အိပ်ပျော်ရင်း လမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် ယွဲ့အာ၏ ဆင်ခြေ

မိုဖန် သတိပြန်ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ လက်ထဲမှာ အဖိုးတန် 'ဝိညာဉ်အရိုးစု' က အမှုန့်ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး လင်ရွှယ်က ဓားကို ကိုင်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်နေပါတယ်။

"အာဖန်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ!" လင်ရွှယ်ရဲ့ အသံက တုန်ခါနေပါတယ်။ "ဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ!"

မိုဖန် "အ... အား..." နဲ့ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတုန်း၊ ယွဲ့အာက ကြားထဲကို လျှပ်စစ်မီးပွင့်သလိုမျိုး ခုန်ဝင်လာပါတယ်။

"အမလေး! မိန်းကလေး လင်ရွှယ်... မချဉ်းကပ်ပါနဲ့ဦး! ကျွန်မမောင်လေးရဲ့ 'အိပ်ပျော်ရင်း သိုင်းကစားတဲ့ရောဂါ' ပြန်ထလာပြီ!" ယွဲ့အာက မိုဖန်ကို အတင်းတွန်းလှဲလိုက်ပြီး သူမရဲ့ အင်္ကျီလက်နဲ့ မိုဖန်မျက်နှာကို အုပ်လိုက်ပါတယ်။

လင်ရွှယ် ကြောင်သွားတယ် "အိပ်ပျော်ရင်း... သိုင်းကစားတာ?"

"ဟုတ်တယ်လေ! သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ညဘက်အိပ်ပျော်ရင် တစ်ကိုယ်လုံး သံမဏိလို မာလာပြီး ရှေ့မှာရှိတဲ့အရာမှန်သမျှကို လိုက်ဖျက်ဆီးတတ်တာ။ ကြည့်စမ်း... အခုလည်း မျက်လုံးကြီး မှိတ်ထားတုန်းပဲ!" ယွဲ့အာက မိုဖန်ကို လျှို့ဝှက်ဆိတ်လိုက်ပြီး "မျက်လုံးမှိတ်ထားစမ်း" လို့ စိတ်ထဲကနေ လှမ်းပြောပါတယ်။

မိုဖန်က ချက်ချင်း မျက်လုံးမှိတ်ပြီး "ဝူး... ဝူး..." နဲ့ သရဲပူးသလိုလို၊ အိပ်မက်ယောင်သလိုလို အသံတွေ လုပ်ပါတော့တယ်။

"ဒါပေမဲ့... သူက ဒီအရိုးစုထဲက စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူလိုက်တာလေ" လင်ရွှယ်က မသင်္ကာသေးပါဘူး။

"အဲဒါက... အဲဒါက သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို ခုခံတာပါ။ ဒီအရိုးစုက စွမ်းအားတွေ အရမ်းပြင်းတော့ သူ အိပ်မက်ထဲမှာ ရန်သူထင်ပြီး အကုန်စုပ်ပစ်လိုက်တာနေမှာ။ အမလေး... မောင်လေးရာ... နင်ကတော့ ဒုက္ခပေးပြီ!" ယွဲ့အာက မိုဖန်ကို အသာလေးထူပြီး "အခု သူ့ကို အိပ်ရာထဲ ပြန်ပို့မှ ရမယ်။ မဟုတ်ရင် သူ ဒီအဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖြိုချမိလိမ့်မယ်လင်ရွှယ်က စိတ်ပူသွားပြီး "ဟုတ်လား? ဒါဆို အမြန်ခေါ်သွားလေ။ အရိုးစုကိစ္စကိုတော့ ငါ့အဖေ သိရင် ပြဿနာတက်မှာဆိုတော့... ငါပဲ ဖုံးကွယ်ထားပေးပါ့မယ်"

ထိုစဉ်မှာပဲ အဘိုးကြီးက မိုဖန်ရဲ့ စိတ်ထဲကနေ ဗြုန်းခနဲ ပြန်ထွက်လာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မိုဖန်ကို မထိန်းချုပ်ဘဲ အပြင်မှာ ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ခဏပေါ်လာပါတယ်။"ဟားဟား... နတ်ဆိုးမလေး။ မင်းက တော်တော်လေကြီးတာပဲ။ ငါက မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေထက်တောင် အသက်ကြီးသေးတယ်" အဘိုးကြီးက ယွဲ့အာကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်ပါတယ်။ "ဒါပေမဲ့... မင်းရဲ့ ဒီ 'နွားကျောင်းသား' လေးကတော့ အခု အရိုးစုကို စုပ်ပြီးပြီဆိုတော့ 'နတ်ဆိုးဗိုလ်မှူး - အဆင့်မြင့်' ကို ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်"

ယွဲ့အာက အဘိုးကြီးကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။ "အဘိုးကြီး! နင် နောက်တစ်ခါ ငါ့နွားကျောင်းသားကို အတင်းထိန်းချုပ်ရင် နင့်ရဲ့ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို ဆားနဲ့ ပက်ပစ်မယ်!"

အဘိုးကြီးက ဟားတိုက်ရယ်ပြီး ပြန်ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။ မိုဖန်ကတော့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ခေါင်းကိုက်နေတုန်း... လင်ရွှယ်က တံခါးကို လာခေါက်ပါတယ်။

"အာဖန်... မင်း နိုးပြီလား? ဂိုဏ်းချုပ်က မနက်ဖြန် ငါတို့ သုံးယောက်လုံးကို 'လျှို့ဝှက်နဂါးချောက်' ဆီ သွားဖို့ တာဝန်ပေးလိုက်ပြီ။ အဲဒီမှာ မင်းရဲ့ ရောဂါ (အိပ်ပျော်ရင်း လမ်းလျှောက်တာ) ပျောက်အောင် ကုပေးမယ့် ဆေးပင် ရှိတယ်အဲ့မှာ!"

မိုဖန်နဲ့ ယွဲ့အာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။ ယွဲ့အာရဲ့ ဆင်ခြေက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်သွားပုံရပေမဲ့ အခုတော့ "အိပ်ပျော်ရင်း လမ်းလျှောက်တတ်တဲ့သူ" အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ခရီးထွက်ရတော့မှာပါ။