ငါ့ရဲ့ နွားကျောင်းသားကို ဘယ်သူမှ မထိစေနဲ့

မိုဖန် အဆင့်တက်ပြီးလို့ စွမ်းအားတွေကို ပြန်ထိန်းညှိနေတုန်း... ရုတ်တရက် တောအုပ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားပြီး ခရမ်းရောင်မီးခိုးတွေ ဖုံးလွှမ်းလာပါတယ်။ လင်ရွှယ်ကတော့ စခန်းချတဲ့နေရာမှာ အိပ်ပျော်နေတုန်းမို့လို့ ဒီအငွေ့အသက်တွေကို သတိမထားမိသေးပါဘူး။

"မင်းသမီးလေး... ကျွန်တော်မျိုး နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှာ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။ သူက နတ်ဆိုးလောကရဲ့ အထက်တန်းစား စစ်သည်တစ်ယောက် ဝတ်ဆင်တဲ့ သံချပ်ကာကို ဝတ်ထားပြီး သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက မိုဖန်ထက်တောင် ပိုပြင်းထန်နေပါသေးတယ်။ သူက မိုဖန်ကို နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဒီလို အဆင့်နိမ့်တဲ့ နွားကျောင်းသားလေး က မင်းသမီးလေးကို ဖမ်းဆီးထားတာလား? စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းသမီး... အခုပဲ ဒီကောင့်ကို သတ်ပြီး မင်းသမီးကို ကယ်ထုတ်ပါ့မယ်!"

ယွဲ့အာရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း တင်းမာသွားပါတယ်။ "နေဦး! နင် သူ့ကို ဘာခေါ်လိုက်တယ်?"

နတ်ဆိုးစစ်သည်က မသိဘဲ ထပ်ပြောလိုက်တယ် "နွားကျောင်းသားလေးလို့ ပြောတာပါ မင်းသမီး။ ဒီလို အမှိုက်ကောင်က..."

"ဖြောင်း!"

ယွဲ့အာက လေထဲကနေ စွမ်းအင်လက်ဝါးနဲ့ လှမ်းရိုက်လိုက်တာကြောင့် နတ်ဆိုးစစ်သည်မှာ ကျောက်ဆောင်ပေါ်ကနေ လွင့်ကျသွားပါတယ်။

"နွားကျောင်းသားဆိုတာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ခေါ်ပိုင်ခွင့်ရှိတာ! နင်က ဘာကောင်မို့လို့ ငါ့လူကို လာခေါ်တာလဲ!" ယွဲ့အာက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခရမ်းရောင်တောက်လာပြီး ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ အမာရွတ်တွေတောင် တုန်ခါနေပါတယ်။

မိုဖန်ကတော့ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို တိုးလာတယ်။ "ယွဲ့အာ... စိတ်လျှော့။ သူက ငါ့ကို အဆင့်နိမ့်တယ်လို့ ပြောသွားတာဆိုတော့... ငါ့ရဲ့ အဆင့်သစ်စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ဖို့ သူက အကောင်းဆုံးပဲ"

မိုဖန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ အနက်ရောင် နတ်ဆိုးစွမ်းအားတွေက တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ သူဟာ 'နတ်ဆိုးဗိုလ်မှူး' အဆင့်ကို ရောက်သွားတာကြောင့် သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက အရင်ကထက် ဆယ်ဆမက ပိုမာကျောနေပါပြီ။

"မင်းက အဆင့်တက်သွားတာလား?" နတ်ဆိုးစစ်သည်က အံ့ဩသွားပြီး သူ့ရဲ့ လှံကို ထုတ်လိုက်တယ်။ "ကောင်းပြီ... မင်းသမီးလေးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံနေရတဲ့ မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်းရှိလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"

နတ်ဆိုးစစ်သည်က လှံနဲ့ မိုဖန်ကို ထိုးစိုက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ... မိုဖန်က ရှောင်မနေဘဲ 'နတ်ဆိုးကိုယ်ထည် - အလယ်အလတ်အဆင့်' ကို သုံးပြီး ရင်ဘတ်နဲ့ ခံလိုက်ပါတယ်။

လှံသွားက မိုဖန်ရဲ့ အသားကို မဖောက်နိုင်ဘဲ သံမဏိနဲ့ တိုက်မိသလို အသံထွက်လာပါတယ်။ နတ်ဆိုးစစ်သည် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။ "ဘာ! မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မာနေရတာလဲ?"

"အခု ငါ့အလှည့်ပဲ..." မိုဖန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး 'သွေးဆာသောဓားပညာ - ဒုတိယကွက် - ငရဲဝါးမြိုခြင်း' ကို ထုတ်သုံးလိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ စွမ်းအားက အရင်ကထက် ပိုကြီးမားပါတယ်။ ဓားသွားကနေ သွေးရောင်နဂါးတစ်ကောင် ထွက်လာသလိုမျိုး ရန်သူ့ဆီကို ပြေးဝင်သွားပါတယ်။ နတ်ဆိုးစစ်သည်ဟာ သူ့ရဲ့ လှံနဲ့ ခုခံပေမဲ့ ဓားအရှိန်ကြောင့် နောက်ကို မီတာပေါင်းများစွာ လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးအန်ပါတော့တယ်။

"တော်ပြီ! တော်တော့!" ယွဲ့အာက ကြားထဲက တားလိုက်ပါတယ်။ "သူက ငါ့အဖေလွှတ်လိုက်တဲ့သူပဲ ဖြစ်မှာ။ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်"

ယွဲ့အာက နတ်ဆိုးစစ်သည်ဆီ လျှောက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။ "နင် ပြန်သွားတော့။ ငါ့အဖေကို ပြောလိုက်... ငါ အခု ပျော်နေတယ်၊ ဘယ်သူ့နောက်မှ လိုက်မလာဘူးလို့။ ပြီးတော့... နောက်တစ်ခါ ဒီလူကို 'နွားကျောင်းသား' လို့ ခေါ်ရင် နင့်လျှာကို ငါကိုယ်တိုင် ဖြတ်ပစ်မယ်!"

တောအုပ်ထဲမှာ ပြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားချိန်မှာ မိုဖန်က ဓားကို သိမ်းလိုက်ပါတယ်။ "ယွဲ့အာ... မင်းက ငါ့ကို တကယ်ပဲ အပိုင်စား သတ်မှတ်ထားတာပဲနော်"

ယွဲ့အာက မျက်နှာလေး နီသွားပြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပါတယ်။ "ဘာလဲ! နင်က ငါ့ရဲ့ အစေခံလေ။ အစေခံကို ပိုင်ရှင်ကလွဲပြီး ဘယ်သူက နာမည်ပြောင်ခေါ်ရဲလဲ? သွား... သွားအိပ်တော့! မနက်ကျရင် ဟိုလင်ရွှယ်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက နင့်ကို ထပ်ပြီး တွယ်ကပ်နေဦးမှာ"မိုဖန်က ရယ်လိုက်မိပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးခရီးလမ်းက အန္တရာယ်တွေ များနေပေမဲ့ ဒီလို ဝန်တိုတတ်တဲ့ မင်းသမီးလေးရှိနေတာကလည်း တစ်မျိုး ပျော်ဖို့ကောင်းသားပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိလိုက်တာက... အိပ်ပျော်နေတဲ့ လင်ရွှယ်ရဲ့ လက်ထဲက 'ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး' လေးက အပြာရောင်အလင်းတွေ မှိန်ဖျော့စွာ လင်းနေပါတယ်။