သွေးစွန်းသော နေဝင်ချိန်

ရှန့်လုံတိုက်ကြီး၏ မြောက်ဘက်စွန်းတွင် တည်ရှိသော မြူခိုးရွာလေးသည် ယနေ့တွင်တော့ ပုံမှန်ထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တောင်တန်းကြီးများ၏ အရိပ်က ရွာကလေးအပေါ်သို့ လေးလံစွာ ဖြန့်ကျက်ထားပြီး ညနေခင်း နေရောင်ခြည်သည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော အရောင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖျန်းပက်ထားသည်။ သစ်ပင်များပေါ်မှ ငှက်များမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်လန့်နေသကဲ့သို့ အသံမထွက်ဝံ့ဘဲ ငြိမ်သက်နေကြပြီး လေထုထဲတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖိအားတစ်ခုက စိမ့်ဝင်နေကာ အေးစက်သော လေပြေက ရွာသားများ၏ ကျောပြင်ကို ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။

အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် မိုဖန်သည် ရွာအပြင်ဘက်ရှိ ချောင်းနားတွင် သူ၏ နွားလေးကို ရေတိုက်ရင်း ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား နီရဲနေသော ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်နှာက ချောမောသော်လည်း ရိုးသားမှုကို ဖော်ပြနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်။ "ဒီနေ့ နေဝင်ချိန်က ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်လေးဖို့ ကောင်းနေတာလဲ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း သပ်ရပ်နေပြီး သူ့ခါးတွင်တော့ ဖခင်ဖြစ်သူ ပေးထားသော သစ်သားဓားလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်များက ဟက်တက်ကွဲသွားပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူတစ်စု လေထဲတွင် ပျံသန်းကာ ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့မှာ လူသားတို့၏ ကိုးကွယ်ရာ သုခဘုံမြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းများက ကြည့်ကောင်းသော်လည်း ပါလာသော အငွေ့အသက်မှာတော့ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။ ဂိုဏ်းတပည့်များ၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော အကြီးအကဲ ချန်းဟိုင်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်ပြီး ခက်ထန်လှကာ "ဒီရွာက ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မြေးတော်လေး ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ နေရာပဲ" ဟု သူက အမိန့်ပေးသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့ မြေးတော်လေးမှာ တောထဲတွင် ဆော့ကစားရင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မြွေကိုက်ခံရကာ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့က ရွာသားများကို အပြစ်ပုံချရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။"ရှာစမ်း! မတွေ့မချင်း ဒီရွာက အကောင်တွေကို ညှဉ်းပန်းစမ်း!" ဟု ချန်းဟိုင်က အမိန့်ပေးလိုက်သောအခါ ဂိုဏ်းတပည့်များမှာ သူတော်ကောင်း နာမည်ခံထားသော်လည်း သူတို့၏ လုပ်ရပ်မှာ နတ်ဆိုးများထက်ပင် ပို၍ ယုတ်မာလှစွာ လုပ်ဆောင်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် ရွာသားများကို လမ်းမပေါ်သို့ ဆွဲထုတ်လာပြီး ဒူးထောက်ခိုင်းထားကြသည်။ မိုဖန်၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ရွာလူကြီးသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ရှေ့ထွက်ကာ "အရှင်ကြီးတို့ခင်ဗျာ... ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မသိပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ကို သနားပါဦး" ဟု မြေပြင်ပေါ် ခေါင်းတိုက်ကာ တောင်းပန်ရှာသည်။ သို့သော် အကြီးအကဲ ချန်းဟိုင်က သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောဘဲ လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ မိုဖန်၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ လွင့်စင်သွားပြီး နံရံတစ်ခုနှင့် ဆောင့်ကာ သွေးအန်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

"အဖေ!!!" မိုဖန်၏ အော်သံက တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ သူ ပြေးသွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးက သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး "ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း နွားကျောင်းသား... မင်းတို့လို အောက်တန်းစားတွေက ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဒေါသကို ဘယ်လို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ထို့နောက် ရွာအတွင်းမှ အိမ်များကို မီးစတင်ရှို့ကြတော့ရာ ကလေးငယ်များ၏ ငိုသံနှင့် မိခင်များ၏ အော်ဟစ်သံများက ရွာကလေးကို ငရဲခန်းအလား ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ သုခဘုံဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် သူတို့၏ မြင့်မြတ်သော ဓားပညာများကို သာမန်ရွာသားများအပေါ်တွင် စမ်းသပ်နေကြပြီး သွေးစက်များက ညနေခင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ပန်းပွင့်များကဲ့သို့ ဖျန်းပက်သွားသည်။

မိုဖန် မြင်နေရသည်မှာ သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကစားဖော် သူငယ်ချင်းများ၏ အလောင်းများဖြစ်သည်။ သူ၏ အိမ်နီးနားချင်း အဘွားအိုမှာလည်း ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် ခေါင်းပြတ်ကျသွားသည်ကို သူ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရသည်။ "မင်းတို့က သူတော်ကောင်းတွေလား? မင်းတို့က နတ်ဘုရားတွေလား?" မိုဖန်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ အစား သွေးရောင်လွှမ်းသော ဒေါသများက စတင်ပြည့်လျှံလာသည်။ သူ၏ လက်သည်းများက မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခု ကွဲအက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအရာမှာ သူ၏ လူသားဆန်မှုနှင့် ကောင်းကင်ဘုံအပေါ် ယုံကြည်မှုပင် ဖြစ်သည်။"သေမျိုးတွေကို သတ်ရတာ ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ" ဟု ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးက ရယ်မောရင်း မိုဖန်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ ဓားကို မိုဖန်၏ လည်ပင်းသို့ တေ့လိုက်သည်။ "နောက်ဘဝကျရင်... ငါတို့လို ဂိုဏ်းကြီးတွေနဲ့ မပတ်သက်မိအောင် နေပါ သူငယ်လေး" ဟု ဆိုကာ ဓားကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း မိုဖန်သည် ကြောက်လန့်မနေတော့ဘဲ ထိုလူ၏ မျက်လုံးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မိုဖန်၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သောအရှိန်အဝါတစ်ခု စတင်ဖြစ်တည်လာပြီး "ငါသာ အသက်ရှင်ခဲ့ရင်... မင်းတို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ငရဲကို ပို့ပေးမယ်" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ကတိပြုလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်နီများက ပို၍ ရဲရဲတောက်လာပြီး မိုးချိန်းသံများက မြေပြင်ကို တုန်ခါစေသည်။ အကြီးအကဲ ချန်းဟိုင်သည် သူ၏ လက်စွပ်ထဲမှ မှော်ပုလင်းတစ်ခုကို ထုတ်ကာ ရွာသားများ၏ ဝိညာဉ်များကိုပင် ချန်မထားဘဲ စုပ်ယူရန် ကြိုးစားနေခြင်းသည် သူတော်ကောင်းဟု လူသိများသော ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှ အမှောင်ထုပင် ဖြစ်သည်။ မိုဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးများက ဆူပွက်လာပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ကျောက်စိမ်းကွင်းလေးက အနက်ရောင်အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်လာသည်။ ရွာသူရွာသားများ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများသည် မိုဖန်၏ နားထဲတွင် တေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး သွေးနီရောင် ပြောင်းသွားသည်။

တပည့်အယောက်ပေါင်းများစွာ မိုဖန်ထံသို့ ခုန်ဝင်သွားကြသော်လည်း မိုဖန်၏ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားတစ်စင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ၏ ပထမဆုံးသော လွှဲယမ်းချက်မှာတင် ဂိုဏ်းတပည့်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားခဲ့သည်။ မိုဖန်သည် လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ ဒေါသအဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေသော သတ်ဖြတ်ခြင်း စက်ယန္တရားတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး သူ၏ ရယ်သံမှာ ငရဲမှ လာသော အသံနှင့် တူလှသည်။ မီးလောင်နေသော အိမ်ပျက်များကြားတွင် မိုဖန်သည် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး "မင်းတို့အားလုံး... သေရမယ်!"ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ဤညသည် မြူခိုးရွာ ကွယ်ပျောက်သွားသော ညဖြစ်သလို ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါး စတင်မွေးဖွားလာသော ညလည်း ဖြစ်တော့သည်။