မြို့ကြီးသား ဟန်ဆောင်ခြင်းနှင့် ဆိုင်ပြုတ်မတတ် ဗိုက်ဆာခြင်း

ဝိညာဉ်ပျက်တောင်ကြားရဲ့ အပြင်ဘက်မှာတော့ သုခဘုံဂိုဏ်းရဲ့ လိုက်လံရှာဖွေမှုတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာပါတယ်။ ဒါကြောင့် ယွဲ့အာက မိုဖန်ကို ခေါ်ပြီး လူသူဝေးရာ တောလမ်းကနေ "ယန်ကျိုး" (Yangzhou) ဆိုတဲ့ စည်ကားလှတဲ့ မြို့ကြီးဆီကို ဦးတည်ခဲ့ကြပါတယ်။

"ဟေ့... နွားကျောင်းသား၊ နင့်ရဲ့ အနက်ရောင်မျက်လုံးတွေကို လူသားတွေလို ပြန်ပြောင်းထားစမ်း။ ငါ့ရဲ့ နတ်ဆိုးအမှတ်အသားကိုတော့ ငါ ဖုံးကွယ်ထားပြီးပြီ" ယွဲ့အာက မြို့တံခါးဝမှာ ရပ်ရင်း သတိပေးလိုက်ပါတယ်။

အခုဆိုရင် ယွဲ့အာဟာ သာမန် သူဌေးသမီးလေးတစ်ယောက်လို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ မိုဖန်ကတော့ သူမရဲ့ ကိုယ်ရံတော် (ဒါမှမဟုတ် အခိုင်းအစေ) ပုံစံမျိုးနဲ့ ဘေးက လိုက်နေရပါတယ်။

"ဒါနဲ့... ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိလား?" မိုဖန်က ဗိုက်ကိုပွတ်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။

ယွဲ့အာက မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်ပြီး "ပိုက်ဆံ? အဲဒါ ဘာလဲ? ငါတို့ နတ်ဆိုးလောကမှာတော့ အားကြီးတဲ့သူက အကုန်ပိုင်တာပဲလေ"

မိုဖန် မျက်လုံးပြူးသွားပါတယ်။ "ဒီမှာ အဲဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူးလေ! အစားအသောက် ဝယ်စားရင် ငွေပြားပေးရတယ်"

နောက်ဆုံးမှာတော့ မိုဖန်က သူသတ်ခဲ့တဲ့ ချန်းဟိုင်ရဲ့ သိမ်းဆည်းခြင်းလက်စွပ် (Storage Ring) ထဲက ရွှေပြားတချို့ကို ထုတ်ပြီး မြို့ထဲက အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်ကြီးဆီကို ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ယွဲ့အာဟာ လူသားတွေရဲ့ အစားအသောက်ကို တစ်ခါမှ မစားဖူးတဲ့အတွက် မြင်မြင်သမျှ အကုန်မှာပါတော့တယ်။

"ဒါက ဘာလဲ? ကြက်သားကင်လား? ဘာလို့ ဒီလောက် မွှေးနေတာလဲ!" ယွဲ့အာက မင်းသမီးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို မေ့ပြီး ကြက်ပေါင်ကို လက်နဲ့ကိုင်ကာ အားရပါးရ ကိုက်စားပါတော့တယ်။ "ဟား... လူသားတွေက ကျင့်စဉ်မှာ ညံ့ပေမဲ့ ချက်ပြုတ်တဲ့နေရာမှာတော့ နတ်ဘုရားတွေပဲ!"

ဘေးက ဝိုင်းတွေက လူတွေက ဒီလှပတဲ့ မိန်းကလေးဟာ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အစားကြမ်းနေရတာလဲဆိုပြီး ဝိုင်းကြည့်နေကြပါတယ်။ မိုဖန်ကတော့ ရှက်လွန်းလို့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားရုံပဲ ရှိပါတယ်။

"ကြည့်ပါစေလေ! ငါက နတ်ဆိုး... အု... အု..." မိုဖန်က သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို ပေါက်စီနဲ့ လှမ်းပိတ်လိုက်ရပါတယ်။ "နတ်ဆိုးဆိုတဲ့ စကားကို ဒီမှာ အော်မပြောနဲ့လေ!"

သူတို့နှစ်ယောက် ရယ်စရာ၊ ရန်ဖြစ်စရာတွေ ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ ဆိုင်ထဲကို လူအုပ်စုတစ်စု ဝင်လာပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဝတ်စုံတွေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ မိုဖန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပါတယ်။ သူတို့က "တိမ်တိုက်ဖြူဂိုဏ်း" ရဲ့ တပည့်တွေပါ။

"ဟေ့... မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား? အကြီးအကဲ ချန်းဟိုင်ကို သတ်သွားတဲ့ နတ်ဆိုးက ဒီဘက်ကို ထွက်ပြေးလာတယ်လို့ သတင်းရတယ်" ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ယွဲ့အာက စားလက်စ ကြက်ရိုးကို ချလိုက်ပြီး မိုဖန်ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပါတယ်။ "နွားကျောင်းသား... အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး။ ဟိုဘက်ဝိုင်းက ကောင်တွေက နင့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်"

တကယ်ပဲ တိမ်တိုက်ဖြူဂိုဏ်း တပည့်တစ်ယောက်က မိုဖန်ဆီကို လျှောက်လာပါတယ်။ "ဟေ့ လူငယ်... မင်းရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်းကွင်းက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ပစ္စည်းနဲ့ တော်တော်တူတာပဲ။ ခဏလောက် ထုတ်ပြစမ်း

မိုဖန်ရဲ့ လက်သီးက တင်းခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူဟာ အရင်ကလို အားနည်းတဲ့ ရွာသားလေး မဟုတ်တော့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ သွေးကြောထဲမှာ နတ်ဆိုးစွမ်းအားတွေက စတင် ဆူပွက်လာပါတယ်။

"ပြစရာ မလိုဘူး... သေချင်ရင်တော့ လာယူလိုက်" မိုဖန်ရဲ့ အသံက အေးစက်စက်နဲ့ ထွက်လာပါတယ်။

ယွဲ့အာကတော့ သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို လက်ကိုင်ပုဝါနဲ့ သုတ်လိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ဟင်း... အချိုပွဲ စားဖို့ အချိန်တန်ပြီပေါ့"