အေးမြသော လမင်းနှင့် ပူပြင်းသော ငရဲမီး

ရေတံခွန်အောက်မှာ သုံးရက်တိုင်တိုင် ထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် မိုဖန်၏ အခြေအနေမှာ ကြည့်မကောင်းတော့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ရီနေပြီး အရေပြားပေါ်တွင် ရေခဲမှုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူ၏ သွေးကြောထဲတွင်မူ အနက်ရောင် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဆူပွက်နေသည်။

"မိုဖန်... တော်ပြီ၊ ထွက်ခဲ့တော့!" ယွဲ့အာ၏ အသံတွင် စိုးရိမ်စိတ်အချို့ ပါဝင်လာသည်။

မိုဖန်က အားယူကာ ထရပ်လိုက်သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာမှာပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ရက်လဲကျသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင်မီးခိုးများနှင့် အဖြူရောင်ရေနွေးငွေ့များ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ "အမုန်းတရား နတ်ဆိုးစွမ်းအင်" နှင့် ရေတံခွန်၏ "အေးမြသောဓာတ်" တို့ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေခြင်းပင်။

ယွဲ့အာသည် မိုဖန်အနားသို့ အပြေးရောက်လာပြီး သူ့ကို ပွေ့ထူလိုက်သည်။ "နင်ကတော့ တကယ်ပဲ ခေါင်းမာတဲ့ နွားကျောင်းသားပဲ! အခြေခံမှ မရှိဘဲနဲ့ အတင်းအကျပ် ကျင့်ကြံတော့ အခု စွမ်းအားတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခုသဟဇာတမဖြစ်တော့ဘူး မဟုတ်လား"

မိုဖန်သည် သတိဝေဝါးနေသော်လည်း ယွဲ့အာ၏ ကိုယ်သင်းရနံ့လေးကို ရလိုက်သည်။ "ငါ... ငါ အင်အားကြီးချင်တယ်... ကလဲ့စားချေချင်တယ်..."

"နင် သေသွားရင် ဘယ်သူ့ကို သွားကလဲ့စားချေမှာလဲ!" ယွဲ့အာက အော်လိုက်ရင်း မိုဖန်ကို ဂူအတွင်းရှိ ကျောက်စိမ်းခုတင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် မိုဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပူပြင်းလာသည်။ သူ၏ အသိစိတ်များက ပျောက်ဆုံးနေပြီး ဘေးနားရှိ အေးမြသော အရာမှန်သမျှကို လှမ်းဖက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူသည် ယွဲ့အာ၏ နူးညံ့ပြီး အေးစက်သော လက်မောင်းများကို အတင်းဆွဲဖက်လိုက်သည်။

"ဟေ့... လွှတ်စမ်း! ဘာလုပ်တာလဲ!" ယွဲ့အာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားသည်။ သို့သော် သူမ ရုန်းလေ၊ မိုဖန်က ပို၍ တင်းတင်းဖက်လေပင်။"အေးတယ်... အရမ်းအေးတယ်..." မိုဖန်က တိုးတိုးလေး ညည်းတွားနေသည်။

ယွဲ့အာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမ သိသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် မိုဖန်၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို သူမ၏ "လမင်းအေးမြစွမ်းအင်" ဖြင့် တိုက်ရိုက်ထိန်းညှိပေးမှသာ သူ အသက်ရှင်မည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

ယွဲ့အာသည် မိုဖန်၏ ရှေ့တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို သူမ၏ လက်ဖဝါးများနှင့် ထိကပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ခရမ်းရောင် လမင်းစွမ်းအင်များကို မိုဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စတင် စီးဝင်စေလိုက်သည်။

မိုဖန်၏ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာထဲတွင် ယွဲ့အာ၏ ရုပ်ပုံလွှာ ပေါ်လာသည်။ မိုဖန်၏ ဝိညာဉ်မှာ နက်မှောင်သော ပင်လယ်ပြင်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ယွဲ့အာ၏ စွမ်းအင်များမှာ ထိုပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် ထွန်းလင်းနေသော လမင်းကြီးကဲ့သို့ပင်။ လင်းလက်သော အလင်းတန်းများက ဆူပွက်နေသော အမုန်းတရား ပင်လယ်ပြင်ကို တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားစေသည်။

မိုဖန် မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူ ခံစားလိုက်ရသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များမှာ အရင်ကထက် ဆယ်ဆမျှ ပို၍ အားကောင်းလာပြီး တည်ငြိမ်သွားခြင်းပင်။ သို့သော် သူ၏ ရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ယွဲ့အာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မိုဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းမှီလျက် အိပ်ပျော်နေသည်။ သူမ၏ လက်ကလေးများမှာ မိုဖန်၏ လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ သူမ၏ နဖူးထက်တွင် ချွေးစက်လေးများ ရှိနေပြီး အမြဲတမ်း ခက်ထန်နေတတ်သော သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အခုတော့ ကလေးလေးတစ်ယောက်လို အပြစ်ကင်းစင်နေသည်။

မိုဖန်သည် မလှုပ်ဝံ့ဘဲ ငြိမ်နေမိသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ နတ်ဆိုးမ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အသက်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကယ်တင်ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။

ထိုစဉ်... ယွဲ့အာ မျက်တောင်လေးများ လှုပ်ခတ်လာပြီး နိုးလာသည်။ သူမ မိုဖန်ကို မြင်မြင်ချင်း စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ကြောင်ကြည့်နေပြီးမှ အခြေအနေကို သတိရကာ နောက်သို့ ဝုန်းခနဲ ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်။"နင်! နင်... နိုးနေတာ ကြာပြီလား!" ယွဲ့အာ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး ရှက်လွန်း၍ သူမ၏ နားရွက်လေးများပင် နီရဲနေသည်။

"ဘယ်သူက နင့်ကို ကယ်ချင်လို့လဲ!" ယွဲ့အာက လေသံမာမာဖြင့် ပြန်အော်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ဝံ့ပေ။ "နင် သေသွားရင် ငါ့ရဲ့ စာချုပ်က ပျက်သွားမှာမို့လို့... အဲဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ လမင်းစွမ်းအင်တွေကို သုံးပြီး နင့်ရဲ့ နတ်ဆိုးသွေးတွေကို သန့်စင်ပေးလိုက်တာ။ အခု နင်က 'နတ်ဆိုးစစ်သည်' (Demon Soldier) အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ။ လူသားတွေရဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နဲ့ တူတူပဲ"

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက ပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ။ နင် ငါ့ကို ဖက်ထားတဲ့အတွက် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်တချို့က နင့်ဆီ ရောက်သွားလို့ပဲ" ယွဲ့အာက မျက်စောင်းထိုးရင်း သူမ၏ အင်္ကျီလက်စကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ ကျင့်စဉ်တက်ချင်ရင်... နင် ငါ့ကို အခုလို 'ထိတွေ့' စရာ မလိုတော့ဘူး။ အဝေးကနေပဲ ဝိညာဉ်ချင်း ဆက်သွယ်လို့ရပြီ"

ယွဲ့အာက သူမ၏ လက်ထဲရှိ ခေါင်းအုံးနှင့် မိုဖန်ကို လှမ်းထုလိုက်သည်။ "နွားကျောင်းသား! နင်က တကယ်ကို မအနေတာပဲ! အခုချက်ချင်း အပြင်ထွက်ပြီး ကျောက်တုံးတွေကို သွားရိုက်စမ်း! နင့်ရဲ့ အားအသစ်တွေကို စမ်းသပ်ကြည့်!"

မိုဖန်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ ဤအင်အားနှင့်ဆိုလျှင် သူ၏ ရွာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ဂိုဏ်းသားများကို သူ မကြာခင် ပြန်လည် ရင်ဆိုင်နိုင်တော့မည်။ သို့သော် သူ မသိသည်မှာ... တိမ်တိုက်ဖြူဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများမှာ အကြီးအကဲ ချန်းဟိုင် သေဆုံးမှုကြောင့် ဒေါသထွက်နေပြီး ဝိညာဉ်ပျက်တောင်ကြားသို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာလာကြပြီဖြစ်ကြောင်းပင်။