အခန်း (၁၅၇)

တုပိုင်သည် အလွန် အိပ်ချင်နေသော်လည်း ချက်ချင်း အိပ်ရာမဝင်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် နင်ဇောင်ဝူ ပေးထားသော သားရဲဘာသာစကား စစ်မြင်းအခန်းကဏ္ဍကျမ်းစာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပထမစာမျက်နှာကို လျင်မြန်စွာ လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူသည် အရိုးရှင်းဆုံးသော ပုံရိပ်မှတ်ဉာဏ်ကိုသာ ချန်ထားရစ်ပြီး အိပ်မက်ထဲတွင် ဤကျမ်းစာအုပ်ကို သင်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါက သဘက်ခါ မနက်စောစောတွင် သူ၏ မြင်းကောင်း ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်ပြီး သူသည် ဤလျှို့ဝှက်ကျမ်းစာအုပ်ကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အပြင်ဘက်ရှိ တပ်မှူးလင်းသည် တုပိုင် တစ်နေ့နှင့် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ မီးအိမ်အောက်တွင် စာဖတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လေးစားစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ အိမ်ထဲမှ ညွှန်ကြားချက် တစ်စုံတစ်ရာ လာမည်ကို စောင့်မျှော်ရင်း ခြံဝင်းထဲ၌ ရပ်နေလိုက်သည်။

တုပိုင် ဤမြင်ကွင်းကို မမြင်တွေ့ခဲ့ပေ။ သူသာမြင်ခဲ့လျှင် သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဤ တပ်မှူးလင်း ဟုခေါ်သော လင်းချီနျန်သည် အသက် ၂၀ အရွယ်တုန်းက ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ဟူပေ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီမှ ဒုတိယဂုဏ်ထူးဖြင့် ဘွဲ့ရခဲ့ပြီး ဟူပေ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးသို့ အလံကိုင်အရာရှိအဖြစ် တိုက်ရိုက် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်က သူသည် တက်ကြွမှုများနှင့် ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းပြန်လည်နိုးထရေးအတွက် ကြီးမားသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမည်ဟု ခံယူထားကာ အသက် ၄၀ မပြည့်မီ ကွမ်ရှီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ တပ်မှူးချုပ် ဖြစ်လာရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် လက်တွေ့ဘဝက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။ ဟူပေတွင် သူသည် ပေမင်ဓားဂိုဏ်းနှင့် ပြဿနာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူသည် ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်လိုက်ရသည်။

သူသည် ဟူပေမှ ထွက်ခွာပြီး ကွမ်ရှီးသို့ လာခဲ့ရသည်။ လမ်းခရီးတွင် ပေမင်ဓားဂိုဏ်း၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပြီး သူ၏ တန်ကျုံးသွေးကြောဆုံမှတ်သည် ဓားဖြင့် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရကာ သိုင်းပညာစွမ်းရည်များ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာသည်အထိ မည်သည့် တိုးတက်မှုမှ မရှိတော့ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝူကျိုးမှ တပ်မှူးကြီး ကျုံးထိန်က သူ့ကို သနားပြီး တပ်မှူးငယ် ရာထူးသို့ တိုးမြှင့်ပေးကာ ဧည့်ခံရေး တာဝန်များကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လင်းချီနျန်သည် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးအဖြစ်မှ လူတိုင်းကို ဖားယားပြီး ရာထူးတက်ရန် အခွင့်အရေး ရှာဖွေနေသော လူမြှောက်ပင့်သမား တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် သားတစ်ယောက် မွေးစားပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သော အဘိုးအိုဘဝကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် တပ်မှူးရာထူးဖြင့် အနားယူရန် လိုအပ်နေသည်။

အငြိမ်းစားယူပြီးသော အဆင့်နိမ့် အရာရှိအိုကြီး တစ်ယောက်ကို မည်သူကမျှ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

မိန်းမစိုးအဖွဲ့အစည်းသည် သနားစရာကောင်းသော လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် ဆိုသော စကားမှာ လုံးဝ မှန်ကန်ပေသည်။

သားရဲဘာသာစကား စစ်မြင်းအခန်းကဏ္ဍ တစ်အုပ်လုံးကို ဖတ်ပြီးနောက် တုပိုင် အိပ်ရာဝင်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

တစ်နေ့နှင့် တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးသဖြင့် ခေါင်းအုံးနှင့် ခေါင်းထိသည်နှင့် တပြိုင်နက် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

သို့သော် သူ မည်သည့် အိပ်မက်မှ မမက်ဘဲ ၁၂ နာရီတိတိ ဆက်တိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်နိုးလာသောအခါ နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်အလယ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တုပိုင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာတွင် ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရပ်နေသည့် တပ်မှူးလင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

“သခင်လေး။ နိုးပြီလား။” တပ်မှူးလင်းက မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး သွားပွတ်တံ။ အကောင်းဆုံး ဆားနဲ့ အကောင်းဆုံး မျက်နှာသုတ်ပဝါတွေ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ ရေနွေး။ ရိုးရိုးရေနဲ့ ရေအေး သုံးမျိုးလုံး ရပါတယ်။ သခင်လေး ကိုယ့်ဘာသာ မျက်နှာသစ်မလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီမိန်းမလှလေးကို သစ်ပေးခိုင်းမလား။”

“ကိုယ့်ဘာသာပဲ လုပ်မယ်။” တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် တပ်မှူးလင်း၏ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် တုပိုင် မျက်နှာသစ်ပြီး သွားတိုက်လိုက်သည်။

“ထမင်းဝိုင်း ပြင်ပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မပြည့်စုံမှာကိုတော့ စိုးရိမ်မိတယ်။” တပ်မှူးလင်းက ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ။”

ထမင်းစားပွဲသို့ ရောက်သောအခါ ဟင်းပွဲ ၇ ပွဲခန့် ရှိပြီး အသားဟင်း၊ အရွက်ဟင်း၊ အပူနှင့် အအေးဟင်းပွဲများ ပါဝင်သည်။ ဟင်းပွဲတိုင်းသည် ပမာဏ နည်းပါးသော်လည်း အလွန် လက်ရာမြောက်လှသည်။

အစားအစာများသည် မျက်စိ၊ နှာခေါင်းနှင့် လျှာအာရုံခံစားမှုအတွက် တကယ့် ပွဲတော်တစ်ခုပင်။ တုပိုင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤဟင်းပွဲများကို တကယ့် ထိပ်တန်း စားဖိုမှူးကြီး တစ်ဦးက ချက်ပြုတ်ထားမှန်း သိလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းပုံ ပေါက်သော်လည်း အနည်းဆုံး ငွေတုံး အစိတ် သုံးဆယ်ခန့် ကုန်ကျမည့် အလွန် ဇိမ်ကျသော ဟင်းပွဲများ ဖြစ်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့သည် ရိုးရှင်းသော ဘဝဖြင့် နေထိုင်သော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကိုတော့ ဇိမ်မခံရန် တားမြစ်၍ မရနိုင်ပေ။ လူတိုင်းသည် သူ၏ အင်ပါယာအပေါ် ထားရှိသော သစ္စာတရားမျိုး ရှိကြသည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် တိုင်းပြည်နှင့် လူထုကို မထိခိုက်သရွေ့ တုပိုင်သည် ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းရခြင်းကို သဘောကျသည်။

တပ်မှူးလင်းသည် ခါးကို ကိုင်းကာ ငွေတူချောင်း တစ်စုံကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး တုပိုင်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသည်။

တုပိုင်သည် ငါးအသားတစ်ဖတ်ကို ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ တကယ့်ကို အရသာ ရှိလှသည်။ ဝါးရတာ အိစက်နေပြီး မမာကျောပေ။ ဤဟင်းပွဲ တစ်ခုတည်းအတွက်ပင် အနည်းဆုံး ငါး အကောင် ၃၀ ခန့် သတ်ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် တုပိုင်သည် တပ်မှူးလင်းကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

တပ်မှူးလင်းသည် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် စိတ်ချပါပြီ။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “တပ်မှူးလင်း။ လာ ဗျာ။ အတူတူ စားရအောင်။”

“မဖြစ်ပါဘူး။ မဖြစ်ပါဘူး။” တပ်မှူးလင်းက ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး ရှေ့မှာ ဒီအစေခံအိုကြီးအတွက် ဘယ်မှာ နေရာရှိမှာလဲ။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီက ဆင်းပြီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးကို ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် အလံကိုင်အရာရှိပဲ ဖြစ်ဦးမှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် တပ်မှူးလင်းက ကျွန်တော့် အထက်လူကြီး ဖြစ်လာမှာ။ ကျွန်တော်က ထိုင်စားပြီး ခင်ဗျားက မတ်တတ်ရပ် ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေတာက သင့်တော်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

တပ်မှူးလင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့က သခင်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့ကို သခင်အဖြစ် ဝတ်ပြုနေတာပါ။ သခင်လေးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သခင်လေးပါပဲ။ သခင်နဲ့ ကျွန် ဆက်ဆံရေးက ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

တုပိုင် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

“ထိုင်ပြီး စားလိုက်ပါ။”

“ဟုတ်ကဲ့။” တပ်မှူးလင်းသည် ခါးကို လုံးဝ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ တင်ပါးသည် ထိုင်ခုံအစွန်းနှင့်သာ ထိနေပြီး လေထဲတွင် ထိုင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တုပိုင် ဤပုံစံကို မြင်သောအခါ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသွားသည်။

နေ့ရောညပါ တုပိုင်သည် သားရဲဘာသာစကား စစ်မြင်းအခန်းကဏ္ဍကို ဖတ်ရှုနေပြီး နင်ဇောင်ဝူ ဖော်ပြထားသော စစ်မြင်းများ၏ စိတ်ဝိညာဉ် လှိုင်းဂယက် နယ်ပယ်ထဲတွင် လုံးဝ စီးမျောနေသည်။

အမြန်ဆုံး လာလျှင်ပင် ဦးလေးကျုံးထိန်သည် မနက်ဖြန် နေ့လယ်လောက်မှ ရောက်လာလိမ့်မည်။ ဝူကျိုးစီရင်စုမှ လျန်ကျိုးစီရင်စုသို့ လီ ၈၀၀ ကျော် ကွာဝေးသည်။

ထိုညတွင် တုပိုင်သည် အိပ်မက်မမက်ဘဲ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။

ထူးဆန်းနေသည်။ အဘယ်ကြောင့် သားရဲဘာသာစကား စစ်မြင်းအခန်းကဏ္ဍ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သင်ယူရန် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်တော့သနည်း။

သန်းခေါင်ယံ အချိန်ခန့်တွင် တုပိုင် နိုးလာခဲ့သည်။

“သခင်လေး… သခင်လေး…” တပ်မှူးလင်းက ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးရဲ့ အိပ်စက်ခြင်းကို နှောင့်ယှက်မိလို့ ကျွန်တော် သေဒဏ် ခံယူထိုက်ပါတယ်။”

အရေးပေါ် ကိစ္စ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေပြီ ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်လျှင် တပ်မှူးလင်းသည် သူ့ကို အိပ်ရာမှ နိုးအောင် မည်သည့် အသံမျှ ပြုလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

တုပိုင် မေးလိုက်သည်။ “ရပါတယ်။ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့လား။”

တပ်မှူးလင်းက ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက မိန်းမစိုးကျုံး ခိုစာပို့စနစ်နဲ့ ပို့လိုက်တဲ့ သတင်းစကားပါ။”

သူသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး ကောက်ရိုးပင်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သော လျှို့ဝှက်စာလိပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်သည်။

တုပိုင် အထုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စာလုံးအနည်းငယ် ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

‘တူလေးတုပိုင်။ အခြေအနေ ပြောင်းသွားပြီ။ လျန်ကျိုးကို ချက်ချင်း လာခဲ့ပါ။’

သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ မည်သို့သော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပျက်ကုန်သနည်း။

အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်မှူးကြီး ဖြစ်သော ကျုံးထိန်ပင် မဖြေရှင်းနိုင်သဖြင့် တုပိုင်ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရမည်လော။

ဝူကျန့်တောက်၏ ကုန်သည်သင်္ဘောကို ကွမ်ရှီး ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဗျူရိုက သိမ်းဆည်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး တုပိုင်၏ မြင်းကောင်းကိုလည်း မှားယွင်း ဖမ်းဆီးသွားခြင်းမှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ကွမ်ရှီး ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေး ကော်မရှင်နာမင်းကြီး စွန်းလင်းသည် သဘောကောင်းပြီး လီဝမ်ဟွေ့ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့သူ ဖြစ်သည်။ ကျုံးထိန်သာ အရေးယူလိုက်လျှင် တစ်ဖက်လူက မြင်းကောင်းနှင့် ဝူမိသားစုကို ပြန်လွှတ်ပေးရမည့်အပြင် လျော်ကြေးငွေပင် ပေးရဦးမည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

ကျုံးထိန်သည် ဤကိစ္စကို လုံးဝ စိတ်ချရသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူသည် လီဝမ်ဟွေ့၏ ယုံကြည်ရသော လက်ရုံး ဖြစ်ပြီး အပြောအဆို အပြုအမူများတွင် အလွန် သတိရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသာ သေချာမှု မရှိလျှင် ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး ပြောထွက်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခု အဘယ်ကြောင့် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လျန်ကျိုးစီရင်စုသို့ သွားရောက်မှသာ တိကျသော အပြောင်းအလဲများကို သိရှိနိုင်ပေမည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “တပ်မှူးလင်း။ ကျွန်တော့်အတွက် ရထားလုံး ပြင်ဆင်ပေးပါ။ ကျွန်တော် လျန်ကျိုးစီရင်စုကို သွားရမယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့။” တပ်မှူးလင်း ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ဇိမ်ကျသော ရထားလုံးတစ်စီး တုပိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တပ်မှူးလင်း ကိုယ်တိုင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ စစ်သည် ၁၀ ဦးကျော်ကို ဦးဆောင်ပြီး တုပိုင်အား လျန်ကျိုးစီရင်စုသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးလေသည်။

တုပိုင်သည် နောက်ထပ် မိုင်ပေါင်း ရာချီသော ခရီးရှည်ကြီးကို စတင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့နှင့် တစ်ညလုံး ခရီးနှင်ပြီးနောက် နာရီ ၂၀ အကြာတွင် တုပိုင်သည် ဝူကျိုးမှ လျန်ကျိုးစီရင်စုသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လျန်ကျိုးစီရင်စုသည် ကျန်းနန်နယ်စားမင်း နေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်ပြီး ကွမ်ရှီး၏ အကြီးဆုံး ဆိပ်ကမ်းမြို့လည်း ဖြစ်ကာ ခေတ်သစ် ပေဟိုင်မြို့နှင့် တူညီသည်။ မြို့ပြအတိုင်းအတာသည် ကွေ့လင် သို့မဟုတ် နန်နင်းတို့နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုတွင်မူ ထိုထက် သာလွန်သည်။

စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်အတွင်း၌ တုပိုင်သည် ဝူကျိုး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်မှူး ကျုံးထိန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

စားသောက်ဆိုင်၏ အကောင်းဆုံး သီးသန့်အခန်းထဲတွင် သူသည် တုပိုင်ကို ဧည့်ခံရန် အကောင်းဆုံး အစားအသောက်နှင့် ဝိုင်များကို မှာယူထားသည်။

ကျုံးထိန်၏ မျက်နှာသည် နွမ်းနယ်နေပြီး အပြစ်ရှိစိတ်များ ပြည့်နှက်နေကာ ပြောလိုက်သည်။

“တူလေး။ မင်းဦးလေးကျုံးက အသုံးမကျပါဘူးကွာ။ ဦးလေး မင်းရဲ့ မြင်းကောင်းကို ပြန်မယူပေးနိုင်ခဲ့သလို ဝူမိသားစုကိုလည်း မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဦးလေးက အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးရဲ့ သိက္ခာကို ကျဆင်းစေခဲ့ပြီ။”

တုပိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

“ဒီ ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေး မင်းကြီးစွန်းလင်းက အဲဒီလောက်တောင် မောက်မာနေတာလား။ ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးကိုတောင် အလေးမထားရဲဘူးလား။” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “မွေးစားအဖေ မရှိတုန်း တပ်မှူးချုပ် ဝမ်ရင်က ပြဿနာရှာနေတာများလား။”

ကျုံးထိန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ်ရင် မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးတောင် ပြစ်မှားဖို့ မတတ်နိုင်တဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်။ ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးမင်းကြီးက လက်ကိုင်တုတ် သက်သက်ပဲ။ ဝူကျန့်တောက်ရဲ့ ကုန်သည်သင်္ဘောကို တကယ် ပြန်ပေးဆွဲသွားတာက သွေးနဂါးဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် သွေးမယ်တော် ရွှဲ့ကွမ်ရင်ပဲ။”

တုပိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကမ္ဘာကြီးသည် ကျဉ်းမြောင်းလှသည်။

“ဘာလို့လဲ။” အဖြေကို သိပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း တုပိုင် မေးလိုက်သည်။

ကျုံးထိန်က ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့က မှောင်ခိုလုပ်ငန်းတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကုန်သည်သင်္ဘောတွေကို သိမ်းဆည်းပြီး ကျန်းနန်နယ်စားမင်းရဲ့ စစ်တပ်အတွက် ရန်ပုံငွေ ရှာဖွေဖို့ လုယက်နေကြတာ။”

“ကျန်းနန်နယ်စားမင်းက အန်နမ်ဘုရင်ရဲ့ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းဖို့ စစ်သည် တစ်သိန်းကို ဦးဆောင်ပြီး တောင်ဘက်ကို ချီတက်နေတာ တူလေးလည်း အသိပဲ။ ဝူမိသားစုရဲ့ ကုန်သည်သင်္ဘောတွေက အထက်ကနေ အောက်အထိ လာဘ်ထိုးထားပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ ကံဆိုးစွာနဲ့ သွေးမယ်တော် ရွှဲ့ကွမ်ရင်နဲ့ တိုးမိသွားတာပဲ။ မင်းရဲ့ မြင်းကောင်းလည်း ကြားညပ်ပြီး အဖမ်းခံလိုက်ရတာ။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုပိုင်၏ ခေါင်းထဲတွင် စကားလုံး တစ်လုံးတည်းသာ ပေါ်လာသည်။

‘သောက်ကျိုးနည်းးးး။’

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ သူသည် ကျန်းနန်နယ်စားမင်းက အန်နမ်ဘုရင်၏ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန် တောင်ဘက်သို့ စစ်ချီတက်မည့် အကြောင်းကို ကြားသိရပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ တာ့နင်အင်ပါယာ၏ အင်အား ပြန်လည်နိုးထလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက သူတို့၏ စစ်တပ်အတွက် ရန်ပုံငွေရှာရာတွင် သူ၊ တုပိုင်ကို လုယက်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် သောက်ကျိုးနည်းလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် တုပိုင်၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ထိုအတွေးမှာ ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူ ပြောလေ့ရှိသော စကားပင် ဖြစ်သည်။

‘တာ့နင်မင်းဆက်ကြီး မကြာခင် ပျက်စီးတော့မယ်။’

နိုင်ငံတော်၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် စစ်ပွဲအတွက် စစ်စရိတ် ရန်ပုံငွေကို ထိုကဲ့သို့ လုယက်ခြင်းဖြင့် ရှာဖွေသည်မှာ လုံးဝ အရှက်မရှိသော လုပ်ရပ်ပင်။

သို့သော် ရွှဲ့ကွမ်ရင် ယူသွားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ကိစ္စမရှိတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကံကြမ္မာများ ရှိခဲ့ပြီး ရွှဲ့ကွမ်ရင်က တုပိုင်ကို အကြိမ်ကြိမ် သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူတို့သည် မိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည့်အပြင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။

မိဘများအတင်းပေးစားလို့ ယူလိုက်ရသည့် လင်မယားများပင် တစ်ည နေဖူးသွားသောအခါ သံယောဇဉ် ဖြစ်တည်လာတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။

အပိုင်း ၁၅၇ ပြီး။