မို၏ သရုပ်ဆောင်ကွက်နှင့် မင်းသမီးနှစ်ပါး၏ အားပြိုင်မှု

"မင်း... မင်းက လူမဟုတ်ဘူး!" မှော်ဓားဂိုဏ်းက လူငယ်ဟာ မိုဖန်ရဲ့ အနက်ရောင် အငွေ့အသက်တွေကြောင့် လန့်ဖြန့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားပါတယ်။

မိုဖန်က အချိန်မဆွဲပါဘူး။ လင်ရွှယ်ရဲ့ အသံက ဂူဝကို ရောက်နေပြီဆိုတာ သူသိတယ်။ သူက လက်ဖဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရန်သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို အသာလေး ပုတ်လိုက်တာတောင် ရန်သူဟာ ဂူနံရံနဲ့ ရိုက်မိပြီး ခွေကျသွားပါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ မိုဖန်က သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားတွေကို ရုပ်သိမ်း၊ အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲပြီး ပါးစပ်ထဲက သွေးနည်းနည်း ထွက်အောင် အတွင်းအားနဲ့ ဆောင့်လိုက်ပါတယ်။

"မိုဖန်! ဘာလုပ်တာလဲ!" ယွဲ့အာက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်တယ်။

မိုဖန်က လင်ရွှယ် ဝင်လာမယ့် ဂူဝဘက်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ရင်း... လင်ရွှယ် ဝင်လာတဲ့ အချိန်အတိအကျမှာပဲ

"အား!!!" မိုဖန်က နာကျင်လို့ အော်တာ မဟုတ်ဘဲ လင်ရွှယ် ကြားအောင် အကျယ်ကြီး အော်လိုက်တာပါ။

"အာဖန်!" လင်ရွှယ် ဂူထဲကို ပြေးဝင်လာပါတယ်။ သူမ မြင်လိုက်ရတာကတော့ မိုဖန်က ဒဏ်ရာရထားတာပါ

မိုဖန် ယိုင်နဲ့နဲ့နဲ့ လင်ရွှယ်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို "ဘုန်း" ခနဲ လဲကျသွားပါတယ်။ "မိန်းကလေး... လင်ရွှယ်... မလာနဲ့... အန္တရာယ်... အဟွတ်..."

လင်ရွှယ်က မျက်ရည်တွေ ဝဲပြီး မိုဖန်ကို တင်းတင်းပွေ့ဖက်ထားပါတယ်။ "အာဖန်!

ယွဲ့အာက ဘေးကနေ ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးတွေက တဆတ်ဆတ် တုန်နေပါပြီ။ 'ဒီနွားကျောင်းသားကတော့... တကယ့်ကို လူလည်ပဲ! ငါ့ရှေ့မှာတင် တခြားမိန်းကလေးရဲ့ ရင်ခွင်ကို အခမဲ့ သုံးနေတာလား!'

"မိန်းကလေး လင်ရွှယ်!" ယွဲ့အာက ကြားထဲကနေ အတင်းဝင်ဆွဲပါတယ်။ "ဖယ်ပါ... ကျွန်မ မောင်လေးကို ကျွန်မပဲ ကြည့်ပါ့မယ်။ မိန်းကလေးရဲ့ ဝတ်စုံတွေ သွေးစွန်းကုန်ပါ့မယ်

"မရဘူး အာယွဲ့! သူက ဒဏ်ရာရနေတယ်လေ!" လင်ရွှယ်က မလွှတ်တဲ့အပြင် မိုဖန်ရဲ့ နဖူးက ချွေးတွေကို သူမရဲ့ လက်ကိုင်ပုဝါလေးနဲ့ အသာလေး သုတ်ပေးနေပါတယ်။ "အာဖန်... ခဏလေး သည်းခံဦးနော်။ ငါ့မှာ ဂိုဏ်းကပေးထားတဲ့ 'သက်စောင့်ဝိညာဉ်ဆေး' ရှိတယ်။ အခု မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် တိုက်မယ်"

ယွဲ့အာက လင်ရွှယ်နဲ့ မိုဖန်ကြားထဲကို "နှစ်ကျပ်ကွက်" နဲ့ အတင်းတိုးဝင်လိုက်ပြီး မိုဖန်ရဲ့ ပါးကို အားရပါးရ ဆွဲညှစ်လိုက်ပါတယ်။ "မောင်လေး! နင် သတိလစ်သွားတာလား! သတိထားစမ်းပါဦး! အမလေး... ကျွန်မမောင်လေး သေပြီလား မသိဘူး!"

ယွဲ့အာက မိုဖန်ရဲ့ ပါးကို "ဖြောင်း ဖြောင်း" နဲ့ ရိုက်ပြီး သတိပေးသလိုလိုနဲ့ ပညာပေးပါတော့တယ်။ မိုဖန်ခမျာမှာတော့ လင်ရွှယ်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ဇိမ်ခံမလို့ လုပ်နေတုန်း ယွဲ့အာရဲ့ လက်ဝါးချက်တွေကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူထူသွားပါတယ်။"အား... အာယွဲ့... တော်ပြီ... ငါ... ငါ သတိရလာပြီ" မိုဖန်က ယွဲ့အာရဲ့ လက်ကို အတင်းဖမ်းတားရင်း အသံထွက်လာပါတယ်။

"နွားကျောင်းသား... နင် ခုနက တော်တော် ဇိမ်တွေ့နေတယ်ပေါ့လေ?" ယွဲ့အာက မိုဖန်ရဲ့ နားရွက်ကို အသာလေး ကိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပါတယ်။ "အိမ်ပြန်ရောက်လို့ ငါ့ကို ခြေထောက် (၃) နာရီ မနှိပ်ပေးရင် နင့်ကို ဟိုမြွေအစိမ်းရဲ့ အဆိပ်တွေ ပြန်တိုက်ပစ်မယ်!"

မိုဖန်ခမျာမှာတော့ "နတ်ဆိုးဗိုလ်မှူး" အဆင့်သာ ဖြစ်သွားတယ်... မင်းသမီးလေးရဲ့"နွားကျောင်းသား" ဘဝကခေါ်ခံနေ ရတာကနေမတက်နိုင်သေးပါဘူး