စားသောက်ဆိုင်မှ သွေးခင်းသော စားပွဲ

"မင်း... မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်!"

တိမ်တိုက်ဖြူဂိုဏ်းတပည့်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားသည်။ သာမန်အရပ်သားတစ်ဦးက သူ့ကို ယခုကဲ့သို့ စိန်ခေါ်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးပေ။ သူသည် ခါးမှဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သော်လည်း ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်မလာခင်မှာပင် အေးစက်သော အထိအတွေ့တစ်ခုကို သူ၏ လည်ပင်းတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။

မိုဖန်သည် မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်လာမှန်းမသိအောင် မြန်ဆန်လှသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောနေပြီး ဂိုဏ်းတပည့်၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ငါပြောတာ... သေချင်ရင် လာယူလိုက်လို့ ပြောတာ" မိုဖန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အနက်ရောင်အငွေ့အသက်များ ဝေ့သီလာသည်။

"ဟေ့! မိုဖန်! ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ... ငါ့ရဲ့ ကြက်သားကင် ပန်းကန်ကို မမှောက်စေနဲ့!" ယွဲ့အာက ဘေးကနေ အလန့်တကြား အော်လိုက်သည်။ သူမသည် စားပွဲပေါ်က အစားအသောက်တွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ လွှမ်းကာ ကာကွယ်နေပုံမှာ ကလေးတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူလှသည်။

"ဝုန်း!"

မိုဖန်သည် ဂိုဏ်းတပည့်ကို ဆိုင်အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသော တပည့် သုံးလေးဦးမှာလည်း ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ မိုဖန်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက် ခုန်ဝင်လာကြသည်။

မိုဖန်သည် ယခုအခါ 'နတ်ဆိုးစစ်သည်' အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သာမန်ဂိုဏ်းတပည့်များ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ သူ့အတွက်တော့ အနှေးပြကွက်ကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နတ်ဆိုးစွမ်းအားများကို လက်သီးတွင် စုစည်းလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးလက်သီး - တိမ်တိုက်ဖြိုခွဲခြင်း!"သူ၏ လက်သီးချက်က လေထုကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။ ဓားများနှင့် လက်သီး ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏတွင် ဓားသွားများမှာ ဖန်သားကဲ့သို့ ကြွေမွသွားပြီး ဂိုဏ်းတပည့်များမှာလည်း သွေးအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။

စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။ ယွဲ့အာကတော့ သူမ၏ စားပွဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်နေရစ်ပြီး နောက်ဆုံးကျန်သော ပေါက်စီကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်လိုက်ရင်း မိုဖန်ကို လှမ်းကြည့်သည်။

ဂိုဏ်းတပည့်မှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် မြို့တံခါးဘက်မှ မောင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့များ ရောက်လာခြင်းပင်။"အဲဒါကြည့်... ငါပြောသားပဲ" ယွဲ့အာက သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခရမ်းရောင်မြူခိုးများက ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ "လာခဲ့တော့ မိုဖန်... အခုကစပြီး ငါတို့က 'အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်သားတွေ' ဖြစ်သွားပြီ!"

ယွဲ့အာက မိုဖန်၏ လက်ကို ဆွဲပြီး ဆိုင်နောက်ဖေးမှတစ်ဆင့် အမိုးများပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ မြို့စောင့်စစ်သည်များ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင်တော့ လဲကျနေသော ဂိုဏ်းတပည့်များနှင့် ခရမ်းရောင်မြူခိုးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

မိုဖန်က ငြိမ်နေမိသည်။ "သူတို့ကို မြင်လိုက်ရင် ငါ့စိတ်တွေကို ငါ မထိန်းနိုင်ဘူး။ သူတို့က ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာလေ"ယွဲ့အာက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်စထဲကနေ 'သိမ်းဆည်းခြင်းအိတ်' လေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ရော့... ဒါက ခုနက ဆိုင်ကနေ ငါ ခိုး... အဟမ်း... ငါ ယူလာတဲ့ အသားကင်တွေ။ စားလိုက်ဦး၊ နတ်ဆိုးဆိုတာ ဗိုက်ဆာရင် အစွမ်းမပြနိုင်ဘူး"

မိုဖန်သည် ယွဲ့အာကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤဆိုးသွမ်းလှသော နတ်ဆိုးမလေးမှာ သူ့ကို ဂရုစိုက်တတ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။