အခန်း (၁၅၁)

နောက်ထပ် ၁၀ နာရီကျော် ခရီးဆက်ပြီးနောက် သူတို့သည် လီ ၃၀၀ ဝေးသော ဝူကျိုးသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင် မိုးချုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့တံခါးသို့ ဝင်သည်နှင့် ဝူမိသားစု၏ ဒုတိယသခင် ဝူကျန့်လုံသည် သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် မြင်းစီးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တူမလေး။ မင်း လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ ငါ မင်းကို လာခေါ်မလို့ လုပ်နေတာ။”

တုဖိန်အာ အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။ “လာခေါ်မယ်။ ဘာကိစ္စလဲ။”

ဝူကျန့်လုံက ပြန်ဖြေသည်။ “ဘာမှ မမေးနဲ့တော့။ မင်းယောက္ခမက မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်။ ငါ့နောက် အမြန်လိုက်ခဲ့။”

တုပိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လီစန်းကို ခေါ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်ရင်းမှူးရုံးကို လူလွှတ်ပြီး မိန်းမစိုး ကျုံးထိန်ကို ဒီကို လာခိုင်းလိုက်။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ” လီစန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ အတော်ဆုံး လက်အောက်ငယ်သားများကို အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်ရင်းမှူးရုံးသို့ ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကမူ တုပိုင်အနားတွင် နေရစ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဝူကျန့်လုံသည် ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ တုဖိန်အာကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သခင်မကြီးဝူ ရှိရာသို့ သွားလေသည်။ တုပိုင်လည်း သူတို့နောက်မှ ကပ်လိုက်ပါသွားသည်။

ခဏကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် တုဖိန်အာ မေးလိုက်သည်။ “ဒုတိယဦးလေး။ ဘယ်သွားမလို့လဲ။”

“မြူခိုးမျှော်စင်” ဝူကျန့်လုံ ဖြေလိုက်သည်။

မြူခိုးမျှော်စင်သည် ဝူကျိုးစီရင်စု၏ အဆင့်အမြင့်ဆုံး စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်ပြီး ငွေများကို ရေလိုသုံးရသည့် နေရာဖြစ်သည်။

စားသောက်ခြင်း၊ သောက်စားမူးယစ်ခြင်းနှင့် ဖျော်ဖြေရေး အစုံအလင် ရရှိနိုင်သော တစ်နေရာတည်း ပြီးပြည့်စုံသည့် နေရာဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် တစ်နပ်စာ စားသောက်ရုံဖြင့် ငွေတုံး ဒါဇင်ချီ ကုန်ကျနိုင်လေသည်။

မြူခိုးမျှော်စင် အကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တုဖိန်အာ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာသည် စားသောက်ရန် နေရာသက်သက် မဟုတ်ဘဲ အမျိုးအစားစုံလင်သော မိန်းမပျိုများနှင့် ပျော်ပါးနိုင်သည့် နေရာဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ထက်ပင် သာလွန်ကောင်းမွန်သေးသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဒုစရိုက်အသိုက်အမြုံကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ရန်အတွက် အင်အားကြီးမားသော ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိရမည် ဖြစ်ပြီး ထိုကျောထောက်နောက်ခံမှာ ဖုန်းဝူနယ်စားမင်းမှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

ဖုန်းဝူနယ်စားမင်း လျူဝူဟွမ်းသည် ကွေ့လင်တွင် လော့ဝမ်နှင့် ကွေ့တုန်းယန်တို့၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ဝူကျိုးတွင်မူ မည်သူမျှ သူ့ကို မပြစ်မှားရဲကြပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူသည် တော်ဝင်နန်းတွင်းမှ နယ်စားမင်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။

မြူခိုးမျှော်စင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တုပိုင်ပင်လျှင် မျက်စိကျိမ်းမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး မီးရောင်စုံများ လင်းထိန်နေကာ လှပသော မိန်းမပျိုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အတွင်းပိုင်းတွင် ပိုးထည်များ၊ ဖဲထည်များ၊ ကောင်းမွန်သော အဝတ်အစားများ၊ ရှားပါးအစားအစာများနှင့် အကောင်းစား ဝိုင်အရက်များ ရှိနေသည်။

စားပွဲများသည် ဝိုင်နှင့် အသားဟင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပရဒိသုဘုံတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ခေတ်မီ နိုက်ကလပ်များထက် မလျော့သော ဇိမ်ခံပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤမြူခိုးမျှော်စင်မှ အမျိုးသမီးများသည် အတော်လေး လှပကြပြီး ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိကြသည်။ သူတို့သည် မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်နည်းနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် ဝတ်ဆင်နည်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ကြသဖြင့် အလွန်အမင်း ညှို့ဓာတ်ပြင်းကြသည်။

“မောင်လေး။ ယောက်ျားတွေက ဒီလိုနေရာမျိုး ကြိုက်တယ်မလား။”

ဖိန်အာက လှောင်ပြောင်သလို မေးလိုက်ပြီး တုပိုင်၏ ခါးကို လက်ချောင်းများဖြင့် ဆွဲဆိတ်လိုက်သည်။ သူသာ သူမ မကြိုက်သည့် အဖြေတစ်ခုခု ပေးလိုက်လျှင် နာကျင်လွန်း၍ ခုန်မိသွားအောင် ဆိတ်မည့်သဘော ရှိသည်။

တုပိုင်သည် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးကို သေချာပေါက် ကြိုက်နှစ်သက်သည်။ သူ့ယခင်ဘဝက ဆိုလျှင် နေ့တိုင်းနီးပါး ဤနေရာမျိုးတွင် ပျော်ပါးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဒီလိုနေရာမျိုး လုံးဝ မကြိုက်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က ယောက်ျားအစစ်မှ မဟုတ်တာ။”

“လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကောင်လေး။” တုဖိန်အာသည် တုပိုင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သဖြင့် သူ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားလေသည်။

သို့သော် တုပိုင် ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ အလကားပင်။ ဤနေရာမှ မိန်းမများသည် သူ့ကို အထင်သေးကြသည်။ သူ့ကို မြှောက်ပင့်ဖားယားမည့်အစား သူတို့အားလုံးသည် ရွံရှာသော အကြည့်များဖြင့် ဝေးဝေးတွင်သာ နေကြသည်။

အခြားအကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ တုပိုင်သည် ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အဝတ်အစားကြမ်းများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးပုံ ပေါက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှ မိန်းမများသည် မျက်စိစူးကြသည်။ သူတို့သည် ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိသော အမျိုးသားများကိုသာ ချစ်ခင်ကြပြီး ဆင်းရဲသားများကိုမူ ကပ်ရောဂါကဲ့သို့ ရှောင်ကျဉ်ကြသည်။ သူတို့၏ မောက်မာမှုနှင့် ငွေမက်မှုတို့သည် ဗြောင်ကျလွန်းလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့မြင်ရသည်မှာ တုပိုင်သည် အရှုံးသမားတစ်ယောက် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေသူ တစ်ယောက်အဖြစ်သာ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယသခင် ဝူကျန့်လုံသည် တုပိုင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ မင်း ပထမဆုံးအကြိမ် လာဖူးတာလား။ မျက်စိကျိမ်းမသွားစေနဲ့ဦး။ ပြန်ရောက်ရင် ပုံမှန်အတိုင်းပဲ နေ။ ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ပဲ စား။ စိတ်ကူးမယဉ်နဲ့။ မင်းကံကြမ္မာကို မင်းလက်ခံရမယ်။”

‘သောက်ကျိုးနည်း။ ဒီနေ့ လူတိုင်းက ငါ့အပေါ် လာပြီး ဆရာကြီး လုပ်ပြနေကြတာလား။’ တုပိုင် ဒေါသတကြီး တွေးလိုက်မိသည်။

ဝူကျန့်လုံသည် တုပိုင်နှင့် တုဖိန်အာကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားသည်။ ဒုတိယထပ်သည် ပို၍ သပ်ရပ်လှပသော်လည်း ပထမထပ်ကဲ့သို့ တောက်ပနေခြင်း မရှိဘဲ ကြွေထည်များနှင့် ပရိဘောဂတိုင်းသည် ပို၍ တန်ဖိုးကြီးပြီး ခန့်ညားထည်ဝါကြောင်း တုပိုင် သတိထားမိလိုက်သည်။ ဒုတိယထပ်သည် အဆင့်အတန်းအားဖြင့် ပိုမြင့်လေသည်။

ဝူကျန့်လုံသည် လူအုပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဆက်လက် တက်သွားရာ တတိယထပ်နှင့် စတုတ္ထထပ်အထိ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

မြူခိုးမျှော်စင်တွင် အများဆုံး လေးထပ်သာ ရှိပြီး ဤနေရာသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သည်။ ဤနေရာတွင် ပျော်ပါးစရာ မိန်းမများ မရှိပေ။ အဖျော်ယမကာ လာချပေးသူများသည် လှပသော အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့သည် မြင့်မြတ်သော မိသားစုမှ အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ အလွန်သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ဤနေရာရှိ လူတိုင်းသည် အသံမထွက်စေရန် ခြေဖျားထောက်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြသည်။

ဤနေရာရှိ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်တိုင်းကို တန်ဖိုးကြီး မဟော်ဂနီသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ကြွေထည်ပစ္စည်းတိုင်းသည် ကျင်းတယ်ကျန်မှ အကောင်းဆုံး အပြာနှင့် အဖြူရောင် ကြွေထည်များ ဖြစ်ကြသည်။

စတုတ္ထထပ်တွင် စားသောက်မည် ဆိုပါက ဟင်းတစ်ပွဲ ဝိုင်တစ်ခွက် မမှာလျှင်တောင် သီးသန့်အခန်းခသက်သက်ဖြင့် ငွေတုံး တစ်ရာကျော် ကျသင့်မည် ဖြစ်သည်။

သခင်မကြီးဝူသည် ဝူကျိုးစီရင်စု စစ်ဆေးရေးမှူး ရွှီချန်ထျန်ကို စတုတ္ထထပ်ရှိ လင်းယွမ်အခန်း၌ ညစာစားရန် ဖိတ်ကြားထားခြင်းဖြင့် အကြီးအကျယ် အားစိုက်ထုတ်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဝူကျန့်လုံသည် သတိထားပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သခင်ကြီးရွှီ။ ကျွန်တော့် တူမလေး ရောက်ပါပြီ။”

ရုတ်တရက် လင်းယွမ်အခန်း၏ တံခါး ပွင့်သွားပြီး အတွင်းမှ ရယ်မောသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

တုဖိန်အာ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကို ရမ္မက်ဆန္ဒ ပြင်းပြသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည့် လူကောင်ကြီးကြီး လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းကလေး။ မင်းက လှတုန်းပါလား။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် မင်းကို တွေ့ပြီးကတည်းက ကိုယ် မင်းအကြောင်းပဲ အိပ်မက်မက်နေခဲ့တာ။ လာ… လာ… ကိုယ့်ဘေးနား လာထိုင်ပြီး မင်္ဂလာဦး ဝိုင်တစ်ခွက်လောက် အတူ သောက်ကြမယ်။”

တုဖိန်အာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေသော ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုပိုင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ဤမျက်နှာထား ဆိုးဆိုးရွားရွားနှင့် လူကောင်ကြီးသည် ဝူကျိုးစီရင်စု စစ်ဆေးရေးမှူး ရွှီချန်ထျန် ဖြစ်ဟန်တူသည်။ သူသည် ကွမ်ရှီး ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံး အကြီးအကဲ စွန်းလင်း၏ မွေးစားသားလည်း ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၉ ရှိသော စစ်ဆေးရေးမှူး ရာထူးသည် အလွန်ထူးခြားသော ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ စစ်ဆေးရေးမှူး ရာထူးသည် များသောအားဖြင့် မျိုးရိုးလိုက်ပြီး မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ လက်ဆင့်ကမ်းကြသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ဤရာထူးသည် ဘယ်တော့မှ ရာထူးတိုးမည် မဟုတ်ပေ။

အဆင့် ၉ အရာရှိသာ ဖြစ်သော်လည်း စီရင်စုတစ်ခုစီ၏ စစ်ဆေးရေးမှူးများသည် ကြီးမားသော အာဏာကို ကိုင်စွဲထားကြသည်။ အဆင့် ၇ ရှိသော မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကပင် သူတို့ကို မပြစ်မှားရဲသည့်အပြင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် စီရင်စုမှူး သို့မဟုတ် ဘုရင်ခံများပင်လျှင် သူတို့ကို ရန်စလိုခြင်း မရှိကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်ဆေးရေးမှူးများသည် စစ်မှန်သော ဒေသခံ အာဏာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး စီရင်စု၏ အရာရှိများနှင့် ရုံးတော်ဝန်ထမ်းများ၏ အကြွင်းမဲ့ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရာထူးသည် မျိုးရိုးလိုက်သောကြောင့် စစ်ဆေးရေးမှူးများသည် စီရင်စုတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်များစွာကြာအောင် လည်ပတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့၏ သြဇာအာဏာသည် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး ငွေကြေးနှင့် လူအင်အား ပြည့်စုံကာ သိသိသာသာ အာဏာရှိကြသည်။

အဆင့် ၅ နှင့် အဆင့် ၇ အရာရှိများ ဖြစ်ကြသော စီရင်စုတရားသူကြီးနှင့် ဝူကျိုးတရားသူကြီးတို့ကို တွေ့သည့်အခါတွင်ပင် ရွှီချန်ထျန်သည် လျစ်လျူရှုထားလေ့ရှိသည်။

ဝူကျိုးစီရင်စု တစ်ခုလုံးတွင် ရွှီချန်ထျန်သည် ရာထူးအဆင့်အတန်းအရ မမြင့်မားသော်လည်း အာဏာပါဝါအရမူ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေပေသည်။

တရားဝင်လောကကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင် မြေအောက်လောက၌ပင် သူသည် ဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်းနှင့် အသက်စွန့်ရဲသော လူမိုက် ရာပေါင်းများစွာကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ကွမ်ရှီး ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံး အကြီးအကဲ စွန်းလင်းနှင့် အဆင်ပြေကာ မွေးစားသား ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လိုက်၍ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နေခြင်း သက်သက်မဟုတ်ဘဲ အပြန်အလှန် အကျိုးစီးပွား ဖလှယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤရွှီချန်ထျန်သည် ဝူမိသားစု၏ ကျောထောက်နောက်ခံများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဝူမိသားစုထံ စားသောက်ပွဲ သွားတက်စဉ် တုဖိန်အာကို မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။

သူမ၏ အလှအပ၊ ရဲရင့်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုတို့က သူ့ကို ဖမ်းစားခဲ့ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှ မထုတ်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဖိန်အာကို သူ့ခုတင်ပေါ်သို့ ပို့ပေးရန် ဝူမိသားစုအား အကြိမ်ကြိမ် အရိပ်အမြွက် ပြောကြားခဲ့သည်။

သေချာပေါက် ဝူမိသားစုသည် သူတို့၏ ချွေးမကို အညစ်အနွမ်း မခံချင်သောကြောင့် မသိချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့ကြရာ ရွှီချန်ထျန်ကို အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဝူမိသားစုကို ကိုင်ပေါက်ရမည့် အခွင့်အရေး ရလာပြီဖြစ်ရာ သူသည် တုဖိန်အာကို မည်သို့ လက်လွှတ်ခံပါမည်နည်း။

သူသည် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အမျိုးသမီး အမျိုးစုံနှင့် နေခဲ့ဖူးသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထက်ပြီး လှပကာ မွန်မြတ်သဘောကောင်းသော ဇနီးသည် တုဖိန်အာကဲ့သို့ အမျိုးသမီးမျိုးကို အချစ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သူတစ်ပါးကို ခေါင်းစိမ်းစွပ်ပေးရခြင်းသည် ရွှီချန်ထျန်၏ အကြီးမားဆုံး ဝါသနာ ဖြစ်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် တုဖိန်အာအား ကြည့်နေသော ရွှီချန်ထျန်၏ အကြည့်များကို ရမ္မက်ဆန္ဒဟု ဖော်ပြ၍ပင် မရတော့ချေ။ သူသည် သူမကို ချက်ချင်း ခုန်အုပ်ပြီး အဝတ်အစားများ ဆွဲချွတ်ပစ်ချင်နေပုံ ရသည်။

“နယ်စားမင်းလေး။ ကျုပ်ရဲ့ အကဲဖြတ်မှု ဘယ်လိုလဲ။”

ရွှီချန်ထျန်သည် သူ့ဘေးရှိ ပိုးထည်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

“မြူခိုးမျှော်စင်က ကောင်မတွေထက် အများကြီး မသာဘူးလား။” ဤချောမောသော လူငယ်သည် အသက် ၂၀ ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ သူသည် ပိုးထည်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရွှေရောင်သရဖူ ဆောင်းထားကာ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူသည် အလွန်ချောမောသော မျက်နှာထား ရှိသော်လည်း သူ့အကြည့်များက ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်ပြီး မျက်နှာအသားအရေသည် ဖြူဖျော့နေရာ အရက်နှင့် မိန်းမကိစ္စတွင် အလွန်အကျွံ ပျော်ပါးနေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

သိသာလှစွာပင် သူသည် ဤမြူခိုးမျှော်စင်၏ ပိုင်ရှင် ဖုန်းဝူနယ်စားမင်း လျူဝူဟွမ်း၏ သားအကြီးဆုံး လျူမန်ယွီ ဖြစ်ပေသည်။

နယ်စားမင်းလေး လျူမန်ယွီသည် တုဖိန်အာကို အထက်အောက် စုန်ချည်ဆန်ချည် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာ၊ ရင်ဘတ်၊ ခါး၊ တင်ပါးနှင့် ခြေထောက်များကို သေချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လျှာသပ်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုရွှီက အမြင်ရှိတာပဲဗျ။ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ရုပ်ရည်က ထောင်ဂဏန်းမှာ တစ်ယောက်လောက် ရှိနိုင်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်နေသဘောထားကတော့ သောင်းဂဏန်းမှာ တစ်ယောက်လောက်ပဲ ရှိနိုင်တယ်။ အစ်ကိုရွှီက တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ။”

ရွှီချန်ထျန်က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး။ ခင်ဗျား ကြိုက်ရဲ့လား။ ကျုပ်က အရာရာကို မိတ်ဆွေတွေနဲ့ မျှဝေလေ့ ရှိတယ်။ ဒီည ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ ဒီရှားပါးတဲ့ အမျိုးသမီးကို အတူတူ သုံးဆောင်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ။”

“တကယ် ပြောတာလားဗျာ။” နယ်စားမင်းလေး လျူမန်ယွီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

“သေချာတာပေါ့။” ရွှီချန်ထျန်က ပြောလိုက်သည်။

“ကျုပ်က ဘယ်တုန်းက စကားမတည်တာ တွေ့ဖူးလို့လဲ။ ဂွမ်ရှီး တစ်ခွင်လုံးက လူတိုင်း သိကြပါတယ်။ ကျုပ် ရွှီချန်ထျန်က အကောင်းဆုံး မိတ်ဆွေ ဖြစ်သလို ကောင်းတာမှန်သမျှ ခင်ဗျားနဲ့ မျှဝေဖို့ အမြဲအသင့်ပါပဲ။”

“ကောင်းတယ်။ ကောင်းတယ်။” နယ်စားမင်းလေး လျူမန်ယွီ လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုရွှီက တကယ့် မိတ်ဆွေကောင်းပဲ။ ညီအစ်ကိုအရင်းပဲ။” ဤလူနှစ်ဦးသည် တုဖိန်အာနှင့် သူမ၏ ယောက္ခမရှေ့တွင် ဖိန်အာကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လုံးဝ ထည့်မတွက်ဘဲ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားကာ ဤအရာများကို ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တုပိုင်သည် ဒေါသပင် မထွက်တော့ချေ။ အကြောင်းမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် လူသတ်ချင်စိတ်များသာ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အပိုင်း ၁၅၁ ပြီး။