အခန်း (၁၃၉)

“အဲ…”

မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် စကားလုံးများ လည်ချောင်းတွင် တစ်ဆို့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဒေါသလှိုင်းတစ်ခု သူမရင်ထဲတွင် မြင့်တက်လာသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲဆိုတာ နိုင်ငံတော်အတွက် ပါရမီရှင်တွေကို ရွေးချယ်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဒီနည်းနဲ့ ခိုးချခဲ့တယ်။ ချွေ့နျန်ရဲ့ မသမာမှုက အရှက်မဲ့တာ သေချာပေမဲ့ သူများအစား ဝင်ဖြေပေးတဲ့ ရှင်ကရော ဘယ်လောက် ပိုကောင်းနေလို့လဲ။”

ချန်ဖိန် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဒီ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲကို အောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂူအဆိပ်မိထားလို့ မဖြေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သခင်လေးတုပိုင်က ကျွန်တော့်မိသားစုရဲ့ ဆန္ဒကို နားလည်ပေးပြီး အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ကာ ကျွန်တော့်အစား ဝင်ဖြေပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မဆုံး ဖြစ်ရပါတယ်။”

မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဒေါသတကြီး မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ မသမာမှု အရှုပ်တော်ပုံကြောင့် ယခင် ပြည်နယ်စာမေးပွဲ ရလဒ် ပျက်ပြယ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ချန်ဖိန်သည် ပထမနေရာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် သူ့မျက်နှာသည် ယခုအခါ သွေးကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲကို ထပ်မံ ဖြေဆိုခွင့် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် မင်းသမီးယွီကျိန်းအနေဖြင့် ထပ်မံ အပြစ်တင်နေခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ချန်ဖိန် ရေးသည်ဟု သူမထင်ထားသော စာစီစာကုံးနှင့် ကဗျာသည် တုပိုင် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် သိုင်းပညာကိုသာ နှစ်သက်ပြီး စာပေပိုင်းဆိုင်ရာ အရာများကို မနှစ်သက်သော်လည်း အားကောင်းမောင်းသန် ယန်စီမြစ်ကြီး အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်း ဟူသော ကဗျာသည် အလွန် ထူးချွန်လွန်းသဖြင့် သူမကို အမှန်တကယ် အံ့သြစေခဲ့သည်။

တုပိုင်၏ စာပေပါရမီသည် တကယ်ပင် အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော် သူမ တုပိုင်ကို အလွန် မုန်းတီးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး တွေ့လိုက်ရသည့် အချိန်ကတည်းက တုပိုင်ကို မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။ ဓာတ်မတည့်ခြင်း သို့မဟုတ် အရှိန်အဝါချင်း မကိုက်ညီခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

တုပိုင်သည် အလွန် လှပပြီး တောက်ပတက်ကြွသော မျက်လုံးများ ရှိသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကောက်ကျစ်ပြီး စိတ်မချရသူမှန်း သိသာသည်။

ကွေ့လင်စီရင်စုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဂတိလိုက်စားမှု အမှုတွင် ဤအချက် ပိုမို ပေါ်လွင်ခဲ့သည်။ မင်းသမီးယွီကျိန်းက ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း တုပိုင်၏ အပြုအမူကို လုံးဝ မနှစ်သက်ပေ။

မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်သော သူရဲကောင်းများကို လေးစားပြီး သူမ အိမ်ထောင်ပြုလျှင် ပြိုင်ဘက်ကင်း သူရဲကောင်း တစ်ဦးကိုသာ လက်ထပ်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက တစ်သက်လုံး တစ်ကိုယ်တည်း နေသွားမည်ဟု သစ္စာဆိုခဲ့ဖူးသည်။

တုပိုင်၏ စိတ်နေသဘောထားသည် ဤသူရဲကောင်းဆန်သော စိတ်ဓာတ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပုံ ရသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် တုပိုင်သည် မင်းသမီးယွီကျိန်းကို အလွန် လေးစားပြီး သူမ၏ ဖြောင့်မတ်မှု။ ရဲရင့်မှုနှင့် မတရားမှုကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်သော စိတ်ဓာတ်တို့ကြောင့် အလွန် သဘောကျနေသည်။

‘ဒီလို မိန်းမမျိုးက ငါက သူမကို သိုင်းပညာနဲ့ အနိုင်ယူမှသာ ငါ့ကို လှည့်ကြည့်မှာ။’

နင်ဇောင်ဝူက တုပိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲမှာ မြှား ၁၅ စင်း ဆက်တိုက် ပစ်ရမယ်။ ပစ်မှတ်အလယ်တည့်တည့်ကို ထိရင် ၁ မှတ် ရမယ်။ ပစ်မှတ်ကွင်းကို ထိရင် အမှတ်ဝက် ရမယ်။ ကျန်တာဆိုရင် ၀ မှတ်ပဲ။”

ဤပစ်မှတ်၏ အလယ်တည့်တည့်သည် အချင်း ၁ လက်မသာ ရှိပြီး ပစ်မှတ်ကွင်းသည် အချင်း ၂ လက်မ ရှိသည်။ ပစ်မှတ်အလယ်တည့်တည့်ကို ထိမှန်ခြင်းသည် ခေတ်သစ် အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲတွင် အလယ်ဗဟိုကို ထိမှန်ခြင်းနှင့် တူညီပြီး ပစ်မှတ်ကွင်းကို ထိမှန်ခြင်းသည် ထို့ထက် ပိုမြင့်သော အဆင့်နှင့် တူညီသည်။

“ဒီတစ်ခါ မင်း ၁၅ စင်း ဆက်တိုက် ပစ်စရာ မလိုဘူး။ ၁၀ စင်းဆို ရပြီ။ ဖိအား မထားနဲ့။ မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံး စွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြလိုက်။ မကောင်းလည်း ကိစ္စမရှိဘူး။”

“စမယ်။” နင်ဇောင်ဝူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် တုပိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တုပိုင်သည် မြှားပစ်ရာတွင် လုံးဝ လူသစ် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

တုပိုင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မီတာ ၅၀ အကွာရှိ ပစ်မှတ်ကို ချိန်ရွယ်ကာ လေးကို ဆွဲ၊ မြှားတပ်ပြီး ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ရွှီးးး။” ပထမမြှား ပစ်မှတ် လွဲသွားသည်။

တုပိုင် ကိုယ်ဟန်အနေအထား ပြန်ပြင်ပြီး ဒုတိယမြှား ပစ်လိုက်သည်။ ပစ်မှတ် လွဲသွားပြန်သည်။

တတိယမြှား ပစ်မှတ်ကို ထိသည်။

စတုတ္ထမြှား ပစ်မှတ် လွဲသွားသည်။

ဤနည်းဖြင့် တုပိုင်သည် မြှား ၁၀ စင်း ဆက်တိုက် ပစ်လိုက်သည်။

ယခင်ကနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤသည်မှာ အတော်လေး ထူးခြားသည်။ သူ ခွန်အား မလေ့ကျင့်ခင်က ပေါင် ၁၂၀ ရှိသော ဤလေးကို ဆွဲပင် မဆွဲနိုင်ခဲ့ပေ။ ယခု သူသည် မြှား ၁၀ စင်း ဆက်တိုက် ပစ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မြှား ၁၀ စင်း ဆက်တိုက် ပစ်ပြီးနောက် သူ့လက်မောင်းများ နာကျင်ကိုက်ခဲပြီး ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ခံစားရသည်။

သူ့စွမ်းဆောင်ရည်သည် အလွန် ဆိုးရွားသည်။ မြှား ၁၀ စင်းတွင် ၁ စင်းသာ ပစ်မှတ်ကို ထိသည်။

ထို့ပြင် ထိုမြှား ပစ်မှတ်ထိသွားခြင်းသည် ချိန်ရွယ်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပစ်မှတ်ထိလျှင်ပင် ပစ်မှတ်အလယ်တည့်တည့် ပစ်မှတ်ကွင်းကို မထိသောကြောင့် သုညမှတ်သာ ရရှိသည်။

လေးကို ချလိုက်ပြီးနောက် တုပိုင် သူ့ညာဘက်လက်မောင်းကို အားပါပါ လွှဲလိုက်မိသည်။ တကယ် နာကျင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ့လက်မောင်းများ၏ စုစုပေါင်း ခွန်အားသည် ကျင်း ၅၀၀ကျော် ရှိသော်လည်း လေးကို မည်သို့ စနစ်တကျ ဆွဲရမည်ကို မသိသဖြင့် မြှား ၁၀ စင်း ပစ်ပြီးနောက် အတော်လေး မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။

နင်ဇောင်ဝူ ရှေ့တိုးလာပြီး တုပိုင်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အတွင်းအား တစ်ခု လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

တုပိုင်၏ လက်မောင်းတွင် ချက်ချင်း နွေးထွေးသွားပြီး နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများ အားလုံး ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဆရာသခင်ကြီး ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဆိုးမယ်မှန်း ငါ သိပေမဲ့ ဒီလောက် ဆိုးမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။”

“မင်းရဲ့ မြှားပစ် အခြေခံက တကယ် တကယ် တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ။” ဆရာသခင်ကြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

တုပိုင် အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ “၃ ခါတောင် ပြောစရာ မလိုပါဘူး။”

ထိုအချိန်တွင် မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် အထင်သေးဟန်ပင် မဆောင်တော့ပေ။ တုပိုင်၏ မြှားပစ်စွမ်းရည် ဤမျှ ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

‘မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီမှာလည်း မြှားပစ် သင်ပေးတာပဲ။ သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ နည်းနည်း သန်မာတာကလွဲရင် သူ့ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်က ၇ နှစ်၊ ၈ နှစ်အရွယ် ကလေးလောက်ပဲ ရှိတယ်။’

‘ရှင်က ပစ်မှတ်သေ ပစ်ခတ်ခြင်းကို ၃ ရက်ခွဲအတွင်း ပြီးမြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ပြီးတော့ အမှတ် ၉၀ ရမယ်ပေါ့။ အိပ်မက်မက်နေတာပဲ။’

“မင်း မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီမှာ မြှားပစ် မသင်ခဲ့ဘူးလား။” နင်ဇောင်ဝူ မေးလိုက်သည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ပထမဆုံးအကြိမ် သင်တုန်းက ကျွန်တော် လေးကို မဆွဲနိုင်ခဲ့ဘူး။ လက်မောင်း ကျိုးသွားမတတ် ခံစားရတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘယ်တော့မှ ထပ်မသင်တော့ဘူး။ အတန်းချိန်တိုင်း ထွက်ပြေးတယ်။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မင်းသမီးယွီကျိန်း ပို၍ စိတ်ပျက်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားလေသည်။

‘တကယ့်ကို ရွံစရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါတောင် ငါက ဆရာသခင်ကြီးနင်နဲ့ တုပိုင်အတွက် လောင်းကြေး ထပ်ခဲ့သေးတာလား။ ငါရဲ့ ကောင်းကင်ပြာဓားကိုတောင် လောင်းကြေးအဖြစ် သုံးလို​က်သေးတယ်။ တကယ့် ဒီတန်ဖိုးကြီး ဓားကို စော်ကားလိုက်တာပဲ။’

“ဒါဆို ဆရာသခင်ကြီးနင်က သူကြောင့် စစ်တပ်ထဲ မဝင်တာပေါ့လေ။” မင်းသမီးယွီကျိန်း ဒေါသထွက်နေသည်။

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ မြှားပစ်စွမ်းရည်က ငါထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုဆိုးပေမဲ့ ငါတို့ လက်လျော့လို့ မရဘူး။ စပြီး သင်ကြရအောင်။”

တုပိုင်သည် တစ်ရက်နှင့် နှစ်ည ခရီးနှင်ခဲ့ရသဖြင့် အိပ်ချင်နေသော်လည်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်ကို မြှားပစ်နည်း သင်ပေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလေတော့သည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နည်း ဖြစ်သည်။

မြှားကို ချိန်ရွယ်သောအခါ လုံးဝ အာရုံစိုက်ထားရမည် ဖြစ်ပြီး ရေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေရမည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် အားကို မသုံးဘဲ အသက်ရှူခြင်းကို ကောင်းစွာ အသုံးပြုရမည်။

လေးကို ဆွဲလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် လက်မောင်းကိုသာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး၏ တင်းအားကို အသုံးပြုရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက လက်မောင်းရှိ အရွတ်များနှင့် သွေးကြောများ ထိခိုက်သွားနိုင်သည်။

ဤနည်းစနစ်နှင့် ပတ်သက်၍ နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်ကို သွေးကြောဖြေလျှော့ခြင်းနည်းစနစ်ကို သင်ပေးလိုက်သည်။

လေးကို ဆွဲပြီးနောက် နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်ကို ခန္ဓာကိုယ်ငြိမ်သက်ခြင်းနည်းစနစ်ကို သင်ပေးပြန်သည်။

ချိန်ရွယ်ပြီး မြှားပစ်လွှတ်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျောက်ဆောင်ကဲ့သို့ လုံးဝ ငြိမ်သက်နေအောင် ထိန်းထားရမည်။ လက်မောင်း တုန်ခါခြင်း မရှိစေရဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး လုံးဝ ငြိမ်သက်နေရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက မီလီမီတာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော မီလီမီတာ အမှားအယွင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ကြိုးပမ်းမှု အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ချိန်ရွယ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် မြန်ဆန်တိကျပြီး ပြတ်သားရမည်။

၂ နာရီတိတိ နင်ဇောင်ဝူသည် မြှားပစ်ခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက် အားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။

သူသည် ပစ်မှတ်သေ မြှားပစ်ခြင်း အတွက်သာ လက်စွဲစာအုပ် ၃ အုပ် ရေးသားခဲ့သည်။ တစ်အုပ်မှာ စိတ်အကြောင်း ဖြစ်ပြီး နှစ်အုပ်မှာ သွေးကြောများအကြောင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ သင်ကြားမှုဖြင့် မြှားပစ်သင်ယူသူ မည်သူမဆို ထက်ဝက်သော အားထုတ်မှုဖြင့် နှစ်ဆသော ရလဒ်ကို ရရှိပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်က မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် နင်ဇောင်ဝူ၏ သင်ကြားမှုအောက်တွင် ၉ လကျော်သာ ကြာမြင့်ပြီး ပစ်မှတ်သေ ပစ်ခတ်ခြင်း၏ ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အခြားသူများသည် ပါရမီမြင့်လျှင်ပင် အနည်းဆုံး ၃ နှစ်၊ ၄ နှစ် ကြာမြင့်လေ့ ရှိသည်။

ဤသို့ဖြင့် နင်ဇောင်ဝူ၏ ဂရုတစိုက် လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် တုပိုင်သည် မနက်မှ ညနေထိ လေ့လာသင်ယူခဲ့သည်။

သူတို့သည် တရားထိုင်ခြင်းနည်းစနစ်၊ ကြွက်သားနှင့် သွေးကြောဖြေလျှော့ခြင်းနည်းစနစ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ငြိမ်သက်ခြင်းနည်းစနစ်တို့ကို လေ့လာနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် တုပိုင်သည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ထူးခြားသော ဤမြှားပစ်နည်းစနစ် ၃ ခုကို သင်ယူပြီးမြောက်သွားသည်။

“ကောင်းပြီ။ မြှားပစ်ခြင်းဆိုင်ရာ သီအိုရီ သင်ကြားမှု ပြီးသွားပြီ။ အားလုံးက မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ ကြိုးစားလေ့ကျင့်မှုအပေါ် မူတည်တယ်။” နင်ဇောင်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ဆင့် ငါ သင်ပေးထားတာတွေအပေါ် အခြေခံပြီး မြှား ၁၀ စင်း ထပ်ပစ်ကြည့်။”

“ဟုတ်ကဲ့။” တုပိုင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ တရားထိုင်ခြင်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုပြီး သူ့စိတ်ကို လုံးဝ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ စိတ်ကို လုံးဝ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သွေးကြောဖြေလျှော့ခြင်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုပြီး အားကောင်းသော လေးကြိုးကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်သည်။

‘တကယ်ပဲ။ ငါ့လက်မောင်း မနာတော့ဘူး။ အရင်ကလောက်လည်း မပင်ပန်းတော့ဘူး။’

‘ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ။’

လေးကို ဆွဲပြီးနောက် တုပိုင် အမြန် ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ငြိမ်သက်ခြင်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးနှင့် လက်ထဲမှ မြှားကို လုံးဝ ငြိမ်သက်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

“ရွှီးးး။”

“ရွှီးးး။”

“ရွှီးးး။”

တုပိုင်သည် မြှားတစ်စင်းချင်းစီအတွက် ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပြီး မြှား ၁၀ စင်း ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

‘အင်း။ ဒီ တစ်ခါ လက်မောင်း နည်းနည်း နာနေသေးပေမဲ့ အရင်ကလောက် မဆိုးတော့ဘူး။’

သူ မြှား ၁၀ စင်းမှာ ၃ စင်း ပစ်မှတ်ကို ထိသည်။ ကံကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ့စွမ်းရည် သက်သက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြှားတစ်စင်းမျှ ပစ်မှတ်ကွင်းကို မထိသလို ပစ်မှတ်အလယ်တည့်တည့်ကိုလည်း မထိပေ။

ထိုကြောင့် ရမှတ်က ဘဲဥပင်မကွဲချေ။ နင်ဇောင်ဝူပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

တုပိုင်၏ ယခင် စွမ်းဆောင်ရည်များ အလွန် ထူးချွန်ခဲ့သဖြင့် နင်ဇောင်ဝူသည် သူ့အပေါ် အလွန် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ ယုံကြည်မှု လွန်ကဲသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။ တုပိုင်သည် မည်သည့်အရာမဆို ချက်ချင်း တတ်မြောက်နိုင်သော ပါရမီရှင်ဟု ထင်ခဲ့သောကြောင့် မင်းသမီးယွီကျိန်းနှင့် ၄ ရက် လောင်းကြေး ထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ၃ ရက်အောက်သာ လိုတော့သည်။

တုပိုင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်သည် အလွန် ညံ့ဖျင်းလွန်းသဖြင့် အနိုင်ရရန် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် မရှိပေ။

ထို့ပြင် မြှားပစ်လေ့ကျင့်မှု၏ ပထမနေ့တွင် တိုးတက်မှု အများဆုံး ရရှိလေ့ရှိပြီး ရက်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တိုးတက်မှု နှေးကွေးသွားတတ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အချိန်နှင့်အမျှ စုဆောင်းရယူမှုအပေါ် မူတည်ပြီး မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ရလေ့ ရှိသည်။

တုပိုင်၏ ပထမနေ့ စွမ်းဆောင်ရည်သည် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောရလျှင် သာမန်သာ ရှိသည်။

ဟုတ်တယ်။ အလွန် သာမန်ကျသည်။

ဤနှုန်းထား။ ဤမြှားပစ်ပါရမီ အဆင့်ဖြင့် ဆိုလျှင် ပစ်မှတ်သေ ပစ်ခတ်ခြင်းတွင် အမှတ် ၉၀ ရသည့် အဆင့် ရောက်ရန် အနည်းဆုံး ၃ နှစ်မှ ၅ နှစ် သို့မဟုတ် ထို့ထက် ပိုကြာလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သတ်မှတ်ချက်သည် အလွန် မြင့်မားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နှစ်စဉ် မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီ၏ မြှားပစ်စာမေးပွဲတွင် ပစ်မှတ်သေ ပစ်ခတ်ခြင်းအတွက် အမှတ် ၁၅ မှတ် ပေးသည်။ ၉ မှတ်ရရန် မခက်ခဲသော်လည်း ၁၁ မှတ်ရရန် အလွန် ခက်ခဲသည်။ ၁၃ မှတ်ကျော်ရရန် ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

နင်ဇောင်ဝူ၏ အမှတ် ၉၀ သတ်မှတ်ချက်သည် ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲတွင် ၁၃.၅ မှတ်နှင့် ညီမျှသည်။

စတင် တည်ထောင်ကတည်းက ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီ၏ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲတွင် အမြင့်ဆုံး ရမှတ်မှာ ၁၃ မှတ်သာ ဖြစ်ပြီး ၁၃.၅ မှတ်ထက် ကျော်လွန်ခြင်း မရှိခဲ့ဖူးပေ။

“ငါ့သား။ ငါ မင်းအပေါ် အရင်က မျှော်လင့်ချက် ကြီးလွန်းခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။” နင်ဇောင်ဝူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အရာအားလုံး ကံတရားအတိုင်းပါပဲ။”

ထိုအချိန်တွင် မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် သံချပ်ကာအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ စစ်မြင်းကို ကြာပန်းကျောင်းတော် အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်လာသည်ကို နင်ဇောင်ဝူ သတိထားမိလိုက်သည်။

“ယွီကျိန်း။ ဘာလုပ်မလို့လဲ။” နင်ဇောင်ဝူ မေးလိုက်သည်။

မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဝူကျိုးစီရင်စုကို ပြန်မလို့ပေါ့။ ကျွန်မမှာ အရေးကြီး စစ်ရေးကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။ ဆရာသခင်ကြီးနင်က ကျွန်မကို ဒီမှာ ၃ ရက် အချိန်ဖြုန်းစေချင်လို့လား။ ကျွန်မတို့ရဲ့ လောင်းကြေးက ဆက်လုပ်ဖို့ အဓိပ္ပာယ် ရှိသေးလို့လား။”

နင်ဇောင်ဝူ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

တုပိုင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်က တကယ့်ကို သူ့မျက်နှာ ပျက်စေခဲ့သည်။

မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာသခင်ကြီးနင်။ ဆရာက လောကကြီးကို စိတ်ပျက်ပြီး အင်ပါယာအတွက် အမှုမထမ်းချင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။”

“ဆရာက အင်ပါယာအတွက် အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ အင်ပါယာက ဆရာ့ကို အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ပျက်စေခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ ဆရာ ကမ္ဘာပတ်ချင်တယ် ဆိုရင် သွားပါ။ ကျွန်မမှာ ဆရာ့ကို စစ်ထဲဝင်ဖို့ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ ကျွန်မကို မငြင်းပါနဲ့။”

တုပိုင်သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်လာသည်။

ထို့နောက် မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် သူမ၏ ကောင်းကင်ပြာဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ စစ်မြေပြင် သွားမှာဆိုတော့ စစ်ဓားကိုပဲ သုံးရတော့မှာ။ ဒီ အဖိုးတန်ဓားက သိပ်အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး။ ဆရာသခင်ကြီးနင် ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ပေးခဲ့ပါ့မယ်။ နောင်တစ်ချိန် ဆရာ့မှာ တကယ့် ပါရမီရှင် တပည့် ရှိလာရင် သူ့ကို အစ်မကြီးဆီက လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်ပါ။”

“ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း…”

မင်းသမီးယွီကျိန်း ပြောလိုက်သော စကားလုံးတိုင်းသည် တုပိုင်၏ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

‘တကယ့် ပါရမီရှင် တပည့် ရှိလာရင် ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။ တုပိုင်က အတုအယောင် ဆိုတဲ့ သဘောလား။’

မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် ကောင်းကင်ပြာဓားကို နင်ဇောင်ဝူလက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

နင်ဇောင်ဝူက သူမကို တားချင်သော်လည်း စကားစမထွက်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

“အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း။” တုပိုင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

မင်းသမီးယွီကျိန်း သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်လျှောက်သွားသည်။

“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးလို့ ရတယ်။ သံသယဝင်လို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာသခင်ကြီးနင်ကို သံသယဝင်လို့ မရဘူး။” တုပိုင် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားနဲ့ ဆရာသခင်ကြီးနင် လောင်းကြေးထပ်ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာလည်း လောင်းကြေး ထပ်ကြရအောင်။”

“ကျွန်တော့်ကို ၃ ရက် စောင့်စရာ မလိုဘူး။ တစ်ရက်ပဲ။” တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန် နေမဝင်ခင် ကျွန်တော် ပစ်မှတ်သေ ပစ်ခတ်ခြင်းကို ပြီးမြောက်ပြီး အမှတ် ၉၀ မရရင် ကျွန်တော် ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ထွက်သွားပြီး ကွေ့လင်ကို ပြန်မယ်။ ဆရာသခင်ကြီးနင်ရဲ့ အချိန်ကို မဖြုန်းတော့ဘူး။ တကယ်လို့ ကျွန်တော် ပြီးမြောက်ပြီး အမှတ် ၉၀ ရရင် ခင်ဗျားရဲ့ ဓားကို ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရ လက်ခံမယ်။ ပြီးတော့ ဆရာသခင်ကြီးနင်ကို တောင်းပန်ရမယ်။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နင်ဇောင်ဝူ အံ့သြသွားသည်။

‘တုပိုင် ရူးသွားပြီလား။ ၃ နှစ် ၅ နှစ်တောင် မတတ်နိုင်တဲ့ဟာကို ၃ ရက် လောင်းကြေးက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး။ အခု တစ်ရက်တည်း ပြောင်းလိုက်တယ် ဟုတ်လား။’

မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ တစ်ရက်တောင် အချိန်မဖြုန်းချင်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိလို့ပါ။”

ထို့နောက် သူမ စစ်မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန် ကျွန်တော် ရှုံးရင် ကျန်းနန်နယ်စားမင်းရဲ့ တောင်ပိုင်း စစ်ဆင်ရေးအတွက် စစ်စရိတ်အဖြစ် ငွေတုံး ၅ သောင်း လှူဒါန်းမယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော် နိုင်ရင် ခင်ဗျား ဆရာသခင်ကြီးနင်ကို တောင်းပန်ရုံတင် မကဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုနဲ့ အထင်သေးမှုတွေအတွက် ကျွန်တော့်ကိုပါ တောင်းပန်ရမယ်။”

မင်းသမီးယွီကျိန်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ငွေတုံး ၅ သောင်း ဟုတ်လား။”

“ဟုတ်တယ်။ ငွေတုံး ၅ သောင်း။” တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ရှုံးရင် ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကျပါစေ ခင်ဗျားအတွက် စစ်စရိတ် ငွေတုံး ၅ သောင်း ရှာပေးမယ်။”

“သဘောတူတယ်။” မင်းသမီးယွီကျိန်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် နေမဝင်ခင် ရှင် ငွေတုံး ၅ သောင်း လာပေးမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေမယ်။ ကတိဖျက်ရင် စစ်ဥပဒေအရ ကြိမ်ဒဏ် အချက် ၁၀၀ ရိုက်မယ်။”

“ကတိက ကတိပဲ။ စာချုပ်က အာမခံချက်ပဲ။”

တုပိုင်တွင် ငွေတုံး ၅ သောင်း မရှိပေ။ သို့သော် ဒေါသထွက်ပြီး သွေးဆူနေသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ် နှုတ်ခမ်းဝသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အပိုင်း ၁၃၉ ပြီး။