အခန်း (၁၅၈)

“ဒီ သွေးမယ်တော် ရွှဲ့ကွမ်ရင်နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ရင်းနှီးတယ်။ ခဏနေကျရင် သွားတွေ့ပြီး လီတစ်ထောင်မြင်းကို ပြန်ယူလိုက်မယ်။” တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျုံးထိန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ တော်သေးတာပေါ့ကွာ။”

ထိုအချိန်တွင် တုပိုင်သည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လည်ပင်းနောက်ကျောမှ သွေးများ အေးစက်သွားပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အလွန် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု အနီးအနားတွင် ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။

တုပိုင်သာမက ကျုံးထိန်သည်လည်း အန္တရာယ်ရှိသော အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသဖြင့် အကြည့်များ စူးရှသွားပြီး အလွန် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် သီးသန့်အခန်း အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် တံခါးကို ကန်ဖွင့်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ဘယ်သူတွေ ရှိနေတာလဲ။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြစမ်း။”

အလွန် ချိုသာပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရလျှင် နားထောင်လို့ အကောင်းဆုံး ကလေးသံလေး ဖြစ်သော်လည်း အလွန် မောက်မာသော လေသံပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူမက အမိန့်ပေးသည့် လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“မန်နေဂျာ။ ဒါ ငါအသုံးပြုနေကျ သီးသန့်အခန်းပဲ။ လမ်းဘေးက ကြောင်ပါးကြွက်ပါးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ ပေးစားရတာလဲ။ သူတို့ကို အခုချက်ချင်း မောင်းထုတ်လိုက်။ စားပွဲတွေ၊ ကုလားထိုင်တွေနဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ အကုန်လုံး အသစ်လဲလိုက်။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုပိုင်၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားသည်။

ကွမ်ရှီးပြည်နယ်တွင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးကို ဤမျှ ရိုင်းပြရဲသည်မှာ မည်သူနည်း။ သူတို့ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလော။

သို့သော် တုပိုင် ရှေ့မထွက်ခဲ့ပေ။ ဤညစာစားပွဲ၏ အိမ်ရှင်အစစ်အမှန် ဖြစ်သော အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်မှူး ကျုံးထိန် ရှိနေသေးသည်။

ထိုအချိန်တွင် သီးသန့်အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး စားသောက်ဆိုင် မန်နေဂျာ ဝင်လာကာ ခါးကို ကုန်း၍ တောင်းပန်လိုက်သည်။

“သခင်ကြီးကျုံး။ တောင်းပန်ပါတယ်။ တခြား အခန်းတစ်ခန်းကို ပြောင်းပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ဟင်းပွဲတွေနဲ့ ဝိုင်တွေကို အသစ် ပြန်ချပေးပါ့မယ်။ ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ ပေးစရာ မလိုပါဘူး။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုပိုင်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ကျုံးထိန်ကို သခင်ကြီးကျုံး ဟု တိုက်ရိုက် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းက ကျုံးထိန်၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။ သို့တိုင်အောင် သူတို့ကို အခန်းမှ မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းက တစ်ဖက်လူသည် အလွန် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

သို့သော် ထိုအရာက ဘာအရေးပါသနည်း။ ဦးသူယူစနစ် ရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုအချိန်တွင် တုပိုင်သည် စောစောက ဆဲဆိုနေသော မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ အလိုအလျောက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ဤမိန်းကလေးသည် တကယ့်ကို သေသပ်လှပပြီး အရုပ်မလေးကဲ့သို့ မျက်နှာထား ရှိသည်။ အရပ်အမောင်းမှာ ၁.၆၅ မီတာခန့် ရှိသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားသည် မင်းသမီးယွီကျိန်းကဲ့သို့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူမ၏ အသက်အရွယ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ၁၇ နှစ်ထက် မပိုပေ။

တုပိုင်၏ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ထိုမိန်းကလေးသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး မမြင်ကွယ်ရာ တစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားလိုက်သည်။

အစားထိုးအနေဖြင့် သူမ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ခံ့ညားထည်ဝါသည့် အမျိုးသားက တုပိုင်ကို ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာကြည့်နေတာလဲ။ မျက်လုံးကို ထိန်းထား။ မင်းလိုလူက သခင်မလေးလီကို ကြည့်ရဲတယ်လား။”

ထို့နောက် ထိုအမျိုးသားက စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မန်နေဂျာ။ အထဲကလူတွေကို မြန်မြန် မောင်းထုတ်လိုက်တော့။ ကုလားထိုင်တွေ၊ ပန်းကန်လုံးတွေနဲ့ တူတွေကို အကုန် အသစ်လဲလိုက်။”

ထိုလူသည် ကျောဘက်တွင် လေးတစ်လက် လွယ်ထားသည်ကို တုပိုင် သတိထားမိလိုက်သည်။ အလွန် တန်ဖိုးကြီးပြီး အစွမ်းထက်သော လေးတစ်လက် ဖြစ်သည်။

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ကျုံးထိန်ကို အသနားခံသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

တုပိုင်သည် ကျုံးထိန် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း သူက ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။”

ထို့နောက် သူသည် တုပိုင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီး သီးသန့်အခန်းကို အမှန်တကယ် လက်လွှတ်လိုက်လေသည်။

တုပိုင်နှင့် ကျုံးထိန်တို့ တံခါးပေါက်မှ ထွက်လာသောအခါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာနှင့် မိန်းကလေးသည် နှာခေါင်းကိုပင် ပိတ်ထားလိုက်ပြီး ညစ်ညမ်းသော လေထုကြောင့် ရွံရှာနေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ဤအပြုအမူက တုပိုင်အား သူမ၏ မျက်နှာကို ပါးရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် တုပိုင်သည် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို ပို၍ အာရုံစိုက်မိနေသည်။

သူမသည် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော မိန်းကလေး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ကြမ်းတမ်းသော အထည်စကို ဝတ်ဆင်ကာ ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

အစောက သူ ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ဤသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အရှိန်အဝါသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားသည်။

ဤမျှ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိသူကို တုပိုင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်သည် အလွန် မြင့်မားကြောင်း ပြသနေသည်။ တုပိုင်သည် ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူ ထံမှသာ ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမျိုးကို ဝိုးတဝါး ခံစားဖူးသည်။

သို့သော် နင်ဇောင်ဝူသည် ပေါ့ပါးသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါမျိုးကို ထုတ်လွှတ်ခဲသည်။

ဤလူသုံးဦးသည် အလွန် အရေးပါသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိကြောင်း တုပိုင် သတိထားမိသည်။ သူမ၌ မွေးရာပါ မောက်မာမှု ရှိပြီး လူတိုင်းကို အထင်သေးလေသည်။

ဤမောက်မာမှုသည် သူမ တတ်မြောက်ထားသော သိုင်းပညာ စွမ်းအားမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြား သီးသန့်အခန်း တစ်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အထပ်ထပ် ဦးညွှတ်ပြီး ကျုံးထိန်ကို တောင်းပန်ကာ ပိုမို ခမ်းနားသော စားပွဲဝိုင်းကို ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။

“အားလုံးက ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ။ သခင်မလေးလီက အဲဒီ သီးသန့်အခန်းကို တစ်ခါပဲ သုံးဖူးတာပါ။ သူက ဒီလောက်ထိ အမြင်ကျဥ်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မထားမိဘူး။” စားသောက်ဆိုင် မန်နေဂျာက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုမှန်းသိရင် သခင်ကြီးကျုံးကို ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်အခန်းမှာ နေရာချပေးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုတော့ သခင်ကြီးပါ အရှက်ရစေခဲ့မိပြီ။”

ကျုံးထိန် လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းလည်း ခက်ခဲမှာပါ။”

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ဆိုရင် အဲဒီအခန်းကို ပိတ်ထားပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးမဝင်တော့ဖို့ပဲ ရှိတော့တာပါပဲ။”

တုပိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှ ဤသီးသန့်အခန်းသည် ဈေးအကြီးဆုံးနှင့် အမြတ်အစွန်း အများဆုံး ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ထိုလှပသော မိန်းကလေးက တစ်ကြိမ် စားသောက်ဖူးရုံဖြင့် ဤအခန်းကို သူမ တစ်ယောက်တည်း သုံးရန် ပိတ်ထားရတော့မည်လော။

တကယ့်ကို ဗိုလ်ကျလွန်းအားကြီးသည်။ ဤကောင်မလေးက ဘယ်သူဖြစ်သည်နည်း။

မင်းသမီးယွီကျိန်းနှင့် မင်းသမီးနင်းရွှဲ့တို့ပင် ဤမျှ မမောက်မာကြပေ။ တုပိုင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စားသောက်ဆိုင် မန်နေဂျာ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျုံးထိန်က ပြောလိုက်သည်။

“တူလေး။ မင်း နားမလည် ဖြစ်နေမှာပဲ။ ငါတို့လို အစွမ်းထက်တဲ့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး ပြန်တောင် မပြောရဲ ဖြစ်နေရတာလဲလို့ပေါ့။”

တုပိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းသမီးနင်းရွှဲ့နဲ့ မင်းသမီးယွီကျိန်းတောင် ဒီလောက် မဗိုလ်ကျပါဘူး။ ဒီကောင်မလေးက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ ဘာနောက်ခံ ရှိလို့ ဒီလောက် မောက်မာနေရတာလဲ။”

ကျုံးထိန်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းသမီးနင်းရွှဲ့နဲ့ မင်းသမီးယွီကျိန်းက တကယ်ပဲ ဒီလောက် မဗိုလ်ကျနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်မလေးကတော့ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မိသားစုကို ဘယ်သူမှ ပြဿနာ မရှာရဲကြလို့ပဲ။”

“သူက ဘယ်မိသားစုကလဲ။” တုပိုင် မေးလိုက်သည်။

“ဝမ်ရှန်း စော်ဘွားအိမ်တော်၊ ဟုန်ဟယ် နယ်စားပယ်ရာ၊ လီမိသားစုပဲ။” ကျုံးထိန် ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုပိုင် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

ဤကောင်မလေး ဤမျှလောက် ဗိုလ်ကျတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပေ။ မင်းသမီးနင်းရွှဲ့နှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်းတို့ထက်ပင် ပိုမို မောက်မာနေခြင်းမှာ သူမသည် စော်ဘွားမင်းသမီး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လီမိသားစုသည် မည်သူမျှ ပြဿနာ မရှာရဲသော မိသားစု ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကွမ်ရှီးပြည်နယ် တစ်ခုလုံးတွင် အာဏာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မည်သူနည်း။ ကျန်းနန်နယ်စားမင်း ဆုန်ချွဲမှလွဲ၍ အခြားမရှိ။ ကွမ်ရှီးနှင့် ယူနန်တွင် မည်သူမျှ မထိရဲသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မည်သူနည်း။ သေချာပေါက် ဒေသခံ အာဏာရှင် လီမိသားစုပင် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီမိသားစုသည် စော်ဘွားများ ဖြစ်ကြပြီး အစွမ်းအထက်ဆုံး စော်ဘွားမိသားစုများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကွမ်ရှီး၊ ယူနန်နှင့် အန်နမ်နိုင်ငံတို့ ဆုံရာတွင် တည်ရှိသော လီမိသားစု၏ နယ်မြေသည် စီရင်စု နှစ်ခုနီးပါး ကျယ်ဝန်းပြီး မိုင်ပေါင်း ရာချီ ရှည်လျားကာ လူဦးရေ သိန်းချီနှင့် လက်ရွေးစင်စစ်သည်အင်အား ၅ သောင်းကျော် ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

စတုရန်းကီလိုမီတာ သောင်းချီ ကျယ်ဝန်းသော ဝမ်ရှန်းနှင့် ဟုန်ဟယ် စီရင်စုများတွင် လူအားလုံးသည် လီမိသားစုကိုသာ သိရှိကြပြီး ဧကရာဇ်နင်ကို မသိကြပေ။ ဤလီမိသားစု စော်ဘွား၏ နယ်မြေသည် အမည်ခံအားဖြင့် တာ့နင်မင်းဆက် ပိုင်နက် ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သီးခြား လွတ်လပ်သော နိုင်ငံငယ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

တာ့နင်မင်းဆက်၏ နယ်မြေသည် စတုရန်းကီလိုမီတာ ၈ သန်းကျော် ရှိပြီး အနောက်တောင်ဘက်တွင် စော်ဘွား ၃၉ ဦးကျော် ရှိကာ သူတို့၏ စုစုပေါင်း နယ်မြေသည် စတုရန်းကီလိုမီတာ ၃ သိန်းကျော် ရှိသည်။

သိုင်းပညာ ထွန်းကားလာမှုကြောင့် တာ့နင်မင်းဆက်ရှိ စော်ဘွားများ၏ အာဏာသည် ကမ္ဘာမြေရှိ မင်မင်းဆက်ထက် များစွာ သာလွန်လေသည်။

တာ့နင်မင်းဆက် အထွတ်အထိပ် ရောက်နေချိန်တွင် ဤစော်ဘွားများသည် သဘာဝကျကျ အလွန် နာခံမှု ရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် တာ့နင်မင်းဆက် ယိုယွင်းလာပြီးနောက် ဤစော်ဘွားများသည် ပိုမို မောက်မာလာကြပြီး ဗိုလ်ကျလာကြသည်။ မကြာခဏ ဆိုသလို နန်းတွင်းဗဟိုအစိုးရ၏ အမိန့်များကို လျစ်လျူရှုကြပြီး အနည်းငယ် ထိပါးသည်နှင့် ပုန်ကန်မှုများ စတင်လေ့ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သော ၈ နှစ်က ကွမ်ရှီးနှင့် ယူနန်ရှိ စော်ဘွား ၁၀ ဦးကျော် ပုန်ကန်ခဲ့ကြပြီး အထွတ်အထိပ် အချိန်တွင် သူတို့၏ အင်အားသည် ၁ သိန်း ၃ သောင်းအထိ ရှိခဲ့ကာ ယူနန်နှင့် ကွမ်ရှီးရှိ စီရင်စု အများစုကို သိမ်းပိုက်လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်းနန်နယ်စားမင်းသည် စစ်သည် ၁ သိန်း ၂ သောင်းကို ဦးဆောင်ပြီး ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန် ၃ နှစ်ကြာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ဤစစ်ပွဲကြီးတွင် အကြီးမားဆုံးသော အကျိုးပြုသူမှာ ကျန်းနန်နယ်စားမင်း မဟုတ်ဘဲ လီမိသားစု ခေါင်းဆောင် လီရူဟိုင်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူ့မျိုးရိုးအမည်မှာ လီ မဟုတ်ဘဲ ကန်လီ ဖြစ်ပြီး ကန်လီဟိုင် ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

စစ်ပွဲ၏ အရေးပါသော အချိန်တွင် ကန်လီဟိုင်သည် နန်းတွင်းဘက်သို့ ဘက်ပြောင်းလိုက်ပြီး စော်ဘွားမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ၁ သိန်းကျော်သော စော်ဘွားပုန်ကန်သူများ၏ တပ်မတော်သည် ဖဲချပ်အိမ် ပြိုလဲသကဲ့သို့ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး ကျန်းနန်နယ်စားမင်း ဆုန်ချွဲသည် အောင်ပွဲကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရယူနိုင်ခဲ့ကာ ဤကြီးမားသော ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကန်လီမိသားစုသည် အခွင့်ကောင်းယူပြီး နယ်မြေများကို အရူးအမူး ချဲ့ထွင်ခဲ့ရာ သူတို့၏ နယ်မြေသည် စတုရန်းကီလိုမီတာ ထောင်ဂဏန်းမှ ၅ သောင်းအထိ ချက်ချင်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကန်လီဟိုင်သည် အသနားခံစာ တင်သွင်းခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိကြောင်း ပြသရန်အတွက် မျိုးရိုးအမည်ကို ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ လီရူဟိုင် ဟူသော အမည်သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် ပေးသနားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီရူဟိုင်ကို အနောက်တောင်ဘက် ဒေသတစ်ခုလုံး၏ ဒေသခံ အာဏာရှင်များထဲမှ တစ်ဦးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။

ဤ အရုပ်မလေးကဲ့သို့ မျက်နှာထားနှင့် သေသပ်လှပသော မိန်းကလေးမှာ လီရူဟိုင်၏ သမီး လီချန်ချန် ဖြစ်ပြီး အနောက်တောင်ဘက် ဒေသတွင် ဒုတိယအလှဆုံးဟု ကောလာဟလ ထွက်နေသူ ဖြစ်သည်။ ပထမအလှဆုံးမှာ သေချာပေါက် မင်းသမီးယွီကျိန်း ဖြစ်သည်။

ယခု အင်ပါယာ အားနည်းနေချိန်တွင် ဤစော်ဘွားများသည် မောက်မာပြီး ဗိုလ်ကျနေကြသဖြင့် လီချန်ချန်သည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ ပြစ်မှားရန် မတတ်နိုင်သူ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျုံးထိန်သည် အစောက ကြီးမားသော အရှက်ရမှုကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း သွားကိုကြိတ်၍ မျိုသိပ်ထားခဲ့ရပြီး လုံးဝ ပြန်မတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ကျုံးထိန်က ပြောလိုက်သည်။

“လီမိသားစုက အရှင်မင်းကြီးအပေါ် သစ္စာရှိတယ်လို့ ကြွေးကြော်ထားပြီး မျိုးရိုးနာမည်ပြောင်းတယ်။ အဲတာအပြင် နယ်စားပယ်ရာဘွဲ့ ရထားပေမဲ့ သူတို့က ဟန်လူမျိုးတွေအပေါ် ရန်လိုမုန်းတီးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတုန်းပဲ။ ဒီနိုင်ငံခြားသားတွေက အားကြီးတဲ့သူကိုပဲ လေးစားကြတာ။ အခု အင်ပါယာ အားနည်းနေတော့ လီမိသားစုဝင် အများစုက ဟန်လူမျိုးတွေကို အထင်သေးကြတယ်။”

တုပိုင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အင်ပါယာက အရမ်း အားနည်းနေတော့ ဒီသစ္စာဖောက်တွေက အရမ်း မောက်မာပြီး ဗိုလ်ကျနေကြတာပဲ။”

ကျုံးထိန်က ပြောလိုက်သည်။

“ကျန်းနန်နယ်စားမင်းက အန်နမ်ဘုရင်ရဲ့ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းဖို့ တောင်ဘက်ကို စစ်ချီသွားပြီ။ နန်းတော်က လီမိသားစုကို ပိုပြီး လိုအပ်လာတဲ့အတွက် သူတို့က ပိုပြီး မောက်မာလာကြတာ။”

ထို့နောက် တုပိုင် မေးလိုက်သည်။

“လီချန်ချန် ဘေးက သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ။ သူ့သိုင်းပညာက အရမ်း မြင့်မားပုံ ရတယ်။”

ကျုံးထိန်က ပြောလိုက်သည်။

“အရမ်း မြင့်မားရုံတင် မဟုတ်ဘူး။ အလွန်အမင်း မြင့်မားတယ်။ သူက ပေမင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဓားမိစ္ဆာ လီတောက်ကျိန်းပဲ။”

တုပိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဓားမိစ္ဆာ လီတောက်ကျိန်း။ သူမ၏ အရှိန်အဝါက မွန်းကျပ်သွားလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မရှိပေ။

ကျုံးထိန်က ပြောလိုက်သည်။

“ပြောရရင် ဒီ ဓားမိစ္ဆာ လီတောက်ကျိန်းနဲ့ မင်းရဲ့ဆရာ နင်ဇောင်ဝူနဲ့က ကြီးမားတဲ့ အငြိုးအတေး ရှိတယ်။ သူတို့က ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး တိုက်ခိုက်လာကြတာ။ လက်ရည်ချင်းလည်း တူညီကြတယ်။”

နင်ဇောင်ဝူသည် စိတ်ခံစားမှု ပြင်းထန်ပြီး ဒေါသကြီးသော အဘိုးကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သိုင်းပညာ မည်မျှ အံ့မခန်း ကောင်းမွန်သည်ကို တုပိုင် သိရှိသည်။ သူ ရေးသားခဲ့သော ကျမ်းစာအုပ်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ သိုင်းပညာ အောင်မြင်မှုသည် တောင်တန်းများကဲ့သို့ မြင့်မားပြီး ပင်လယ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။

မင်းသမီးနင်းရွှဲ့နှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူ၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြပြီး သူ့ကို အင်ပါယာ၏ ဆရာသခင်ကြီးများထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လီတောက်ကျိန်းနှင့် နင်ဇောင်ဝူတို့သည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ သရေကျအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည် ဆိုခြင်းက သူမသည်လည်း သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း ပြသနေသည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“ကြည့်ရတာ ဓားမိစ္ဆာ လီတောက်ကျိန်းက လီချန်ချန်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပုံ ရတယ်။”

ကျုံးထိန်က ပြောလိုက်သည်။

“လီချန်ချန်က လီတောက်ကျိန်းဆီမှာ ဓားသိုင်းသင်နေတာ ၂ နှစ် ရှိပြီ။ ငါတို့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးရဲ့ ထောက်လှမ်းရေး သတင်းအရ လီချန်ချန်က ဓားသိုင်းမှာ ပါရမီ အရမ်းပါပြီး လီတောက်ကျိန်းက သူ့ကို ဆက်ခံသူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတယ်။”

ထို့နောက် ကျုံးထိန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီ ဓားမိစ္ဆာ လီတောက်ကျိန်းက ဖန်လိုင်ကျွန်းမှာပဲ အမြဲ နေပြီး ဘယ်တော့မှ အပြင်မထွက်ဘူး။ ဒီတစ်ခါ ကွမ်ရှီးကို ဘာလာလုပ်တာလဲ မသိဘူး။”

တုပိုင်သည် လီချန်ချန်၏ နောက်ကွယ်ရှိ သူရဲကောင်းဆန်သော လူကို သတိရသွားပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“လေးလွယ်ထားတဲ့ လူကရော ဘယ်သူလဲ။”

ကျုံးထိန်က ပြောလိုက်သည်။

“ကန်ရှန်။ လီမိသားစုရဲ့ လေးသည်တော်တပ်ဖွဲ့ တပ်မှူး။ ပါရမီရှင် လေးသည်တော်ပဲ။”

တုပိုင် လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လောလောဆယ် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြစို့။ လီမိသားစုက ဘယ်လောက်ပဲ မောက်မာပါစေ။ လောလောဆယ် ငါတို့ကို ပြဿနာ လာမရှာနိုင်သေးပါဘူး။ အခု အရေးအကြီးဆုံးက သွေးမယ်တော် ရွှဲ့ကွမ်ရင်ကို ရှာပြီး ငါ့ရဲ့ လီတစ်ထောင်မြင်းကို ပြန်ယူဖို့ပဲ။”

တုပိုင်သည် သွေးနဂါးဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ရွှဲ့ကွမ်ရင် ရှေ့သို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ တုပိုင်အပေါ် ကြည့်သော အကြည့်များသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တုပိုင် တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းခံနေကြောင်း သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ လာရောက် တင်ပြချိန်တွင် သူမသည် ရုတ်တရက် ရှင်းပြ၍ မရသော စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤတုံ့ပြန်မှုအတွက် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အတော်လေး အံ့သြသွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အလွန်ဆုံး ဝမ်းနည်းဖွယ် အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ခုသာ ရှိခဲ့ပြီး တုပိုင်သည် ကောင်စုတ်လေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

သူမ ခံစားလိုက်ရသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို စုစည်းရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရသည်။

“နင် ငါ့ကို လာတွေ့ရဲသေးတယ်ပေါ့။” သွေးမယ်တော် ရွှဲ့ကွမ်ရင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အပိုင်း ၁၅၈ ပြီး။