နှင်းမြွေဟောက်၊ ကြာပန်းနှင့် လူလည်မောင်နှမ

လင်ရွှယ်က သူမရဲ့ ကျောက်စိမ်းဓားကို ဝှေ့ယမ်းပြီး နှင်းမြွေကြီးဆီကို ခုန်ဝင်သွားပါတယ်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်... ကျောက်တုံးနောက်မှာပဲ နေခဲ့ကြ!"

ဧရာမ နှင်းမြွေကြီးက ပါးစပ်ကနေ အေးစက်တဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ဂူတစ်ခုလုံး ရေခဲတောင်အလား အေးစက်သွားပါတယ်။ လင်ရွှယ်က အေးစက်တဲ့ဒဏ်ကို အံတုပြီး ဓားကွက်တွေနဲ့ မြွေကြီးကို တိုက်ခိုက်နေပါတယ်။

ယွဲ့အာကတော့ ဒီအချိန်မှာ ကျောက်တုံးနောက်ကနေ ချောင်းကြည့်ရင်း မိုဖန်ကို တံတောင်နဲ့ တွတ်လိုက်တယ်။ "ဟေ့... နွားကျောင်းသား။ အဲဒီ မြွေက မိန်းကလေး လင်ရွှယ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတုန်း ငါ သွားခိုးတော့မယ်။ နင်က အခြေအနေကြည့်ပြီး ဟိုမြွေကို နှောင့်ယှက်ပေးထား"

ယွဲ့အာက သူမရဲ့ ကိုယ်ဖျောက်မှော်ပညာကို (အစွမ်းနည်းနည်းပဲသုံးပြီး) သုံးကာ ရေကန်အလယ်က ကြာပန်းဆီကို ခြေဖျားလေးနဲ့ သွားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မြွေကြီးက အဆင့်မြင့်တဲ့အတွက် အနံ့ခံနိုင်ပါတယ်။ မြွေကြီးက လင်ရွှယ်ကို တိုက်နေရင်းကနေ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ပြီး ယွဲ့အာရှိရာဘက်ကို အဆိပ်ငွေ့တွေ ထပ်မှုတ်လိုက်ပါတယ်။

"အမလေး! အေးလိုက်တာ!" ယွဲ့အာက ကိုယ်ဖျောက်နေရင်းကနေ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ပေါ်လာပါတယ်။

"အာယွဲ့! ဘာလို့ အပြင်ထွက်လာတာလဲ!" လင်ရွှယ်က အလန့်တကြား အော်လိုက်ပါတယ်။

မိုဖန် သိလိုက်ပါပြီ... သူ တစ်ခုခု လုပ်မှဖြစ်တော့မယ်။ သူက "ကြောက်လန့်တကြား" နဲ့ ပြေးထွက်လာပြီး လမ်းမှာရှိတဲ့ ကျောက်ခဲအကြီးကြီးတစ်ခုကို ခလုတ်တိုက်သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်ပါတယ်။

"အား! ကယ်ကြပါဦး!" မိုဖန်က လဲကျသွားရင်းနဲ့မှ သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို ခြေဖျားမှာ စုစည်းပြီး အဲဒီကျောက်ခဲကြီးကို မြွေကြီးရဲ့ ခေါင်းပေါ်ရောက်အောင် ကန်တင်လိုက်ပါတယ်။

ကျောက်ခဲကြီးက မြွေကြီးရဲ့ မျက်လုံးတည့်တည့်ကို သွားမှန်တာကြောင့် မြွေကြီးက နာကျင်ပြီး ယမ်းခါသွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက မြွေကြီး ယမ်းခါလိုက်တဲ့ အရှိန်က ယွဲ့အာကို ရေကန်ထဲ လွင့်ကျသွားစေသလို၊ မြွေအမြီးကလည်း လင်ရွှယ်ကို ရိုက်မိတော့မလို ဖြစ်သွားပါတယ်။

သူက လင်ရွှယ်ဆီကို ပြေးသွားပြီး သူမကို အတင်းပွေ့ဖက်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှာ လှိမ့်ချလိုက်ပါတယ်။ လင်ရွှယ်ခမျာ မိုဖန်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားတော့ မျက်နှာလေး နီသွားပြီး ခဏတာ ကြောင်သွားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မိုဖန်က သူမကို ဂရုမစိုက်နိုင်အားပါဘူး။ သူက မြေပြင်မှာ လှိမ့်နေရင်းနဲ့မှ နောက်ထပ် လက်တစ်ဖက်နဲ့ ရေကန်ထဲ ကျနေတဲ့ ယွဲ့အာဆီကို သူ့ရဲ့ ခါးပတ် (သို့မဟုတ်) ကြိုးတစ်ချောင်းကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

"အစ်မကြီး! ကြိုးကို ကိုင်ထား!"

ယွဲ့အာက ရေကန်ထဲမှာ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ကြိုးကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကြိုးကို ကိုင်ထားရင်းနဲ့မှ နောက်ထပ် လက်တစ်ဖက်နဲ့ နှင်းကြာပန်းကို "ဖွတ်" ခနဲ ဆွဲနှုတ်ယူလိုက်ပါတယ်။

"ရပြီ! ရပြီ!" ယွဲ့အာက ရေစိုရွှဲနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ အော်လိုက်ပါတယ်။

မြွေကြီးက ကြာပန်း ပါသွားတာကို မြင်တော့ ဒေါသတကြီးနဲ့ မိုဖန်တို့ဆီကို ပြေးဝင်လာပါတယ်။ မိုဖန်က လင်ရွှယ်ကို ပွေ့ထားရင်း၊ နောက်တစ်ဖက်က ယွဲ့အာကို ကြိုးနဲ့ ဆွဲထားရင်းနဲ့ "ဗယုတ်သုတ်ခ" ပြေးရပါတော့တယ်။

"မိန်းကလေး လင်ရွှယ်! မြန်မြန်... မြန်မြန် ဓားနဲ့ ထိုးလိုက်တော့! ကျွန်တော် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး!" မိုဖန်က အော်လိုက်ပါတယ်။

လင်ရွှယ်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး မိုဖန်ရဲ့ ပခုံးကို အားပြုကာ လေပေါ်ကို ခုန်တက်ပြီး မြွေကြီးရဲ့ လည်ပင်းကို အဆုံးသတ် ဓားချက်နဲ့ ထိုးစိုက်လိုက်ပါတယ်။

မြွေကြီး လဲကျသွားတဲ့အချိန်မှာ မိုဖန်လည်း မောဟိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပါတယ်။ လင်ရွှယ်က မိုဖန်အနားကို ပြေးလာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးပါတယ်။ "အာဖန်... မင်း ဒဏ်ရာရသွားလား? ခုနက ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဟွန်း!" ယွဲ့အာက ရေစိုရွှဲနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ သူတို့ကြားထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ သူမက ကြာပန်းကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားရင်း လင်ရွှယ်ကို မျက်စောင်းထိုးပါတယ်။ "ကျွန်မ မောင်လေးက အရမ်းသဘောကောင်းတာပါ။ အခုတင် ကျွန်မကိုလည်း ရေထဲက ဆွဲတင်ပေးလိုက်သေးတယ်"

ယွဲ့အာက မိုဖန်ရဲ့ နားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။ "နင်... ခုနက သူ့ကို ဖက်ထားတာ တော်တော်ကြာတယ်နော် နွားကျောင်းသား။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် နင်နဲ့ ငါနဲ့ တွေ့မယ်!"

မိုဖန်ခမျာမှာတော့ တစ်ဖက်က မင်းသမီးလေးရဲ့ ကျေးဇူးတင်စကား၊ နောက်တစ်ဖက်က နတ်ဆိုးမင်းသမီးလေးရဲ့ ခြိမ်းခြောက်စကားတွေကြားမှာ "နှင်းကြာပန်း" ထက် ပိုအေးစက်တဲ့ ချွေးတွေ ထွက်လာပါတော့တယ်။