မီးတောက်များကို ဝါးမျိုသည်

"ကံကြမ္မာဖြတ်တောက်ခြင်း ဓားချက်”

ပိုင်ကျီဟန်သည် ဤသိုင်းကွက်၏ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း မပြည့်စုံသေးသော အနေအထားမှာပင် ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဗလာသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရန် အခြားသော နည်းစနစ်များသည် မလုံလောက်ပေ။

အကြီးအကဲဝူကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့်တွေ့မှသာ ဤ သူတော်စင်အဆင့်နည်းစနစ်သည် ရလဒ်ကောင်းကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

(ဒါတောင်မှ အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုရင်တော့... တိုက်ပွဲကို အချိန်ဆွဲရတော့မှာပဲ။)

အကြီးအကဲဝူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ချီများကို အစွမ်းကုန်ထုတ်ကာ အသည်းအသန် ခုခံလိုက်သည်။

မီးလျှံများ တိုးထွက်လာပြီး အကာအကွယ်အတားအဆီးများမှာ မြင့်မားသော တောင်တန်းများအလား တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထပ်လာကာ မီးနှင့် သံမဏိတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခံတပ်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဘယ်ဓားကမှ ငါ့ရဲ့ မီးလျှံအတားအဆီးကို မဖောက်နိုင်ဘူး”

သို့သော်လည်း သံမဏိနှင့် မီးလျှံတို့ ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏတွင်

ချွမ်း

ထိုမီးတောက်ကြီးသည် စူးရှလှသော ဓားသွားရှေ့တွင် ပိုးသားအလား နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတော့သည်။ မခုခံနိုင်သော အမှန်တရား၏ ဖိအားအောက်တွင် အကာအကွယ် အလွှာပေါင်းများစွာမှာ ပြိုလဲပျက်စီးသွားရသည်။

"—ဘာလဲ”

ကံကြမ္မာဖြတ်တောက်ခြင်း ဓားချက်သည် အတားအဆီးအားလုံးကို ဖောက်ထွက်ကာ အကြီးအကဲဝူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လန့်သွားသည်။ နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် ကိုယ်ကို လိမ်ဖယ်ရှောင်တိမ်း လိုက်သော်လည်း မမြန်ဆန်ခဲ့ပေ။

ရွှပ်

သူ၏ လက်မောင်းကို အကာအကွယ်အဖြစ် အမြန်မြှောက်လိုက်ရသဖြင့် ဓားချက်သည် လက်မောင်းကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။

သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

ဓားသွားသည် အသားနှင့် အရိုးကို ပြတ်သားစွာ ဖြတ်တောက်သွားပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းသည် တံတောင်ဆစ်မှ ပြတ်ထွက်သွားရသည်။

ဓားအရှိန်မှာ ပုခုံးတစ်လျှောက် နက်ရှိုင်းစွာ ရှပ်ထိသွားပြီး လည်ပင်းနားအရောက်တွင်မှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"အားးးးးးး”

အကြီးအကဲသည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ နောက်သို့ ယိုင်နဲ့စွာ ဆုတ်ခွာသွားရပြီး သူ၏ ပြတ်ထွက်သွားသော လက်မောင်းသည် မြေပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ကျသွားသည်။

သူ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သီသီလေးပင်။

(ငါသာ လက်မောင်းနဲ့ အစားမထိုးခဲ့ရင်... အခု ငါ့ခေါင်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လိမ့်နေလောက်ပြီ။) ထိုအသိသည် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို သူ့ကို တုန်လှုပ်စေသည်။

လူကြီးတစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်ကို စနောက်နေသကဲ့သို့ သူသည် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ကစားနေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ကစားချိန်သည် ကြေကွဲဖွယ်ရာ အဖြစ်ဆိုးကြီး ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ ဒူးများ အားပျော့လာပြီး နဖူးမှ ချွေးများ စီးကျလာကာ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသည်။

ယခုမှပင် သူသည် အမဲလိုက်သူမဟုတ်ဘဲ အမဲလိုက်ခံရသည့် သားကောင်ဖြစ်နေမှန်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သူသည် ဒဏ်ရာကို မီးဖြင့် ဖိကပ်ပြီး သွေးတိတ်အောင် အတင်းအကျပ် လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။

"အို... ခင်ဗျား တကယ့်ကို ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်သွားတာပဲ။"

ပိုင်ကျီဟန်က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူ တကယ်ပင် ထိုသို့ ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အသက်နှင့်လဲရမည့်အစား လက်တစ်ဖက်ကို စတေးလိုက်ခြင်းက ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ယခု လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် အကြီးအကဲဝူအနေဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

အရင်ကပင် အကြီးအကဲဝူသည် အရှုံးဘက်တွင် ရှိနေခဲ့ရာ ယခု အဓိကအသုံးပြုသည့် လက်တစ်ဖက်ပါ ပြတ်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ကျီဟန်အတွက် ပြိုင်ဘက်ဟုပင် မခေါ်ဆိုနိုင်တော့ပေ။

"မင်း... ရပ်လိုက်စမ်း”

အကြီးအကဲဝူသည် ပိုင်ကျီဟန်အပေါ် အရှိန်အဝါ သုံးနိုင်ရန် ကြိုးစားကာ ပြောလိုက်သည်။

ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း သူ၏ မာန်မာနကို မချနိုင်သေးပေ။

"ဩော်... ဩော်၊ အကြီးအကဲဝူ၊ ဘာလို့ ကြောက်နေတာလဲ? ခင်ဗျားက ခမ်းနားလှတဲ့ မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ မဟုတ်ဘူးလား? ရိုင်းပျတဲ့ ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာ ပေးသင့်တာပေါ့?"

ပိုင်ကျီဟန်သည် ဆက်တိုက် လှောင်ပြောင်နေရင်း ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်နေသော အကြီးအကဲဝူထံသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

"သခင်လေးပိုင်... ငါတို့ ဒါကို စကားနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ဖြေရှင်းရအောင်။ ငါ ကျင်းယွမ်ကျန်းနဲ့ သူ့ညီမကို မလိုချင်တော့ဘူး။ မင်းပဲ ခေါ်ထားလိုက်ပါတော့”

အကြီးအကဲဝူသည် အပေးအယူလုပ်ရန် ကြိုးစားလာသည်။ သူ့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ပိုင်ကျီဟန်ကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိသာလှသည်။

လက်ခံရန် ခက်ခဲသော်လည်း ဗလာသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော သူသည် ဝိညာဉ်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း အဆင့်သာရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦးကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဒါက ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး”

ပိုင်ကျီဟန်သည် အေးစက်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးပါက သူသည် လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးလေ့မရှိပေ။ အသုံးဝင်လျှင်တော့ တစ်မျိုးပင်။

အကြီးအကဲဝူသည် မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဂိုဏ်း၏ အရေးကြီးသော အချက်အလက်များကို သိနိုင်သော်လည်း ပိုင်ကျီဟန်အတွက်မူ ထူးထူးခြားခြား အသုံးမဝင်လှပေ။

သူ့တွင် ထိုဂိုဏ်း၏ အတွင်းရေးများကို သိထားသော ကျင်းယွမ်ကျန်းရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုဂိုဏ်းနှင့် စစ်ခင်းမည်ဆိုလျှင်တော့ တစ်မျိုးဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူက စိတ်မဝင်စားပေ။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် ကလေးငယ်များကို စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်နေသည်ဟူသော အချက်အလက်မှာပင် ထိုဂိုဏ်းကို လူမှုရေးအရ ဖျက်ဆီးပစ်ရန်နှင့် အများပြည်သူ၏ ရန်သူဖြစ်လာစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လောလောဆယ်တွင် သူသည် အကြီးအကဲဝူကို သူ့အား ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော ရန်သူတစ်ဦးအဖြစ်သာ သဘောထားသည်။

ရန်သူဖြစ်လာမှတော့ ကရုဏာတရားဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးမှ မျှော်လင့်ရမည့် အရာပင်။

"သခင်လေးပိုင်... သေချာစဉ်းစားပါဦး။ ငါ့အသက်ကို မင်းယူလိုက်ရင် ငါ့ဂိုဏ်းက ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ အသက်က မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းနဲ့ ရန်သူဖြစ်ရလောက်အောင် မတန်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား?"

အကြီးအကဲဝူသည် အကျိုးအကြောင်းပြကာ နားချရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်သည် လွယ်လွယ်နှင့် ခြောက်လှန့်၍ ရသူမဟုတ်ပေ။

"ဟွန်း မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းက ငါ့ရဲ့ ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေရင်လည်း လာခဲ့ခိုင်းလိုက်ပါ။ အရမ်းကြီး လွယ်မနေဘဲ နည်းနည်းတော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းအောင် လုပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ပိုင်ကျီဟန်သည် လှောင်ပြောင်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းနှင့် ပိုင်မျိုးနွယ်စုတို့ တိုက်ခိုက်ကြလျှင် မည်သူနိုင်မည်ဆိုသည်မှာ လူတိုင်းအသိပင် ဖြစ်သည်။

အသက်အတွက် တောင်းပန်နေခြင်းမှာ အလုပ်ဖြစ်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ အကြီးအကဲဝူသည် သွားကို တင်းတင်းစိလိုက်သည်။

"ပိုင်ကျီဟန်... ဒီအဖိုးကြီးရဲ့အသက်ကို အလွယ်တကူ ယူလို့ရမယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့”

အကြီးအကဲဝူသည် ကျန်ရှိနေသော အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... တတ်နိုင်သလောက်တော့ ပျော်စရာကောင်းအောင် ကြိုးစားကြည့်ပေါ့။"

ပိုင်ကျီဟန်သည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

ရွှမ်

ဓားသွားသည် လေထုကို တိုးဝှေ့ကာ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာပြီး ၎င်း၏ဓားအရှိန်သည် ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော ကံကြမ္မာ၏ ဖိအားကို ဆောင်ကြဉ်းလာသည်။

အကြီးအကဲဝူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်မှ မီးလျှံများကို ပေါက်ကွဲထွက်စေကာ အခြားအကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခုကို အသည်းအသန် ဖန်တီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ထိုမီးတောက်ကြီးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာပြီး တိုက်ပွဲကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို မီးမုန်တိုင်းကြီးသဖွယ် ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်၏ ဓားအလင်းတန်းသည် ထိုမီးလျှံများကို စက္ကူကဲ့သို့ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ရာ မီးပွါးများသည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

ဘုန်း

ပိုင်ကျီဟန်၏ လက်သီးချက်သည် နောက်ကွယ်မှ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး အကြီးအကဲဝူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသည်။ ရိုက်ခတ်မှုသည် တောင်ပြိုကျသည့်အလား ဟိန်းထွက်သွားပြီး ဖိအားကြောင့် နံရိုးများ ကျိုးကြေသွားရသည်။

အကြီးအကဲဝူသည် သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အက်ကွဲနေသော ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

"အု... အားးး”

သူသည် ယိုင်နဲ့စွာဖြင့် ပြန်ထရန် ကြိုးစားရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် မီးလျှံများကို စုစည်းရန် အသည်းအသန် အားထုတ်ပြန်သည်။ သို့သော် ကိုယ်ဟန်မထိန်းနိုင်မီမှာပင် ပိုင်ကျီဟန်၏ အရိပ်က သူ၏အပေါ်တွင် မိုးကျလာသည်။

"နှေးလွန်းတယ်”

ဝုန်း

ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သော အရှိန်ကြောင့် အကြီးအကဲဝူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ထွက်သွားပြီး ခြေထောက်အရိုးများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံနှင့်အတူ ကျိုးကြေသွားတော့သည်။ သူ၏ အော်ဟစ်သံသည် လေထဲတွင် စူးရှစွာ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေတော့သည်။

သို့သော် သူသည် လုံးလုံးလျားလျား ပြိုလဲသွားရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပိတ်ဆို့မှုတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ပိုင်ကျီဟန်ထံသို့ စူးစူးဝါးဝါး အော်မြည်ကာ ပြေးဝင်သွားသည့် မီးလျှံဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်ကို ဆော်ဩလိုက်သည်။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်သည် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်လိုက်ရုံသာ။

"သင်ခန်းစာ မရသေးဘူးလား? မီးဆိုတာ ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့။"

သူသည် အပေါ်သို့ ပင့်ခုတ်လိုက်ရာ ထိုဖီးနစ်ငှက်သည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး မီးပွားများအဖြစ် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

အကြီးအကဲဝူ၏ မျက်လုံးများသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

(မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီကောင်လေး... သူက တကယ့် မိစ္ဆာပဲ)

နောက်ထပ် အသက်တစ်ချက် မရှူနိုင်ခင်မှာပင် ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ၏ရှေ့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ဓားဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲဝူ၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးဦးမလားလို့ ကျွန်တော် ထင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားအသက်ကို ယူပါတော့လို့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်နေသလိုပဲ”

ဇွပ်

ဓားသွားသည် သူ၏ ပုခုံးကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သူ့အား မြေပြင်နှင့် ကပ်သွားစေသည်။ အကြီးအကဲဝူသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ရုန်းကန်

ရင်း သွေးများ စီးကျကာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

"ပ... ပိုင်ကျီဟန်၊ ငါတို့ စကားပြောရအောင်”

ပိုင်ကျီဟန်သည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်နေပြီး အသံထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

" ဆက်ပြောစရာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ သွားတော့”