အခန်း (၁၄၄)

စိတ်စွမ်းအင် နိုးထသွားသည်နှင့် အာရုံစိုက်ပစ်ခတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်သည်ဟု နင်ဇောင်ဝူ ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအခါ မြှားပစ်ခြင်းသည် အလွန် ရိုးရှင်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ လေ့ကျင့်နေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် တုပိုင်သည် ဤကိစ္စကို ချက်ချင်း အတည်ပြု စမ်းသပ်လိုက်သည်။

သူသည် သစ်ပင်ပင်စည်ပေါ်တွင် ဓားမြှောင်ဖြင့် ပစ်မှတ်တစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ပစ်မှတ်အလယ်တည့်တည့်သည် အချင်း ၁ လက်မ ရှိပြီး ပစ်မှတ်ကွင်းသည် အချင်း ၂ လက်မ ရှိသည်။

မီတာ ၉၀ အကွာသို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် လေးကို ဆွဲ၊ မြှားတပ်၊ အသက်အောင့်၊ ချိန်ရွယ်၊ ပစ်လွှတ်။

“ရွှီးးး။ ရွှီးးး။ ရွှီးးး။”

တုပိုင်သည် မြှား ၁၀ စင်းကို တစ်ဆက်တည်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မြှားတစ်စင်းချင်းစီတိုင်းကို စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် အာရုံစိုက်ပြီး ပစ်မှတ်အလယ်တည့်တည့်ကို ချိန်ရွယ်ထားသည်။

စက္ကန့် ၃၀ ပင် မကြာလိုက်ဘဲ တုပိုင်သည် မြှား ၁၀ စင်းစလုံးကို ပစ်လွှတ်ပြီးစီးသွားသည်။ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။ ဤခံစားချက်က တကယ်ကို ကောင်းလွန်းလှသည်။ တုပိုင် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ထိုခံစားချက်ကို အရသာခံနေသည်။

ခဏအကြာတွင် တုပိုင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်စွမ်းအင် နိုးထမှုသည် သူထင်သလောက် အံ့ဖွယ်ကောင်းမကောင်း သိရှိရန် မြှားပစ်ရလဒ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာ၏...။ ရလဒ်များမှာ မြှား ၁၀ စင်းအနက် ၈ စင်းက ပစ်မှတ်အလယ်တည့်တည့်ကို ထိမှန်ပြီး ၂ စင်းက ပစ်မှတ်ကွင်းကို ထိမှန်သွားသည်။

ရမှတ် - ၉၀ မှတ်။ ဆိုလိုသည်မှာ တုပိုင်သည် ငြိမ်သက်ပစ်မှတ် ပစ်ခတ်ခြင်း ရည်မှန်းချက်ကို တစ်ရက်တည်းဖြင့် ပြီးမြောက်အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်က လုံးဝ အံ့သြစရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။ မနေ့ညက တုပိုင်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း အကောင်းဆုံးရမှတ်မှာ ၂၀ သာ ဖြစ်သည်။ သူ့စိတ်စွမ်းအင် နိုးထပြီးနောက် ရမှတ်သည် ၉၀ အထိ ထိုးတက်သွားသည်။

ဤသည်မှာ ၄ ဆ၊ ၅ ဆ တိုးတက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဆ ၁၀၀ ကျော် တိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစိတ်စွမ်းအင် နိုးထခြင်းသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပြီး တုပိုင်၏မြှားပစ်စွမ်းရည်ကို သုညအဆင့်မှ ဆရာတစ်ဆူအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤစိတ်စွမ်းအင် နိုးထခြင်း နည်းစနစ်သည် မြှားပစ်ခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ခက်ခဲသည်။ နင်ဇောင်ဝူကဲ့သို့ ဆရာသခင်ကြီး၏ လမ်းညွှန်မှု မပါဘဲ စိတ်စွမ်းအင် ပါရမီ မြင့်မားနေလျှင်ပင် လူအများစုသည် တစ်ဘဝလုံး ကြိုးစားလည်း စိတ်စွမ်းအင် နိုးထနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အိပ်မက်စနစ်၏ ထူးကဲသော စွမ်းအား အထူးသဖြင့် ဦးနှောက်စွမ်းရည် ၁၀ ဆ နှင့် စိတ်ကူးယဉ် စွမ်းအင်ကမ္ဘာကို မြင်တွေ့နိုင်သော ပတ်ဝန်းကျင်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်းတို့သာ မရှိပါက တုပိုင်သည် နင်ဇောင်ဝူ၏ စိတ်စွမ်းအင် နိုးထခြင်း နည်းစနစ် ကို သင်ယူတတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

**--**--**--**--**--**--**--**

၉၀ မှတ် ဆိုသည်မှာ တုပိုင်အတွက် မင်းသမီးယွီကျိန်းနှင့် လောင်းကြေးနိုင်ရန် လုံလောက်ပြီး သူမ၏ လှပသော်လည်း မာနကြီးသော မျက်နှာကို ပါးရိုက်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တုပိုင် မကျေနပ်သေးပေ။ သူသည် ပိုမို မြင့်မားသော ရမှတ်ကို လိုချင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် စိတ်စွမ်းအင် အသုံးပြုပြီး ပြန်လည် အိပ်ပျော်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် လက်မောင်း အင်အား မကုန်ခန်းဘဲ အကြိမ်အရေအတွက် အကန့်အသတ်မရှိ စမ်းသပ်ပစ်ခတ်နိုင်ပြီး လေတိုက်နှုန်း၊ လေခုခံအားနှင့် ဆွဲငင်အား ကဲ့သို့သော အချက်များကို ပိုမို အာရုံခံစားနိုင်ကာ ပိုမို တိကျစွာ တွက်ချက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤနည်းအားဖြင့် စိတ်စွမ်းအင် အာရုံစိုက်မှုနှင့် တိကျသော တွက်ချက်မှုများ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ပိုမို ကောင်းမွန်သော ရလဒ်များ ရရှိလာသင့်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အိပ်မက်ထဲတွင် မြှားတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်တိုင်း တုပိုင်၏ အလွန်အမင်း ဖွံ့ဖြိုးနေသော ဦးနှောက်သည် လေတိုက်နှုန်း၊ ဆွဲငင်အားနှင့် အသံအမြန်နှုန်းတို့၏ နှောင့်ယှက်မှု အညွှန်းကိန်းများကို တွက်ချက်နိုင်ပြီး လမ်းကြောင်းကို မည်သို့ ချိန်ညှိရမည်ကို လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်နိုင်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အကြိမ်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၊ ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ စမ်းသပ်ပစ်ခတ်နိုင်သည်။

အစမ်းပစ်ခတ်မှု အကြိမ် ၃၀၀၀ ကျော် ပြုလုပ်ပြီးနောက် တုပိုင်၏ ငြိမ်သက်ပစ်မှတ် မြှားပစ်စွမ်းရည်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တိုးတက်လာသည်။

အစတုန်းက မြှား ၈ စင်းက ပစ်မှတ်အလယ်တည့်တည့်ကို ထိမှန်ပြီး ၂ စင်းက ပစ်မှတ်ကွင်းကို ထိမှန်ကာ စုစုပေါင်း ၉၀ မှတ် ရရှိခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် မြှား ၉ စင်းက ပစ်မှတ်အလယ်တည့်တည့်ကို ထိမှန်ပြီး ၁ စင်းက ပစ်မှတ်ကွင်းကို ထိမှန်ကာ ၉၅ မှတ် ရရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ပြီးပြည့်စုံသော ရမှတ် ရရှိရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

၉၅ မှတ် ဆိုသည်မှာ ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီ တည်ထောင်ပြီးကတည်းက ရှိခဲ့သော သမိုင်းဝင် စံချိန်များကို ချိုးဖျက်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တုပိုင်သည် ပြီးပြည့်စုံသော ရမှတ်ကို လိုချင်သဖြင့် ဆက်လက် စမ်းသပ်ပစ်ခတ်နေသည်။

သို့သော် တုပိုင် မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ ဤရမှတ်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်သလို ပြီးပြည့်စုံသော ရမှတ်ကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့စိတ်စွမ်းအင်သည် ၄၀ သာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့စိတ်စွမ်းအင် ပါရမီ မတိုးတက်ဘဲနှင့် သူ့မြှားပစ်ရမှတ်သည် ဘယ်တော့မှ အမှတ်ပြည့် ရနိုင်မည် မဟုတ်သလို ထို ၅ မှတ်ကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

**--**--**--**--**--**--**--**

အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မြောနေသော တုပိုင် နိုးလာခဲ့သည်။

“ပြန်ကြစို့။” နင်ဇောင်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ တုပိုင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ နေဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နင်ဇောင်ဝူသည် စာနာသနားဟန်နှင့် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်စွမ်းအင် ပါရမီ ဆိုတာ မိဘက ပေးလာတဲ့အရာပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။ ငါတို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီးပြီပဲ။ ကျန်တာ ကံတရားအတိုင်း ထားလိုက်တော့။ ရလဒ် မကောင်းရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ မင်း ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီပဲ။”

ဆရာသခင်ကြီးသည် ကြက်ပေါင်းရည်များကို ထပ်မံ တိုက်ကျွေးတော့မည် ဖြစ်သည်။

“မင်းသမီးယွီကျိန်း ဘယ်မှာလဲ။” တုပိုင် မေးလိုက်သည်။

ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “သူနဲ့ သူ့အစောင့်တွေ အကုန်လုံး ပစ္စည်းသိမ်းပြီးပြီ။ ငါလည်း သိမ်းပြီးပြီ။ မင်း မြှား ၁၀ စင်း ပစ်ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြမယ်။”

ထို့နောက် ဆရာသခင်ကြီးသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းဆီမှာ ငွေတုံး ၅ သောင်း မရှိဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ကြိမ်ဒဏ် အချက် ၁၀၀ ဆိုတာ တကယ့်ကို မင်းအသက်တစ်ဝက်လောက် ပါသွားစေလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မင်း အခု ထွက်သွားမယ် ဆိုရင် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ငါ ဟန်ဆောင်ပေးထားမယ်။”

‘ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ရင်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးသွားမှာပေါ့။’ တုပိုင် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာသခင်ကြီးနင်။ ခေါင်းစင်ပေါ် တင်ထားမှတော့ ဓားနဲ့ အခုတ်ခံရမှာပဲလေ။ သွားကြစို့။ နေဝင်တော့မယ်။”

နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ဇွတ်လုပ်ချင်မှတော့ သွားတာပေါ့။ မင်းဒဏ်ရာတွေအတွက် ဆေးဝါး ငါ ယူလာခဲ့ပါ့မယ်။ ကြိမ်ဒဏ် အချက် ၁၀၀ ခံပြီးရင် အလျင်စလို မထွက်သွားနဲ့ဦး။ ပြန်မသွားခင် ရက်အနည်းငယ်လောက် နားပြီး အနာကျက်အောင် စောင့်ဦး။”

**--**--**--**--**--**--**--**

တုပိုင် ကြာပန်းကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်တွင် မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ ကိုယ်ရံတော် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာနှင့် ပွဲကြည့်နေကြသော ဘုန်းကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အပါအဝင် လူများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်ဖိန်၊ လီစန်းနှင့် လီစစ်တို့လည်း ရှိနေကြသည်။

ချန်ရွှမ်ရွှမ်သည် ချန်ဖိန်၏ နောက်ကျောတွင် ပုန်းနေပြီး သူမ၏ ရှက်သွေးဖြာနေသော လှပသည့် မျက်နှာလေးကို အသာထုတ်ကာ တုပိုင်ကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သို့သော် တုပိုင် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ အကြည့်များသည် ယုန်ကလေးတစ်ကောင်လို လျင်မြန်စွာ ရှောင်ဖယ်သွားလေသည်။

“တုပိုင်က လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလုံး လောင်းကြေးတိုင်း နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ သူ ရှုံးတော့မယ်။”

“ဟုတ်ပါ့။ ငါ့စုထားတဲ့ငွေအကုန် သူ့ဆီမှာ ရှုံးထားတာ။ ဒီနေ့တော့ အကုန် ပြန်ယူရမယ်။”

“သေချာတာပေါ့။ တစ်ရက်တည်းနဲ့ ငြိမ်သက်ပစ်မှတ် ၉၀ မှတ် ရဖို့ဆိုတာ နေ အနောက်ဘက်က ထွက်လာသလိုပဲ။ အဲလိုသာ ဖြစ်လာရင် ငါ ဘုန်းကြီးဝတ်က ထွက်လိုက်မယ်။”

“တုပိုင်ရဲ့ နောက်လိုက်တွေ ဒုက္ခရောက်တော့မယ်။ အရင်က ငါတို့ဆီက ငွေတွေ အများကြီး နိုင်ထားတာ။ ဒီနေ့တော့ အကုန် ပြန်အန်ထွက်စေရမယ်။”

“ဟုတ်တယ်။ ဒီနေ့ တုပိုင် သေချာပေါက် ရှုံးမှာ။ သူ့နောက်လိုက်တွေ မွဲပြာကျသွားအောင် လုပ်ရမယ်။”

ဘုန်းကြီးများ၏ ပြောစကားများကို ကြားရသောအခါ လီစန်းနှင့် လီစစ် ဟူသော လူယုတ်မာ နှစ်ကောင်သည် ကြာပန်းကျောင်းတော်တွင် လောင်းကစားဝိုင်း ဖွင့်ထားမှန်း တုပိုင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ယခင်က သူနှင့် ဆရာသခင်ကြီးနင်တို့ လောင်းကြေးထပ်တိုင်း လီစန်းနှင့် လီစစ်တို့က ဒိုင်လုပ်ပြီး ကြာပန်းကျောင်းတော်ရှိ ဘုန်းကြီးရာပေါင်းများစွာ၏ အလှူငွေများကို နိုင်စားထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် တုပိုင်သည် ထိုကောင်စုတ် နှစ်ကောင်ကို စူးစူးဝါးဝါး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လီစန်းနှင့် လီစစ်တို့သည် သိုးငယ်လေးများကဲ့သို့ ပြုံးပြနေပြီး ဖားလိုစိတ်များ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေကြသည်။

ဤသည်ကလည်း လက်တွေ့ကျသော လုပ်ရပ်များဖြင့် ခေါင်းဆောင်ကို ဖားသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင်။ ပိုက်ဆံထက် မည်သည့်အရာက ပိုပြီး သစ္စာရှိနိုင်မည်လော။

**--**--**--**--**--**--**--**

“မင်း ထွက်ပြေးသွားပြီလို့ ငါ ထင်နေတာ။” မင်းသမီးယွီကျိန်း ပြောလိုက်သည်။ “နေဝင်တော့မယ်။ နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်အတွင်း မင်း ပြန်မရောက်လာရင် ငါတို့ ထွက်သွားရတော့မှာ။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ရှုံးချင် ရှုံးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ထွက်မပြေးဘူး။”

မင်းသမီးယွီကျိန်းက မေးလိုက်သည်။ “ပိုက်ဆံ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ပုံစံက ငွေတုံး ၅ သောင်း ရှိတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မင်းသမီးယွီကျိန်း ဒေါသထွက်သွားသည်။

သူမ၏ အချိန်သည် မည်မျှ တန်ဖိုးရှိသနည်း။ ထိုငွေတုံး ၅ သောင်းသာ မဟုတ်လျှင် သူမ တစ်ရက်လုံး စောင့်နေမည်လော။ ဤကဲ့သို့ အသည်းအသန်ကြပ်တည်းနေသော အချိန်တွင် တစ်ရက်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးခံမည်လော။

ငွေတုံး ၅ သောင်းသာ မဟုတ်လျှင် သူမ ဤအဓိပ္ပာယ်မဲ့သော လောင်းကြေးကို လက်ခံမည်လော။ သူမ၏ ဖခင် ဦးဆောင်သော စစ်သည် ၁ သိန်းသည် ငွေကြေး မည်မျှ လိုအပ်နေကြောင်း သူမ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်တည်းဖြင့် မြှားပစ်ပညာ အခြေခံမရှိသူ တစ်ယောက်က ငြိမ်သက်ပစ်မှတ် ၉၀ မှတ် ရသော ဆရာတစ်ဆူ အဖြစ်သို့ မည်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်မည်နည်း။

ဤသည်မှာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ပြောမည့် စကား မဟုတ်ပေ။ အရူးတစ်ယောက် ပြောမည့် စကားသာ ဖြစ်သည်။

သူမ တစ်ယောက်တည်း ထိုသို့ တွေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ရှိနေသူ အားလုံး ထိုသို့ တွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် မင်းသမီးယွီကျိန်းက အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကြိုးနဲ့ ကြိမ်လုံး ပြင်ထားကြ။ သူ မြှား ၁၀ စင်း ပစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ကြိမ်ဒဏ် အချက် ၁၀၀ တရစပ် ရိုက်ကြ။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

အပိုင်း ၁၄၄ ပြီး။