ရုပ်ဖျက်ခြင်းနှင့် ကျောက်စိမ်းဓားဂိုဏ်းမှ အောက်ခြေသိမ်းဘဝ

"နင် တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်မှာလား?" မိုဖန်က အံ့ဩတကြီးနဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။

သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ယွဲ့အာဟာ အရင်ကလို လှပတဲ့ နတ်ဆိုးမင်းသမီးလေး မဟုတ်တော့ပါဘူး။ သူမဟာ ထူးဆန်းတဲ့ နတ်ဆိုးဆေးရည်တစ်မျိုးကို သုံးပြီး သူမရဲ့ ဝင်းပတဲ့ အသားအရေကို ညိုမည်းသွားအောင် လုပ်ထားသလို၊ ပါးစပ်ဘေးမှာလည်း ကြီးမားတဲ့ အမာရွတ်အတုတစ်ခုကို ကပ်ထားပါတယ်။ မျက်လုံးလေးတွေကလည်း အရောင်မှိန်သွားပြီး ကြည့်လိုက်ရင် တကယ့်ကို ရုပ်ဆိုးတဲ့ ရွာသူမလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတာပါ။

ယွဲ့အာက သူမကိုယ်သူမ ရေထဲမှာ ပြန်ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။ "ငါ့ရဲ့ လှပမှုတွေကို ဒီလို ဖုံးကွယ်ထားရတာ နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ နင့်အတွက်ပဲ... နွားကျောင်းသား။ ငါတို့ စွမ်းအားတွေကို ဖုံးကွယ်ထားရမယ်။ အခုကစပြီး ငါက နင့်ရဲ့ အစ်မ 'အာယွဲ့'၊ နင်က ငါ့မောင် 'အာဖန်' ပဲ"

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တောင်ခြေက ကျောက်စိမ်းဓားဂိုဏ်းရဲ့ တံခါးဝကို ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။ ဒီဂိုဏ်းဟာ တိမ်တိုက်ဖြူဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အဆင့်နိမ့်ကျင့်စဉ်သမားတွေပဲ ရှိတဲ့နေရာပါ။

"ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ တောင်းစားတဲ့သူတွေ!" ဂိုဏ်းတံခါးစောင့် တပည့်တစ်ယောက်က ရုန့်ရင်းစွာ အော်လိုက်ပါတယ်။

မိုဖန်က အားနည်းချိနဲ့နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ချောင်းဆိုးပြလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမတွေ ရွာမီးလောင်လို့ ပြေးလာတာပါ။ ကျွန်တော်က ဒဏ်ရာရထားလို့... အလုပ်ကြမ်းပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ပါ့မယ်၊ ခိုလှုံခွင့်လေးပဲ ပေးပါ"

ဂိုဏ်းတံခါးစောင့်က ယွဲ့အာကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်ပါတယ်။ "အမလေး... အစ်မဖြစ်တဲ့သူကလည်း ကြည့်ရတာ ရင်လေးစရာပဲ။ ကဲ... သွားသွား၊ နောက်ဖေးက ထင်းခုတ်ရေခပ်တဲ့ နေရာမှာ သွားနေကြ။ စားစရာတော့ ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ကိုတော့ သေအောင်လုပ်ရမယ်"

မိုဖန်နဲ့ ယွဲ့အာတို့ဟာ ဂိုဏ်းရဲ့ အောက်ခြေဝန်ထမ်းတွေနေတဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ တဲအိမ်လေးထဲမှာ နေရပါတော့တယ်။ မိုဖန်ရဲ့ အလုပ်က တစ်နေ့ကို ရေအိုးအလုံးပေါင်း (၅၀) ကို တောင်ပေါ်ကနေ ထမ်းတင်ရတာဖြစ်ပြီး ယွဲ့အာကတော့ မီးဖိုချောင်မှာ အိုးခွက်ဆေးရတဲ့ အလုပ်ပါ။"ဟေ့... အာဖန်! မြန်မြန်လုပ်စမ်း! နင်က ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ ရေအိုးလေး နှစ်လုံးတောင် မနိုင်ဘူးလား"

ဂိုဏ်းက အငယ်တန်းတပည့်လေးတွေက မိုဖန်ကို တွေ့တိုင်း လှောင်ပြောင်တတ်ကြပါတယ်။ မိုဖန်ဟာ သူ့ရဲ့ 'နတ်ဆိုးကိုယ်ထည်' စွမ်းအားတွေကို အစွန်းကုန် ဖုံးကွယ်ထားပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်လို တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ရေထမ်းနေရပါတယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ဒေါသတွေ ရှိနေပေမဲ့ ယွဲ့အာရဲ့ "သည်းခံစမ်း" ဆိုတဲ့ မျက်ရိပ်ကြောင့်ပဲ ငြိမ်နေရတာပါ။

"ဒီနေ့ နင် ရေထမ်းတာ တော်တော်နှေးတယ်နော်" ယွဲ့အာက ရုပ်ဆိုးမလေးမျက်နှာနဲ့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ အသံကတော့ နူးညံ့နေဆဲပါ။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကောင်းတယ်။ နင့်ရဲ့ ကြွက်သားတွေကို ကျုံ့ထားပြီး စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားတာက နင့်ရဲ့ 'နတ်ဆိုးကိုယ်ထည်' ကို ပိုပြီး ကျစ်လစ်စေတယ်"

မိုဖန်က သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်တယ်။ "မင်းက ရုပ်ဆိုးသွားတော့ ပိုပြီး စိတ်သဘောထားကောင်းလာသလိုပဲ"

"ဘာပြောတယ်!" ယွဲ့အာက မိုဖန်ကို လက်သီးနဲ့ လှမ်းထုလိုက်ပါတယ်။ "ငါ့ရဲ့ ဆေးအာနိသင် ကုန်သွားလို့ ငါ့ရုပ်ပြန်လှလာရင် နင် ဝပ်စတွား တောင်းပန်ရမယ်!"ထိုစဉ်မှာပဲ တဲအပြင်ဘက်ကနေ ခြေသံအချို့ ကြားလိုက်ရပါတယ်။ အပြင်ဘက်မှာ ဂိုဏ်းသားတချို့ စုရုံးနေကြပြီး ယွဲ့အာတို့ မောင်နှမကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကြံစည်နေပုံရပါတယ်။

မိုဖန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပါတယ်။ သူက ယွဲ့အာကို ကြည့်လိုက်တော့ ယွဲ့အာက ခေါင်းခါပြပါတယ်။ "စိတ်လျှော့ မိုဖန်... အချိန်မတန်သေးဘူး"

ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်က လူတွေက တဲတံခါးကို ကန်ကျောက်ပြီး ဝင်လာဖို့ ကြိုးစားနေကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ မိုဖန်ဟာ သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားတွေကို လက်ဖဝါးထဲမှာ တိတ်တဆိတ် စုစည်းလိုက်ရင်း နောက်ထပ် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေပါတော့တယ်။