အခန်း (၁၆၀)
Vol. 16 Ch. 160
တုပိုင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရွှဲ့ကွမ်ရင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ရဲသွားပြီး ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်သွားလေသည်။
ထို့နောက် သူမ အံကြိတ်ကာ တုပိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ရိသဲ့သဲ့ လုပ်ရင် ရှင့်ကို သေအောင် ရိုက်မယ်။”
တုပိုင် ချက်ချင်း စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ဖို့ အရမ်းသြဇာရှိတဲ့သူ တစ်ယောက် လိုအပ်တယ်။ ဒီလူက အခြေအနေကို ထိန်းနိုင်မယ့်သူ ဖြစ်ရမယ်။”
သွေးကွမ်ရင် အံကြိတ်ရင်း တုပိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တုပိုင်ကို ဆက်လက် စနောက်စေချင်သော်လည်း ဤကောင်စုတ်က စကားလမ်းကြောင်း ချက်ချင်း လွှဲသွားခဲ့သည်။
သို့သော် ဤကိစ္စသည် အလေးအနက်ထားရမည့်ကိစ္စ ဖြစ်သောကြောင့် ရွှဲ့ကွမ်ရင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီလိုလူ တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်။ လီချန်ချန်ကို ရှာဖို့ သူ့ကို ခေါ်သွားကြတာပေါ့။”
တုပိုင်က မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ။”
သေချာပေါက် ကျန်းနန်နယ်စားမင်းနှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးသည် တပ်များကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ဘက်သို့ ချီတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဗိုလ်ချုပ် ချူဟုန်မြန်။”
သွေးကွမ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်သောအခါ တုပိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးစားမှုများ နက်ရှိုင်းစွာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အလိုအလျောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်လိုက်မိသည်။
ချူဟုန်မြန် ဆိုသည့် အမည်သည် တာ့နင်မင်းဆက်၏ သစ္စာတရားအတွက် ဓမ္မတေးတစ်ပုဒ်သဖွယ် ဖြစ်သည်။
သူမသည် အင်ပါယာ အနောက်တောင်ပိုင်းမှ စော်ဘွားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း တာ့နင်မင်းဆက်၏ စစ်သူကြီးများထက်ပင် ပိုမို သစ္စာရှိလေသည်။ ဤအမျိုးသမီးစစ်သူကြီးသည် အင်ပါယာ၏ စစ်ပွဲတိုင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။
မြောက်ပိုင်းတာတာစစ်ပွဲ၊ ဂျာချင်စစ်ပွဲ၊ ကိုးရီးယားစစ်မြေပြင်နှင့် အနောက်တောင်ပိုင်း စော်ဘွားပုန်ကန်မှု စသည့် တိုက်ပွဲများတွင် ဤအမျိုးသမီးစစ်သူကြီးသည် သူမ၏ ဝံပုလွေတပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကာ အင်ပါယာအတွက် တိုက်ခိုက်ပေးခဲ့သည်။
အင်ပါယာ ဒုက္ခရောက်နေချိန်တိုင်း အခြားသော စော်ဘွားများသည် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားတတ်ပြီး ပြဿနာများ ပိုမို ရှာတတ်ကြသည်။
ဗိုလ်ချုပ် ချူဟုန်မြန် တစ်ဦးတည်းသာ အမိန့်တော် ရောက်လာသည်နှင့် မည်မျှပင် ဝေးကွာနေပါစေ သူမ၏ တပ်များကို ဦးဆောင်ကာ စစ်မြေပြင်သို့ ချက်ချင်း ချီတက်လေ့ ရှိသည်။
ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာလာပြီးနောက် ချူမိသားစု၏ ဝံပုလွေတပ်မတော်သည် အင်အား ၂ သောင်းမှ ၇ ထောင်အောက်အထိ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ ဝံပုလွေတပ်မတော်ကို အကြိမ်ကြိမ် အစားထိုး ဖွဲ့စည်းခဲ့ရပြီး သောင်းနှင့်ချီသော ဝံပုလွေစစ်သည်များသည် အင်ပါယာအတွက် စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးခဲ့ရသည်။
သူမ၏ ဖခင်၊ သားနှင့် ခင်ပွန်း အားလုံး စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးခဲ့သဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား သူမသည် စော်ဘွား ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။
ထို့ပြင် ဤအိုမင်းသော စစ်သူကြီးသည် အနောက်တောင်ပိုင်းတွင် တပ်စွဲထားသောကြောင့်သာ စော်ဘွားများ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသော်လည်း ပြဿနာ မရှာရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချူမိသားစု၏ ဝံပုလွေတပ်မတော်သည် အလွန် ကြမ်းကြုတ်ပြီး စွမ်းရည်ထက်မြက်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော ၈ နှစ်က အနောက်တောင်ပိုင်းရှိ စော်ဘွားများ ပုန်ကန်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနန်နယ်စားမင်း၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်ရှိ စစ်သည်အင်အား ၂ သိန်းနီးပါးတွင် ချူဟုန်မြန်၏ ဝံပုလွေတပ်မတော်သည် စွမ်းရည်အထက်မြက်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ထူးချွန်သော အကျိုးပြုမှုများ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
စစ်ပွဲပြီးဆုံးပြီးနောက် ဧကရာဇ်က ချူဟုန်မြန်ကို အင်ပါယာနယ်စားဘွဲ့ ပေးအပ်ချင်သော်လည်း သူမ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
အကယ်၍ ချူဟုန်မြန်သာ နယ်စားဘွဲ့ ရရှိခဲ့လျှင် လီရူဟိုင်ကို မြို့စားအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးရတော့မည်။ အင်ပါယာ၏ အနောက်တောင်ပိုင်းတွင် မည်သူမျှ ကျန်းနန်နယ်စားမင်း ဆုန်ချွဲနှင့် ရာထူးတူညီ၍ မဖြစ်ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက ကျန်းနန်နယ်စားမင်းနှင့် အင်ပါယာ၏ အခြေအနေတစ်ခုလုံးအတွက် အကျိုးယုတ်စေနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ယနေ့အချိန်အထိ ဗိုလ်ချုပ် ချူဟုန်မြန်သည် သူကောင်းဘွဲ့သာ ရရှိထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူမ၏ အသက် ၅၇ နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ တာ့နင်အင်ပါယာသည် အန်နမ်ဘုရင်ကို ကူညီပြီး ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန် တောင်ဘက်သို့ ချီတက်နေသည်။ ဧကရာဇ် အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်လိုက်ရာ အိုမင်းသော စစ်သူကြီးသည် ဝံပုလွေစစ်သည် ၇ ထောင်ကို ဦးဆောင်ကာ ကွမ်ရှီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အင်ပါယာအတွက် နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ကျန်းနန်နယ်စားမင်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သွေးကွမ်ရင်က ထိုနာမည်ကို ပြောလိုက်သောအခါ တုပိုင် အမှန်တကယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ကို အိပ်မက်ထဲတွင်သာ တွေ့ဖူးသော သူရဲကောင်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
မွေးစားအဖေ လီဝမ်ဟွေ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အလေးစားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဗိုလ်ချုပ် ချူဟုန်မြန် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး များစွာ ကူညီခဲ့ကြပြီး ယုံကြည်ရသော မဟာမိတ်များ ဖြစ်ကြသည်။
“ကျန်းနန်နယ်စားမင်းရဲ့ တပ်မတော်က သစ္စာဆိုပြီး တောင်ဘက်ကို ချီတက်သွားကြပြီလေ။ ဗိုလ်ချုပ် ချူဟုန်မြန်က ဘာလို့ လျန်ကျိုးစီရင်စုမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။” တုပိုင် မေးလိုက်သည်။
သွေးကွမ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါက လူတချို့ မသမာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေပြီး ငါ့မွေးစားအဖေနဲ့ ဗိုလ်ချုပ် ချူဟုန်မြန်အကြောင်း ကောလာဟလတွေ ဖြန့်နေလို့ သူက သံသယကင်းအောင် နေနေရတာ။”
အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အသက် ၅၀ ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကောလာဟလများ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီး ချူဟုန်မြန်သည် ကျန်းနန်နယ်စားမင်း ဆုန်ချွဲ၏ ချစ်သူဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။
“ငါ သွားမတွေ့ခင် သူ့ကို ဂါရဝပြုဖို့ ဆံပင်ဖြီးပြီး အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်လိုက်ဦးမယ်။” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။”
သွေးကွမ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် တုပိုင် သတိမထားမိခင် စားပွဲပေါ်ရှိ နှင်းဆီအဆီအနှစ်ပုလင်းကို သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကြားထဲသို့ အမြန် ထည့်လိုက်လေသည်။
တုပိုင် အကုန်လုံး မြင်လိုက်ရသော်လည်း မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီးကို ရန်စရန် မလုံခြုံတော့ပေ။ ထပ်မံပြီးရိသဲ့သဲ့လုပ်လိုက်ပါက အဝတ်အစားချွတ်ပြီး နပန်းလုံးကြရပေလိမ့်မည်။
“ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီးကို သွားမတွေ့ခင် ဝူကျန့်တောက်နဲ့ သူ့သားကို အရင် လွှတ်ပေးရအောင်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ အချိန်မီမှာ မဟုတ်ဘူး။”
တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။” သွေးကွမ်ရင်၏ မျက်နှာထားသည် တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိထားသကဲ့သို့ သဘာဝမကျ ဖြစ်နေသည်။
ဤကောင်မလေးသည် အပြင်ပန်းတွင် ရက်စက်သော်လည်း အတွင်းတွင်တော့ နူးညံ့လွန်းလှသည်။ သို့သော် ဤအရာများက တုပိုင်အတွက်သီးသန့်သာဖြစ်၏။
ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဗျူရို၏ ရုံးခန်းတစ်ခုထဲတွင် သွေးကွမ်ရင်သည် ဝူကျန့်တောက်နှင့် သူ့သားကို ဆုံးမနေသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ကို မလွှတ်ပေးမီ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ဖြစ်ပြီး သူမသည် ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးဗျူရိုတွင် ရာထူးတစ်ခု ရယူထားသေးသည်။
“ရှင်တို့ ပင်လယ်ကူးကုန်သည်တွေက မှောင်ခိုကူးတဲ့နေရာမှာ အရမ်း ရက်စက်ကြတယ်။” သွေးကွမ်ရင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမှောင်ခိုဆား ငွေတုံး သိန်းပေါင်းများစွာကို ဖြန့်ဖြူးလိုက်ရင် နန်းတော်က ဆားခွန် ဘယ်လို ကောက်ခံရတော့မလဲ။”
သူမဘေးတွင် ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံးမှ မိန်းမစိုး စွန်းလီ ရှိနေသည်။ သူသည် မိန်းမစိုး စွန်းလင်း၏ လူယုံဖြစ်ပြီး ကွမ်ရှီးမိန်းမစိုးဂိုဏ်း ရေတပ်၏ တပ်မှူးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် တုပိုင်သည် တဲနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေပြီး ကိုယ်ထင်မပြခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ လူတစ်ယောက်သည် ခွေးတိုးပေါက်ကို ဗြောင်ကျကျ ပေါ်တင်ကြီး အသုံးပြု၍ မရပေ။
ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံးမှ မိန်းမစိုး စွန်းလီသည် ညာဘက်တွင် ရပ်နေသဖြင့် တဲနောက်ကွယ်ရှိ တုပိုင်ကို မြင်သောအခါ ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။ တုပိုင်၏ ကျော်ကြားသော ဂုဏ်သတင်းကို သူ သိထားပုံ ရသည်။
တုပိုင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဘာမှ အမူအရာ မပြတော့ပေ။
သွေးကွမ်ရင်က ဝူကျန့်တောက်နှင့် သူ့သားကို ဆက်လက် ဆုံးမနေသည်။ “အခု ရှင်တို့က အိမ်ပြန်ချင်ရုံတင်မကဘူး။ ကုန်သည်သင်္ဘောကိုပါ ပြန်လိုချင်နေကြသေးတယ်။ အိပ်မက်မက်နေကြတာပဲ။ ရှင်တို့ ရောင်းခဲ့တဲ့ မှောင်ခိုဆား ပမာဏက ရှင်တို့ကို သေဒဏ်ပေးဖို့ လုံလောက်တယ်။”
ပင်လယ်ဓားပြခေါင်းဆောင် သွေးကွမ်ရင်၏ နှုတ်ဖျားမှ မှောင်ခိုသမားတစ်ယောက်ကို လိမ်လိမ်မာမာ နေဖို့ ပြောနေခြင်းက အတော်လေး ရှေ့နောက်မညီ ဖြစ်နေသည်။
ဝူကျန့်တောက် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး သက်ညှာပေးပါ သွေးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သက်ညှာပေးပါ အမတ်မင်းစွန်း။”
ခေါင်းဖြတ်သတ်မည် ဆိုသည်မှာ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သို့သော် ကုန်သည်သင်္ဘော ပြန်မရလျှင် ဝူမိသားစု ဒေဝါလီခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားနိုင်သဖြင့် ဝူကျန့်တောက်ခမျာ အသည်းအသန် ဦးခိုက်နေရရှာသည်။
တုပိုင် သွေးကွမ်ရင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ ဝူမိသားစုက စစ်ပွဲအတွက် အကြိမ်ကြိမ် ကူညီခဲ့တာကို ထောက်ထားပြီး ဒီတစ်ခါ လူတွေကို မဖမ်းတော့ဘူး။ သင်္ဘောကိုလည်း ပြန်ယူသွားခွင့်ပြုမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ကြေး ငွေတုံး ၅ သောင်း ပေးဆောင်ရမယ်။” သွေးကွမ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကန့်ကွက်စရာ ရှိလား။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူကျန့်တောက် ကြောင်အသွားပြီး သူ့နားသူ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
ငွေတုံး ၅ သောင်း ဟုတ်ပါသလော။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အနည်းဆုံး ငွေတုံး ၁ သိန်း၊ ၁ သိန်းခွဲခန့် ကုန်ကျမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လာမည့် ၃ နှစ်၊ ၄ နှစ်ခန့် အတွင်းထိုငွေပမာဏများကို အသည်းအသန်ပြန်ရှာရပေလိမ့်မည်။ အင်ပါယာသည် စစ်ထပ်မံ တိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်ရာ မည်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမည်နည်း။ အကြီးစား စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ငွေတုံး ၅ သောင်းတည်းဖြင့် လွတ်မြောက်သွားမည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ အခြားကုန်သည်သင်္ဘောများ ဖမ်းဆီးခံရသည့်အခါ ဒဏ်ကြေးငွေသည် မှောင်ခိုပစ္စည်းတန်ဖိုး၏ တစ်ဝက်ခန့် ရှိကြောင်း သူ သိပါသလော။ အဘယ်ကြောင့် သူဝူကျန့်တောက်က ခြွင်းချက် ဖြစ်နေရသနည်း။
ဝူကျန့်တောက် အံ့သြသွားရုံသာမက ဘေးနားရှိ ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံးမှ မိန်းမစိုး စွန်းလီသည်လည်း အလွန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဝူကျန့်တောက်သည် ချမ်းသာပြီး လူပေါင်းဆံ့သော်လည်း အင်အားကြီးမားသော ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိသည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။
“ဘာလဲ။ ရှင် သဘောမတူဘူးလား။”
သွေးကွမ်ရင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝူကျန့်တောက် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ဦးခိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်။ ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်။ သက်ညှာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သွေးကွမ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို သွားပြီး ကုန်တင်သင်္ဘောကို ပြန်ယူလိုက်။ ပြီးရင် ငွေစက္ကူတွေကို ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံးဆီ လာပို့လိုက်။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ဟုတ်ကဲ့ပါ။” ဝူကျန့်တောက် ထပ်ခါတလဲလဲ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှု အများစုကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီမို့ ဝူကျန့်တောက် မည်သို့ ဝမ်းမသာဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။
**--**--**--**--**--**--**--**
ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံးမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဝူကျန့်တောက်သည် ကုန်တင်သင်္ဘောကို ပြန်ယူရန် ဆိပ်ကမ်းသို့ သွားလေသည်။
လမ်းပေါ်တွင် တုပိုင် လိုက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဦးလေးဝူ။ သင်္ဘော ပြန်ရပြီးရင် ဝူကျိုးစီရင်စုကို ပြန်ပြီး ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းပို့လိုက်ပါဦး။ သခင်မကြီးဝူနဲ့ အစ်မဖိန်အာတို့ အရမ်း စိတ်ပူနေကြတယ်။”
ဝူကျန့်တောက် အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “လူလေးက ဘယ်သူလဲ။”
“တုပိုင်ပါ။” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။
ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ဝူယန်မင်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက တုပိုင်လား။ ဖိန်အာရဲ့ မောင်လေးလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ပါ။” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။
ဝူကျန့်တောက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းက ကိုယ့်လူပဲ။ သတင်းလာပို့ပေးလို့ ကျေးဇူးပဲကွာ။ ရော့။ ဒီပိုက်ဆံယူပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်လိုက်။”
ပြောပြီးနောက် သူသည် ငွေတုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ အလေးချိန် ၂၀ ကျပ်သားခန့် ရှိသည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် တစ်တုံး ထပ်ထုတ်ပြီး တုပိုင်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
တစ်ခုက တုပိုင်အတွက် လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက မုန့်ဖိုးဖြစ်သည်။ တုပိုင်သည် ကူညီပေးရင်း ပွဲစားခရလိုရငြား ဒီအထိ တကူးတက လိုက်လာသည်ဟု သူ ထင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူ့စိတ်ထဲတွင် တုဖိန်အာ၏ မိသားစုသည် ဆင်းရဲသော မိသားစုဖြစ်ပြီး မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် ဖိန်အာ ပြန်ပို့မည့် ပိုက်ဆံကိုသာ မှီခိုနေရသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသည်။
ထို့ကြောင့် ဝူကျန့်တောက်သည် ဖော်ရွေပုံရသော်လည်း တုပိုင်ကို အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။ သူသည် ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ရာ လူမှုအဆင့်အတန်း မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားနေသော ချွေးမတစ်ယောက်ကို မဆိုထားနှင့် ဆင်းရဲသော ဆွေမျိုးများကိုပင် အလေးထားရန် ခက်ခဲလှသည်။
“ငါတို့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ မင်းကို ဧည့်ခံမနေတော့ဘူး လူလေး။” ဝူကျန့်တောက်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ဝူကျိုးစီရင်စုကို ပြန်ဖို့ရှိရင် ငါတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မကြာခင် အိမ်ပြန်ရောက်မယ့်အကြောင်း သတင်းပါးလိုက်ပါဦး။”
ထို့နောက် သားအဖနှစ်ယောက်သည် ကုန်တင်သင်္ဘောကို သွားယူရန် ထွက်ခွာတော့မည် ပြုသည်။
တုပိုင် လက်ဖဝါးထဲမှ ငွေတုံးနှစ်တုံးကို ကြည့်ရင်း ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်နေသည်။ သူတစ်ပါးဆီမှ အမြတ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသည့် ဆင်းရဲသော ဆွေမျိုးတစ်ယောက်အဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ် အထင်လွဲခံလိုက်ရပြန်သည်။ သောက်ကျိုးနည်းလှ၏။
အဓိကအချက်က သူတို့၏ ဆက်ဆံပုံ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ရန် နည်းလမ်းမရှိ ဖြစ်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် အနောက်မှ အလျင်စလို ပြေးလိုက်လာသည်။
ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ဝူကျန့်တောက်နှင့် သူ့သား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံးမှ မိန်းမစိုး စွန်းလီ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချက်ချင်းပင် လူနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ခြိမ်းခြောက်ငွေညှစ်ခံရတော့မည်ဟု ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော်မျိုး အမတ်မင်းစွန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”
ဝူကျန့်တောက်နှင့် သူ့သားသည် လမ်းပေါ်တွင် ဒူးထောက်ရမလားဟုပင် တွေးတောကာ အကြီးအကျယ် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ကုန်တင်သင်္ဘောကို ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံးက အမည်ခံ သိမ်းဆည်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံး တပ်မှူး စွန်းလီသည် သားအဖနှစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပေးခဲ့ပေ။ ဤမိန်းမစိုးများသည် လက်အောက်ငယ်သားများအပေါ် အလွန် မောက်မာပြီး ဗိုလ်ကျလေ့ရှိရာ အထူးသဖြင့် ဤပင်လယ်ကူးကုန်သည်များကို တာဝန်ယူထားရသူများ အနေဖြင့် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလေသည်။
စွန်းလီသည် တုပိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အလွန်တက်ကြွသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသကာ ပြောလိုက်သည်။
“ညီလေးတုပိုင်။ ငါ မင်းကို ရှာနေတာ ကြာပြီ။ ခုနက သွေးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နဲ့ စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေး မရလိုက်လို့ ငါ အထူးတလည် ထွက်လာပြီး မင်းကို လိုက်ရှာနေတာ။”
“ဘာကိစ္စလဲ။”
တုပိုင်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ ဝူကျန့်တောက်နှင့် သူ့သားအပေါ် ထားရှိသည့် စိတ်အားထက်သန်မှု လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
“လီတစ်ထောင်မြင်း ကိစ္စအတွက် ငါ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ရေကြီးလို့ နဂါးမင်းကိုပူဇော်တဲ့ကျောင်းတော် မျောပါသွားသလို ဖြစ်သွားတာပါ။” စွန်းလီက ပြောလိုက်သည်။
“လီတစ်ထောင်မြင်းကို စောင့်ရှောက်လာတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကလည်း အရမ်း သစ္စာရှိကြတယ်။ သူတို့က တစ်ခွန်းမှ မဟကြဘူး။ မဟုတ်ရင် သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ သတ္တိရှိရှိ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးပိုင်တဲ့ လီတစ်ထောင်မြင်းကို မဖမ်းဆီးရဲပါဘူး။”
“ငါ့မွေးစားအဖေ သိသွားတဲ့အချိန်မှာ အရမ်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားတယ်။ နောက်တစ်နေ့ကျရင် မိန်းမစိုး လီဝမ်ဟွေ့ဆီ ကိုယ်တိုင်လာပြီး တောင်းပန်မယ်လို့ သူ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ညီလေးတုပိုင်ကို တွေ့ရင် မဖြစ်မနေ တောင်းပန်ဖို့ ငါ့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ မှာလိုက်တယ်။”
ပြောပြီးနောက် စွန်းလီသည် ခါးကိုကိုင်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“ညီလေး။ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။”
ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံးမှ တာဝန်ခံမိန်းမစိုး စွန်းလင်းသည် အမှန်တကယ် သဘောကောင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ချက်ချင်းပင် ငွေစက္ကူတစ်ထပ် တုပိုင်လက်ထဲ ရောက်လာသည်။ စွန်းလီက ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံးက ငါတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း သက်သေအနည်းငယ်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ဖက်ရည်ဖိုးအဖြစ် လက်ခံပေးပါ ညီလေးတုပိုင်။”
တုပိုင် ကြည့်လိုက်ရာ ငွေစက္ကူ ၂၀၀၀ တိတိ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤပမာဏသည် လျော်ကြေးအနေဖြင့် မနည်းလှပေ။
ချက်ချင်းပင် သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့အားလုံးက ညီကိုတွေပဲ။ နားလည်မှုလွဲတာတွေ ရှင်းသွားပြီပဲဟာ။ စိတ်မပူနဲ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။” စွန်းလီက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ညီလေးတုပိုင်။ မင်း အားလား။ ငါ မင်းကို တစ်ခွက်လောက် တိုက်ချင်လို့။”
“မလိုပါဘူး။ ငါ လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “အမတ်မင်းစွန်း။ လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ပါဦး။”
“ကောင်းပြီ။ ညီလေး အားတဲ့အချိန် ပြောပါ။ ငါ သေချာပေါက် ဧည့်ခံပါ့မယ်။ ငါ မင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဧည့်ခံနိုင်ရင် လီမြစ်တစ်လျှောက်လုံး ငါ မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်။”
စွန်းလီက ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ့အပြုံးက ပို၍ပင် ဖော်ရွေလာသည်။
တုပိုင်သည် လီဝမ်ဟွေ့၏ မွေးစားသား ဖြစ်ရုံဖြင့် ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံး တပ်မှူးတစ်ဦးက ဤမျှအထိ ပြုမူရန် မလိုအပ်ပေ။
အဓိကပြဿနာမှာ လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က စာမေးပွဲ ခိုးချသည့်ကိစ္စတွင် တုပိုင်၏ သောင်းကျန်းမှုက လူတိုင်းကို အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူတို့သာ ဤကြမ်းကြုတ်သော ဂြိုဟ်ဆိုးကို ရန်စမိပါက အခြေအနေများ အလွန် ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။
စွန်းလီ လှည့်ထွက်သွားသော်လည်း ဝူကျန့်တောက်နှင့် သူ့သားကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူကျန့်တောက်နှင့် သူ့သားသည် လုံးဝ ကြောင်အသွားပြီး သူတို့ မြင်နေရသည်ကိုပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။
အပိုင်း ၁၆၀ ပြီး။