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။” မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ခမည်းတော်က ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီမှာ လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းဖူးတယ်။ ဒီတုပိုင်က ကြက်တစ်ကောင်တောင် မသတ်နိုင်လောက်အောင် အားနည်းတယ်။ သူက မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အဆင့်အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဘယ်လိုလုပ် ဆရာ့ပါးစပ်ထဲမှာ သိုင်းပညာ ပါရမီရှင် ဖြစ်သွားရတာလဲ။”
“ငါ လိမ်ပြောပါ့မလား။” နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတုပိုင်က သိုင်းပညာ ပါရမီရှင် ဖြစ်ရုံမကဘူး။ နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ယောက် ပေါ်ခဲတဲ့ သိုင်းပညာ ပါရမီရှင်မျိုး။”
မင်းသမီးယွီကျိန်း မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မနဲ့ နင်းရွှဲ့တို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုနေလဲ။”
နင်ဇောင်ဝူ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ယုံချင်မှ ယုံလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ ပါရမီက မင်းရော နင်းရွှဲ့ရော နှစ်ယောက်စလုံးထက် သာလွန်တယ်။”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။” မင်းသမီးယွီကျိန်း အာမေဋိတ် ပြုလိုက်ပြီး လှပသော မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ဝန်မခံချင်ပေမဲ့ ဒီလောကမှာ နင်းရွှဲ့ထက် သိုင်းပညာ ပါရမီ မြင့်တဲ့သူ မရှိပါဘူး။ ဆရာသခင်ကြီးနင် အင်ပါယာအပေါ် လုံးဝ စိတ်ပျက်ပြီး အရာအားလုံး စွန့်လွှတ်ကာ ကမ္ဘာပတ်ချင်နေတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအကြောင်းပြချက်ကို သုံးပြီး ကျွန်မကို မငြင်းပါနဲ့။”
နင်ဇောင်ဝူ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင် ဘယ်လောက် ပါရမီရှိလဲ ဆိုတာ သူပြန်လာရင် သိရမှာပါ။ ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ ကိုယ်တိုင် ကြည့်ပေါ့။”
မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ရက်အနည်းငယ်နေရင် ခမည်းတော်နဲ့အတူ တောင်ဘက်ကို စစ်ထွက်ရတော့မှာ။ ဒါကြောင့် အချိန်မရှိဘူး။”
နင်ဇောင်ဝူ မေးလိုက်သည်။ “အများဆုံး ဘယ်နှစ်ရက် နေနိုင်မလဲ။”
မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “၄ ရက်။ အများဆုံး ၄ ရက်ပဲ။ ပြီးရင် လျန်ကျိုးကို ပြန်ရမယ်။”
“၄ ရက်လား။ တော်တော် တိုတာပဲ။” နင်ဇောင်ဝူ ပြောလိုက်သည်။
ယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မမှာ ၄ ရက်ပဲ အချိန်ရှိတယ်။ ရက်တစ်ပိုင်းတောင် အပိုမရှိဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက် ၅ ရက်နေရင် သစ္စာဆိုပွဲ ကျင်းပတော့မှာ။”
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ၄ ရက်ပေါ့။” နင်ဇောင်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင်က မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီရဲ့ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲအတွက် ငါ့ဆီမှာ လေ့လာသင်ယူနေတာ။ ၅ လ မပြည့်ခင်မှာ သူက နောက်ဆုံးအဆင့်ကနေ ပထမအဆင့်ကို ရောက်ရမယ်။”
“အဲဒါ ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး။” မင်းသမီးယွီကျိန်း ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီရဲ့ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲမှာ ပထမရဖို့ ဆိုရင် သိုင်းပညာရှင် အဆင့် ၇ ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ၆ ရှိဖို့ လိုတယ်။ နင်းရွှဲ့လို ပါရမီရှင်မျိုးတောင် အဲလိုအဆင့်ကိုရောက်ဖို့ ၃ နှစ်ကျော် အချိန်ယူခဲ့ရတာ။ ၅ လအတွင်း ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “ငါလည်း သူ့ကို မတွေ့ခင်တုန်းက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာပဲ။ နေမင်းကြီး အနောက်အရပ်က ထွက်ရင်တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လောက် ပါရမီရှိလဲ ဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ပြီးတဲ့နောက် ဒီအရာက ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သိလိုက်ရတယ်။”
ထို့နောက် နင်ဇောင်ဝူ လိုရင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “ဂန္ထဝင်စာပေ သင်တန်း ပြီးသွားရင် သူ မြှားပစ် လေ့ကျင့်တော့မယ်။ စကားမစပ်… ဒီတစ်ခါ ချန်ဖိန် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ အောင်လား။”
မင်းသမီးယွီကျိန်း အံ့သြသွားသည်။ နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်အကြောင်း ပြောနေရင်း အဘယ်ကြောင့် ချန်ဖိန်အကြောင်း ထပ်မေးရသနည်း။
“အဲဒီ စာဂျပိုးလေးလား။ သူက တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ။ စာမေးပွဲ အောင်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး။ ပြည်နယ် စာမေးပွဲ တစ်ခုလုံးမှာ ပထမ ရခဲ့တာ။” မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ စာစီစာကုံးတွေနဲ့ ကဗျာတွေက တခြား ဖြေဆိုသူ အားလုံးကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူခဲ့တယ်။ ပညာရေးမှူးနဲ့ စာစစ်မှူးတွေ အားလုံး အံ့သြသွားကြတယ်။ ချွေ့နျန်က မေးခွန်းတွေ ကြိုရပြီး ကျူရန်နဲ့ ရှိုချိုင် အထက်တန်းစား တစ်ဖွဲ့ကို ငှားပြီး စာစီစာကုံးတွေ ကဗျာတွေ ရေးခိုင်းခဲ့တာတောင် ချန်ဖိန်ရဲ့ လက်ရာကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး။”
“အဟွတ်… အဟွတ်… အဟွတ်…” လုံးဝ အံ့သြသွားသဖြင့် နင်ဇောင်ဝူ အသက်ရှူမှားပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။
မင်းသမီးယွီကျိန်း အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးပြီး သူ့ကျောကုန်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမဆရာ၏ တုံ့ပြန်မှုက သိပ်လွန်လွန်းသည်ဟု သူမ ထင်လိုက်သည်။
နင်ဇောင်ဝူ အမှန်တကယ် အံ့သြသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်ဖိန်ကိုယ်စား တုပိုင်ကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခိုင်းပြီး အမှတ်အများဆုံး ရရန် ရည်မှန်းထားသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် စာမေးပွဲ အောင်ရုံဖြင့် အောင်ပွဲခံပြီဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် တုပိုင်သည် တကယ်ပင် ပထမ ရခဲ့သည်သာမက အပြတ်အသတ် အနိုင်ရခဲ့သည်။
‘တုပိုင်က သိပ်ကို ထူးချွန်လွန်းနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကွေ့လင်မသွားခင် ရေးခဲ့တဲ့ စာစီစာကုံးတုန်းက သာမန်အဆင့်လောက်ပဲ ရှိတာလဲ။ ဒီကောင်လေးက ငါ့ကိုအံ့ဩအောင်လို့ တမင်မကောင်းအောင် ရေးထားတာလား။ တကယ် ဆိုးတာပဲ။’
ချက်ချင်းပင် နင်ဇောင်ဝူ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒီလောကကြီးမှာ ပါရမီရှင်တွေ တကယ် ရှိတာပဲ။ ပါရမီရှင်တွေက တကယ်ပဲ သူတို့ လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ ရတာပဲ။”
မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “စာစီစာကုံး ကောင်းကောင်း ရေးတတ်တာနဲ့ ကဗျာ ကောင်းကောင်း စပ်တတ်တာ ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ။ အင်ပါယာကို ပြန်လည် ဦးမမော့စေနိုင်သလို တာတာတွေကိုလည်း မောင်းမထုတ်နိုင်ဘူး။ သိုင်းပညာကသာ အထွတ်အထိပ်ပဲ။ ပြီးတော့ ဒါက ချန်ဖိန်ရဲ့ ပါရမီလေ။ တုပိုင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”
နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်က ချန်ဖိန်အစား ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေခဲ့ကြောင်းကို သေချာပေါက် ထုတ်ပြောမည် မဟုတ်ပေ။ မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် မကောင်းမှုကို မုန်းတီးပြီး မည်သည့် အမှားအယွင်းကိုမျှ သည်းမခံနိုင်သော အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ။ တုပိုင်ရဲ့ သိုင်းပညာ ပါရမီအကြောင်း ပြန်ပြောကြစို့။” နင်ဇောင်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ “သူက ဂန္ထဝင် တရုတ်စာပေ သင်တန်းကို ပြီးမြောက်သွားပြီ။ နောက်တစ်ဆင့် သူက မြှားပစ်နဲ့ ပစ်မှတ်သေ ပစ်ခတ်ခြင်းကို လေ့ကျင့်ရမယ်။”
မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီ၏ မြှားပစ်စာမေးပွဲကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။ ပစ်မှတ်သေ ပစ်ခတ်ခြင်းနှင့် မြင်းစီးမြှားပစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဆဲလ်အချို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နိုးကြွလာသည်။ သူမသည် မြှားပစ်ရာတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်သည်။ သူမသည် မြှားပစ် ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အပြင်ထွက်တိုင်း တန်ဖိုးကြီး လေးတစ်လက်ကို အမြဲ ဆောင်ထားလေ့ ရှိသည်။
ဓားသိုင်း ပါရမီနှင့် ပတ်သက်လျှင် သူမသည် နင်းရွှဲ့လောက် မကောင်းနိုင်ပေ။ သို့သော် မြှားပစ် ပါရမီနှင့် ပတ်သက်လျှင် မည်သူမျှ သူမကို မယှဉ်နိုင်ဟု မင်းသမီးယွီကျိန်း ခံယူထားသည်။
နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင်ရဲ့ အခြေခံ မြှားပစ်စွမ်းရည်က သုညပဲ။ ပစ်မှတ်သေ ပစ်ခတ်ခြင်းမှာ အမှတ် ၉၀ ရတဲ့ အဆင့် ရောက်ဖို့ သူ ဘယ်လောက် ကြာမယ်လို့ ထင်လဲ။”
မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ယေဘုယျအားဖြင့် ပါရမီမြင့်တဲ့သူတွေတောင် ၃ နှစ်ကျော် ကြာတယ်။ သူ့ကိုတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ၉ လပဲ ကြာတယ်။”
သူမသည် အလွန် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအောင်မြင်မှုသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ် ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ တုပိုင်မှာ ၄ ရက်ပဲ အချိန်ရှိတယ်။” နင်ဇောင်ဝူ လျှို့ဝှက်နက်နဲစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “သုညကနေ စပြီး ၄ ရက်အတွင်း ခြေလှမ်း ၁၅၀ အကွာက ပစ်မှတ်သေ ပစ်ခတ်ခြင်း စာမေးပွဲမှာ အမှတ် ၉၀ ရအောင် လုပ်ရမယ်။”
ခြေလှမ်း ၁၅၀ သည် မီတာ ၉၀ နှင့် ညီမျှသည်။ အမှတ် ၉၀ ဆိုသည်မှာ ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး တိကျမှုကို ဆိုလိုသည်။ အနည်းဆုံး မြှား ၂ စင်းသည် ပစ်မှတ်အလယ်တည့်တည့်ကို ထိမှန်ရမည် ဖြစ်ပြီး ကျန်သော ၈ စင်းသည်လည်း ပစ်မှတ်ကွင်းထဲ ဝင်ရမည် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ ခေတ်သစ် အိုလံပစ် ပြိုင်ပွဲ၏ အမြင့်ဆုံး အဆင့်နီးပါး ရှိသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။” မင်းသမီးယွီကျိန်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာသခင်ကြီးနင်… အဲဒီလို ပြောတာက မြှားပညာကို စော်ကားတာပဲ။ မြှားပစ်တာက ပါရမီ။ အာရုံခံစားမှုနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအပေါ် မူတည်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ အားလုံး သိကြတာပဲ။ ၄ ရက်လား။ ဘုရားသခင်တောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။”
မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သူမထက် မြှားပစ်ပါရမီ ပိုမြင့်သောသူ မရှိပေ။ မင်းသမီးနင်းရွှဲ့ပင် သူမကို မယှဉ်နိုင်ပေ။
သူမ ၉ လကျော် ကြာခဲ့သည့်အရာကို တုပိုင်က ၄ ရက်တည်းနှင့် လုပ်မည် ဟုတ်လား။ ‘စိတ်ကူးယဉ် နေတာပဲ။’
နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို လောင်းကြေးထပ်ကြမယ်။”
ဤဆရာသခင်ကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် လောင်းကစား စွဲလမ်းနေပုံ ရသည်။ တုပိုင်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် လောင်းပြီး ရှုံးပြီးနောက် ယခု သူအချစ်ဆုံး တပည့်မ တစ်ယောက်ကို ထပ်မံ လှည့်စားပြန်နေ၏။
နင်ဇောင်ဝူ၏ မျက်လုံးများ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ တုပိုင်က ၄ ရက်အတွင်း ပစ်မှတ်သေ ပစ်ခတ်ခြင်း သင်တန်းကို ပြီးမြောက်ပြီး အမှတ် ၉၀ ရခဲ့ရင် သူက နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ယောက် ပေါ်ခဲတဲ့ ပါရမီရှင် ဆိုတာ သက်သေပြရာ ရောက်မယ်။ ဒါဆိုရင် ငါ ဒီမှာ ဆက်နေပြီး သူ့ကို စိတ်ပါလက်ပါ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ်။”
နင်ဇောင်ဝူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ငါ သူ့ကို စွန့်ပစ်ပြီး မင်းနဲ့အတူ လျန်ကျိုးစီရင်စုကို လိုက်ခဲ့မယ်။ တောင်ပိုင်း စစ်ရေးတပ်မှာ ဝင်ရောက်ပြီး အန်နမ်သူပုန်နှိမ်နင်းရေး စစ်ပွဲမှာ ပါဝင်မယ်။”
“သဘောတူတယ်။”
မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် လောင်းကြေးကို အဓိပ္ပာယ် မရှိဟု ထင်သော်လည်း သေချာပေါက် နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။
နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်တွင် တန်ဖိုးကြီး ဓားတစ်လက် မရှိသေးကြောင်း သတိရလိုက်သည်။
သူ့သိုင်းပညာ သင်တန်း၏ အရေးကြီးဆုံး အပိုင်းမှာ ဓားသိုင်း ဖြစ်ပြီး ဓားကောင်းတစ်လက် လိုအပ်သည်။
ချက်ချင်းပင် သူ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ယွီကျိန်း။ မင်းဆီမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ချီးမြှင့်ထားတဲ့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ဓားတစ်လက် ရှိတယ် မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။” မင်းသမီးယွီကျိန်း ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီတုန်းက ခမည်းတော်ရဲ့ လက်နက်တိုက်ထဲမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ပြာဓား ရှိနေတာ။ နင်းရွှဲ့ကို မပေးဘဲ ကျွန်မကို ချီးမြှင့်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ အရမ်း ကျေးဇူးတင်မိတယ်။”
သေချာပေါက် မကြာသေးမီက ကျန်းနန်နယ်စားမင်း ဆုန်ချွဲသည် နင်းရွှဲ့ကို သူ့၏ နဂါးဟိန်းသံဓားပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ နယ်စားမင်းဆုန်ချွဲနှင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကြား နက်ရှိုင်းသော ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကို ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။
နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက စစ်မြေပြင် သွားရမှာဆိုတော့ စစ်ဓားကိုပဲ သုံးရမှာ။ ဒီ ကောင်းကင်ပြာဓားက သိပ်အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လောင်းကြေးထဲ ထည့်လိုက်ပါလား။ တကယ်လို့ တုပိုင် နိုင်ရင် ငါက ဒီမှာ နေပြီး သူ့ကို လေ့ကျင့်ပေးရုံတင် မကဘဲ မင်းရဲ့ ကောင်းကင်ပြာဓား ကိုပါ သူ့ကို ပေးလိုက်မယ်။”
ဤဆရာသခင်ကြီးသည် တပည့်များကို လှည့်စားရာတွင် အမှန်တကယ် ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။
မင်းသမီးယွီကျိန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်ဘက်ကို ဘက်လိုက်နေကြောင်း သတိပြုမိသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော် သူမ နိုင်မည်ဟု ၁၀၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ယုံကြည်ထားသည်။
‘သုညကနေ စပြီး ၄ ရက်အတွင်း မြှားပစ်သင်။ ပစ်မှတ်သေ ပစ်ခတ်ခြင်းမှာ အမှတ် ၉၀ ရအောင် ယူမယ် ဟုတ်လား။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘုရားသခင်တောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ အတော်ဆုံး ပါရမီရှင်တောင် ၆ လကျော် ကြာလိမ့်မယ်။’
“ကောင်းပြီ။ တကယ်လို့ တုပိုင် နိုင်ရင် ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်ပြာဓားလည်း သူ့အပိုင် ဖြစ်စေ။” မင်းသမီးယွီကျိန်း ပြောလိုက်သည်။
နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “စကားနဲ့ ပြောရုံ မလုံလောက်ဘူး။ စာချုပ် ချုပ်ကြတာပေါ့။”
မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ စကားလုံးတိုင်းသည် သံမှိုစွဲသကဲ့သို့ ခိုင်မာသည်။ သူမ ကတိပေးလျှင် ဘယ်တော့မှ မဖျက်ပေ။ နင်ဇောင်ဝူက စာချုပ်ချုပ်ချင်နေခြင်းမှာ ဤအတိုင်းအပျော်သာဖြစ်၏။
“ကောင်းပြီ။” မင်းသမီးယွီကျိန်း အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စကားပြောရုံနဲ့ သက်သေ မရှိဘူး။ စာချုပ် ချုပ်ကြတာပေါ့။”
တုပိုင်သည် နေ့မနား ညမနား ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး တစ်ရက်နှင့် နှစ်ည အကြာတွင် မိုးလင်းစ အချိန်၌ ဝူကျိုးရှိ ကြာပန်းကျောင်းတော်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလေသည်။
နင်ဇောင်ဝူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေပြီး မင်းသမီးယွီကျိန်းမှာမူ ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်နေသည်။
တုပိုင် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် နေရောင်အောက်တွင် စွမ်းအားများ ထုတ်လွှတ်နေသော မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကိုယ်လုံးအလှကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။
‘သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ ဒါ ရေစက်များလား။’
မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ ဓားသိုင်းသည် သူမကဲ့သို့ပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိပြီး အားကောင်းလှသည်။ အနားကပ်သွားလျှင် မည်သူမျှ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။
ဤအမျိုးသမီး၏ အလှတရားသည် မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်ပပြီး အန္တရာယ် များလှသည်။ အလွန် နီးကပ်စွာ သွားမိလျှင် ပြာကျသွားသည်အထိ လောင်ကျွမ်းခံရပေလိမ့်မည်။
ချန်ဖိန် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းပြီး မင်းသမီးယွီကျိန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရစဉ်က တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲသွားပြီး ငုံးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုန်ယင်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။
တုပိုင်သည် အသက်လုရှူနေရဆဲ ဖြစ်ပြီး နင်ဇောင်ဝူအနားသို့ သွားကာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြရန် ပြင်လိုက်သည်။
စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ နင်ဇောင်ဝူသည် လေးတစ်လက်နှင့် မြှားအိမ်တစ်ခုကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
လေးသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးအား ရှိပြီး ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမြေ အလေးချိန် ပေါင် ၁၃၀ နှင့် ညီမျှသည်။ အလွန်တရာ အားကောင်းသော လေးတစ်လက် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ဆရာသခင်ကြီးသည် မီတာ ၉၀ အကွာရှိ ပစ်မှတ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟိုမှာ ချိန်ပြီး မြှား ၁၀ စင်း ပစ်လိုက်။”
တုပိုင် ကြောင်သွားသည်။ ‘ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ အခုမှ ရထားလုံးပေါ်က ဆင်းတာလေ။ ရေတစ်ငုံတောင် မသောက်ရသေးဘူး။’
နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “မြှားပစ်သင်တန်း တရားဝင် စတင်ပါပြီ။”
“ဒါ့အပြင် မင်းသမီးယွီကျိန်းနဲ့ ငါ လောင်းကြေး ထပ်ထားတယ်။”
“၄ ရက်အတွင်း မင်း ပစ်မှတ်သေ ပစ်ခတ်ခြင်းကို ပြီးမြောက်ရမယ်။ အမှတ် ၉၀ ရအောင် ယူရမယ်။ မင်း အောင်မြင်ရင် ငါ မင်းကို ဆက်သင်ပေးမယ်။ သူကလည်း မင်းကို ထိပ်တန်း ဓားတစ်လက် ပေးလိမ့်မယ်။ မင်း ကျရှုံးရင် ငါတို့ တရားဝင် လမ်းခွဲကြမယ်။ မင်း ကွေ့လင်ကို ပြန်။ ငါက မင်းသမီးယွီကျိန်းနဲ့အတူ တောင်ဘက်ကို လိုက်သွားပြီး စစ်ထဲဝင်မယ်။”
မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် တုပိုင်ကို တစ်ချက်မျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “၃ ရက်ခွဲပဲ လိုတော့တယ်။”
တုပိုင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ၃ ရက်ခွဲအတွင်း သူ့မြှားပစ်စွမ်းရည်သည် လူသစ်အဆင့်မှ အိုလံပစ်ချန်ပီယံ အဆင့်သို့ တိုးတက်ရမည် ဆိုသည့် သဘောပင်။
သူ့ခေါင်းထဲတွင် စကားလုံး နှစ်လုံးသာ ရှိသည်။ ‘သောက်ကျိုးနည်း။’
ထိုအချိန်တွင် မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် ချန်ဖိန်ကို နူးညံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ပြည်နယ်စာမေးပွဲအတွက် မောင်မင်းရေးတဲ့ စာစီစာကုံးနဲ့ ကဗျာတွေကို ငါ ဖတ်ပြီးပြီ။ တကယ့်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းပါတယ်။”
သူမသည် တုပိုင်အပေါ် လေပြင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ အေးစက်သော်လည်း ချန်ဖိန်အပေါ်တွင်မူ နွေဦးလေညင်းကဲ့သို့ နူးညံ့နေသည်။
ချန်ဖိန် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာ ပို၍ နီရဲလာသည်။
“ပိုပြီး ထူးခြားတာက မောင်မင်းရဲ့ ဆောင်းပါးတွေနဲ့ ကဗျာတွေက ရဲရင့်မှုနဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ ဆောင်းပါးတွေပဲ။ နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ပုဒ် တွေ့ရခဲတဲ့ လက်ရာတွေ။ ငါ ၁၀ ခေါက်ကျော် ဖတ်ပြီးပြီ။ ကူးတောင် ကူးထားလိုက်သေးတယ်။အချိန်ရတိုင်း ဖတ်တယ်။ ချန်ဖိန်။ မောင်မင်းက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ။” မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် ကစားဖို့ပဲ သိပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့၊ ဘယ်နည်းလမ်းမဆို သုံးတတ်တဲ့ လူတချို့နဲ့ မတူဘူး။”
ထိုအချိန်တွင် ချန်ဖိန်သည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းသမီး။ ဒီ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲအတွက် စာစီစာကုံးနဲ့ ကဗျာတွေကို ကျွန်တော့်အစား ဝင်ဖြေပေးတဲ့ သခင်လေးတုပိုင် ရေးသားခဲ့တာပါ။”
“ဖြောင်းးးး။”
နူးညံ့သော ပါးရိုက်ချက်တစ်ခုသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပဂေး မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖွဖွလေး ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ အသံက အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားသည်။
အပိုင်း ၁၃၈ ပြီး။