မင်းသမီး၏ ပြန်ပေးဆွဲခြင်းနှင့် လမ်းလွဲသွားသော ကိုယ်ရံတော်

မြွေကြီးသေလို့ ဂူထဲက ထွက်လာကတည်းက ယွဲ့အာရဲ့ မျက်နှာက နေမင်းကြီးထက်တောင် ပူလောင်နေပါတယ်။ လင်ရွှယ်ကတော့ ဘာမှမရိပ်မိဘဲ မိုဖန်အနားမှာ ကပ်ပြီး "အာဖန်... မင်းရဲ့ သိုင်းကွက်က တော်တော်ဆန်းတယ်၊ နောက်ကျရင် ငါ့ကို သင်ပေးဦးနော်" လို့ ပြောနေတာကြောင့် ယွဲ့အာ ပိုပြီး အောင့်သက်သက် ဖြစ်နေပါတယ်။

"မောင်လေး! ငါ ဗိုက်နာပြန်ပြီ!" ယွဲ့အာက ရုတ်တရက် အော်လိုက်ပြီး လမ်းဘေးက ချုံပုတ်တစ်ခုထဲ ပြေးဝင်သွားပါတယ်။

"ယွဲ့အာ! ဘာဖြစ်တာလဲ!" မိုဖန်က လိုက်သွားဖို့ လုပ်တော့ လင်ရွှယ်ကလည်း "ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်" လို့ ပြောပါတယ်။

ယွဲ့အာက ချုံပုတ်ထဲကနေ အော်ပြောလိုက်တယ် "မလာနဲ့! မိန်းကလေး လင်ရွှယ်... ကျွန်မက ရောဂါ ထနေတာ။ မောင်လေးပဲ လာခဲ့!"

လင်ရွှယ် မျက်နှာလေး နီသွားပြီး ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ မိုဖန်က ချုံပုတ်ထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ ယွဲ့အာက မိုဖန်ရဲ့ နားရွက်ကို ဆွဲပြီး သူမရဲ့ အိတ်ထဲက "မြူမှုန်စာလိပ်" တစ်ခုကို ဖြန့်လိုက်ပါတယ်။

"ဟေ့... ယွဲ့အာ! ဘာလုပ်တာလဲ!"

"စကားမများနဲ့ နွားကျောင်းသား! နင်က ဟိုမိန်းကလေးနားမှာ နေရင် ငါ့မျက်စိက ကန်းတော့မှာ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း ခဏသွားရအောင်!"

မြူခိုးတွေ အလိမ္မာအထွေး ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုဖန်နဲ့ ယွဲ့အာတို့ နှစ်ယောက်ဟာ လင်ရွှယ်ရဲ့ အမြင်အာရုံထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။ သူတို့ ရောက်သွားတာကတော့ တောနက်ထဲက ချောက်ကမ်းပါး ဘေးက ဂူဟောင်းတစ်ခုထဲပါ။

"နင်... နင် တကယ်ပဲ လုပ်လိုက်တာလား?" မိုဖန်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်တယ်။ "လင်ရွှယ်က ငါတို့ကို ရှာနေတော့မှာပေါ့"

"ရှာပါစေပေါ့! ငါက နှင်းကြာပန်းကိုလည်း ရပြီ၊ မြွေဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကိုလည်း ရပြီ။ အခု နင် အဆင့်တက်ဖို့အတွက် ငါ ဒီမှာ အကာအကွယ် လုပ်ပေးမလို့ ခေါ်လာတာ" ယွဲ့အာက ရုပ်ဆိုးမလေးမျက်နှာနဲ့ နှုတ်ခမ်းစူပြီး ပြောပါတယ်။ "ပြီးတော့... နင် သူ့ကို ဖက်ထားတာကို ငါ့ကို အခုချက်ချင်း တောင်းပန်!"

မိုဖန်ခမျာမှာ နတ်ဆိုးဗိုလ်မှူးအဆင့် ရောက်နေပေမဲ့ ယွဲ့အာရှေ့မှာတော့ ကြောက်ဒူးတုန်နေရပါတယ်။ သူက တောင်းပန်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ... ဂူအပြင်ဘက်ကနေ ရယ်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပါတယ်။

ဂူဝမှာ ရပ်နေတာကတော့ လင်ရွှယ် မဟုတ်ပါဘူး။ သူမကတော့ "မှော်ဓားဂိုဏ်း" (Magic Sword Sect) က ဝတ်စုံအပြာနဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ရဲ့ အဆင့်က ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်ကို ရောက်ခါစမို့လို့ တော်တော်လေး အစွမ်းထက်ပါတယ်။

"နင်က ဘယ်သူလဲ!" ယွဲ့အာက ရှေ့က ထွက်ရပ်လိုက်ပါတယ်။

"ငါက ဒီတောအုပ်ကို စောင့်ကြည့်နေတာ ကြာပြီ။ မင်းတို့ဆီက နှင်းကြာပန်းကို ငါ့ကိုပေးရင် မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့... ဒီနွားကျောင်းသားလေးကို ငါ အရင်သတ်မယ်"

မိုဖန်က မျက်လုံးတွေ အေးစက်သွားပါတယ်။ သူက ယွဲ့အာကို အနောက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး "ယွဲ့အာ... မင်း ခဏဖယ်နေ။ ဒီကောင်က ငါ့ကို 'နွားကျောင်းသား' လို့ ခေါ်လိုက်တယ်"

ယွဲ့အာကလည်း ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ "အေး! သေအောင်ရိုက်လိုက်! ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ခေါ်ရမယ့် နာမည်ကို သူက လာခေါ်ရဲတယ်!"

မိုဖန်က သူ့ရဲ့ 'သွေးကမ္ဗလာဓား' ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူက စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်မနေတော့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အနက်ရောင် နတ်ဆိုးစွမ်းအားတွေက ဂူတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲမစခင်မှာပဲ... အဝေးကနေ လင်ရွှယ်ရဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ "အာဖန်! အာယွဲ့! ဘယ်မှာလဲ!"