နှင်းကြာပန်းဂူနှင့် လူလည်မောင်နှမ၏ နှစ်ကျပ်ကွက်

နှင်းကြာပန်းရှိရာ "မြူနှင်းဂူ" ရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ တိမ်တိုက်ဖြူဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံ တခြားဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ "မိုးကြိုးလက်သီးဂိုဏ်း" က လူငါးယောက်နဲ့ ပက်ပင်းတိုးပါတော့တယ်။

"ဟားဟား... ကျောက်စိမ်းဓားဂိုဏ်းက လင်ရွှယ်ပဲ။ မင်းလည်း ဒီကြာပန်းကို လာလုတာလား? အားနာပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းက ငါတို့အတွက်ပဲ!" မိုးကြိုးလက်သီးဂိုဏ်းက ခေါင်းဆောင် 'ကျန်းဟူ' က မောက်မောက်မာမာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

လင်ရွှယ်က ဓားကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ... မိုဖန်နဲ့ ယွဲ့အာတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး "နှစ်ကျပ်ကွက်" စတင်ပါတော့တယ်။

"အား... အစ်မကြီး! ကျွန်တော်တို့ သေရတော့မယ်!" မိုဖန်က ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်လဲကျပြီး ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ အော်ပါတော့တယ်။ "ဒီလူကြီးတွေက ကြောက်စရာကြီး! သူတို့ရဲ့ လက်သီးတွေက မိုးကြိုးပစ်သလိုပဲ... အား... ကြောက်လိုက်တာ!"

ယွဲ့အာကလည်း ချက်ချင်း ဇာတ်ဝင်သွားပါတယ်။ သူမက လင်ရွှယ်ရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လင်ရွှယ်ရဲ့ ဝတ်စုံစကို ဆွဲကာ ငိုချင်းချပါတော့တယ်။ "မိန်းကလေးလင်ရွှယ်... ကျွန်မတို့ကို ကယ်ပါဦး! ကျွန်မမောင်လေးက နှလုံးရောဂါရှိတာပါ။ ဒီလူကြီးတွေ အော်လိုက်တာနဲ့ လန့်ပြီး သေသွားနိုင်တယ်! အမလေး... အမလေး... ကျွန်မတို့ မောင်နှမတွေက ဆင်းရဲသားလေးတွေပါရှင်!"

လင်ရွှယ်မှာ ဓားဆွဲထုတ်မလို့ လုပ်ပြီးမှ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပါတယ်။ "အာ... အာဖန်... အာယွဲ့... ခဏလေး နေဦးလေ..."

ကျန်းဟူတို့အဖွဲ့ကလည်း ကြောင်သွားပါတယ်။ "ဘာလဲဟ... ဒီကောင်တွေက ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ငါတို့ ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူးလေ"

"မလုပ်ရသေးဘူး ဟုတ်လား!" မိုဖန်က ငိုနေရင်းကနေ ရုတ်တရက် ကျန်းဟူရဲ့ ခြေထောက်နားကို လျှောတိုက်ပြီး ကပ်သွားပါတယ်။ "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့!"

မိုဖန်က အသနားခံနေရင်းနဲ့ ကျန်းဟူရဲ့ ခြေထောက်က 'အရေးကြီးအကြော' တစ်ခုကို သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားနဲ့ အသာလေး ဖိလိုက်ပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယွဲ့အာက "ကြောက်လို့" ဆိုပြီး ခုန်ပေါက်နေရင်းနဲ့ သူမရဲ့ အိတ်ထဲက 'ယားယံမှုန့်' တွေကို လေထဲကို တိတ်တဆိတ် ဖြန့်လိုက်ပါတယ်။

"ဟား... ဟားချိုး!" ကျန်းဟူက နှာချေရင်း ရုတ်တရက် သူ့ခြေထောက်တွေ ခိုင်မနေတော့ဘဲ လဲကျသွားပါတယ်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ... ငါ့ခြေထောက်တွေက ဘာလို့ လှုပ်မရတော့တာလဲ!"

"အစ်ကိုကြီး! အစ်ကိုကြီး ဘာဖြစ်တာလဲ!" သူ့တပည့်တွေက ပြေးအာယုကြတုန်း ယွဲ့အာက ကြားထဲဝင်ပြီး "ကျွန်မ ကူညီပါရစေ!" ဆိုပြီး တပည့်တစ်ယောက်ရဲ့ ခါးပတ်ကို အသာလေး ဖြုတ်လိုက်ပါတယ်။

တောအုပ်ထဲမှာ မိုးကြိုးလက်သီးဂိုဏ်းသားတွေဟာ တစ်ယောက်က ခြေထောက်သေ၊ တစ်ယောက်က ဘောင်းဘီကျွတ်၊ ကျန်တဲ့သူတွေက တစ်ကိုယ်လုံး ယားယံပြီး ကခုန်နေကြရပါတော့တယ်။ လင်ရွှယ်ကတော့ ဓားကို ကိုင်ထားရင်း အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေပါတယ်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?"

မိုဖန်က မြေပြင်ကနေ ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပါတယ်။ "မိန်းကလေးလင်ရွှယ်... ကြည့်ရတာ သူတို့က မကောင်းမှုတွေ အများကြီးလုပ်ထားလို့ နတ်ဆိုးတွေက သူတို့ကို ဒဏ်ခတ်တာ ထင်တယ်ဗျ။ ကဲ... သူတို့ ကနေတုန်း ကျွန်တော်တို့ ဂူထဲ မြန်မြန်ဝင်ရအောင်!"

ယွဲ့အာကလည်း လင်ရွှယ်ကို အတင်းတွန်းပြီး ဂူထဲ ခေါ်သွားပါတယ်။ "ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်! သူတို့ ကတာ ကြည့်ရတာ မျက်စိနာလိုက်တာ။ သွားကြစို့!"

ဂူထဲ ရောက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ လင်ရွှယ်က မိုဖန်ကို သံသယရှိတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ပါတယ်။ "အာဖန်... မင်းတို့ မောင်နှမတွေက တကယ်ပဲ ရွာသားတွေ ဟုတ်ရဲ့လား? မင်းတို့ ရှိတဲ့နေရာတိုင်းမှာ ထူးဆန်းတာတွေ ခဏခဏ ဖြစ်နေတယ်နော်"

မိုဖန်က ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ "ကျွန်တော်တို့က ကံကောင်းတာပါ မိန်းကလေးရယ်။ လာ... ဟိုမှာ နှင်းကြာပန်း!"

ဂူအလယ်မှာတော့ ဖြူဖွေးတောက်ပနေတဲ့ နှင်းကြာပန်းကြီးက ရေကန်အလယ်မှာ ရှိနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြာပန်းရဲ့ ဘေးမှာတော့ ဧရာမ "နှင်းမြွေကြီး" တစ်ကောင်က စောင့်ကြပ်နေပါတယ်။

ယွဲ့အာက မိုဖန်ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်ပါတယ်။ "ဟေ့... နွားကျောင်းသား။ ဒီမြွေက အဆင့်မြင့်တယ်။ နင်က လင်ရွှယ်ကို ကာကွယ်သလိုလိုနဲ့ နှောင့်ယှက်လိုက်၊ ငါက ကြာပန်းကို ခိုးမယ်... ဟုတ်ပြီလား?"

မိုဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လင်ရွှယ်ကတော့ "ဒီတစ်ခါတော့ ငါကိုယ်တိုင် တိုက်မယ်! မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘေးကနေ ပုန်းနေကြ!" လို့ ပြောပြီး ရှေ့ကို ထွက်သွားပါတော့တယ်။

မိုဖန်နဲ့ ယွဲ့အာတို့ နှစ်ယောက်သား ကျောက်တုံးနောက်မှာ ပုန်းရင်း "ဘယ်သူက ပိုပြီး ဗယုတ်သုတ်ခဖြစ်အောင် လုပ်မလဲ" ဆိုတဲ့ မျက်လုံးချင်း ပြိုင်နေကြပါတော့တယ်။